Archive for February, 2011

சத்யா: ஒரு கலைஞனின் பயணம்…

 

“Photography takes an instant out of time, altering life by holding it still.”
Dorothea Lange

 

இருள் என்பது குறைந்த ஒளி என்றான் பாரதி. இருளுக்கும் ஒளிக்குமிடையில் நடக்கும் பங்காளி சண்டை தான் புகைப்பட கலை. எவ்வளவு ஏரியாவை நான் எடுத்துக்கொள்வது என்று இருளும் எவ்வளவு ஏரியாவை நான் ஆக்ரமிப்பது என்று ஓளியும் போடும் சண்டை. அந்த சண்டையை சமாதானம் செய்யும் நாட்டாமை போல தீர்ப்பு சொல்லி நொடியில் காலத்தை உறையச்செய்து ஒரு ஃப்ரேமுக்குள் அடக்கும் பெருங்கலைஞன் தான் புகைப்படக்காரன்.

உண்மையில் இருள் தான் ஸ்ட்ராங்கான‌ தாதா மாதிரி. காரணம் அவன் எங்கும் இருக்கிறான். ஒளியைத்தான் புகைப்படகலைஞன் உருவாக்க வேண்டி இருக்கிறது. ஒளியைத்தான் அவன் வழிநடத்த வேண்டி இருக்கிறது. ஒளியை ஆளத்தெரிந்தவன் சிறந்த புகைப்பட‌கலைஞனாகிறான்.

அதே நேரம் இருள் இல்லாமலிருந்தால் ஒளிக்கு மதிப்பில்லை. போட்டோகிராபியின் அகராதியில் ஒளி மட்டுமே அதிகரித்து விட்டால் “ஓவர்” என்றும் இருள் அதிகமாகி விட்டால் “அன்டர்” என்றும் அர்த்தம்.

இருளும், ஒளியும் தான் பேஸ்மென்ட் என்றாலும் பில்டிங் ஸ்டராங்காக தேவை கோணம், கம்போசிங், டைம்,(கலர் ஃபோட்டோகிராபி என்றால்) கூடவே வண்ணங்கள் பற்றிய அறிவு. இந்த அடிப்ப்படைகளை வைத்து தொடர்ந்து சோதனைகள் செய்பவன் சிறந்த புகைப்படகலைஞனுக்கான பாதையில் பயணிப்பவன்.

நண்பன் சத்யாவின் பாதை அப்படிப்ப‌ட்டது என்று நான் அறிவேன். ஓவியக்கல்லூரியில் எனக்கு ஒரு வருடம் ஜூனியர். போட்டோகிராபியில் அதீத ஆர்வமுள்ள ஒரு நண்பனாக எனக்கு அறிமுகமானான். போட்டோகிராபியில் எனக்கு பாண்டித்யம் கிடையாது ஆனால் ரசனை உண்டு. ஓவியக்கல்லூரியில் படிக்கும் போது பாடத்திட்டத்தின் பொருட்டு அனைவருமே ஒருதடவையாவது கேமராவைத்தூக்குவார்கள் ஆனால் அதை தொடர்பவர்கள் மிகச்சிலரே.

கல்லூரியில் படிக்கும் போதிருந்தே சத்யாவின் புகைப்படங்களை ஆர்வத்துடன் கவனித்து வருகிறேன். ஓவியக்கல்லூரியின் ஓளி பரவிய மரக்கூட்டங்களையும், சருகுகளையும், காலம் புகையாக படிந்த கல்லூரி கட்டிடங்களையும்,  இருளில் மயங்கித்தெரியும் மாணவ உருவங்களையும் தொடர்ந்து அவன் பதிவு செய்த புகைப்படங்கள் இருளையும் ஒளியையும் வைத்து சோதனை செய்ததாக எனக்கு தோன்றும்.

கல்லூரி சுற்றுலாவில் எடுத்த வட இந்தியாவின் டாக்சிகள், விளம்பர பலகைகள், வண்ண‌மயமான மனிதர்கள் மற்றும் சிறுவர்கள் படங்கள் வண்ணத்திலும், கம்போசிங்கிலும் தொடர்ந்து அவன் செய்த எக்ஸ்பெரிமென்ட் என்றே நினைக்கிறேன்.
பிறகு விகடனின் மாணவ புகைப்படக்கலைஞனாகவும் இருந்தான்.

கல்லூரி முடித்து சினிமாட்டோகிராபி மேல் வந்த ஆர்வத்தால் முயற்சி செய்த நேரங்களில் தேனாம்பேட்டையின் பேச்சிலர் மொட்டைமாடியில் உட்கார்ந்து புகைப்படங்கள், பெயின்டிங், சினிமா என்று பேசிக்கொண்டிருப்போம்.

2003இல் தேசிய அளவில் வெளியான ஒரு காலண்டரில் பன்னிரெண்டு புகைப்படக்க‌லைஞர்களில் ஒருவனாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டான். பிறகு இந்தியாவின் பெருங்கலைஞனில் ஒருவரான பி.சி. ஸ்ரீராமிடம் உதவியாளராக சேர்ந்தபின்பு சினிமா என்கிற கனவின் வாசல் மெல்ல திறந்துகொண்டது.

சினிமா என்பது கலைமனதை மட்டுமல்ல கடுமையான உழைப்பையும் வேண்டிநிற்கும் துறை. பி.சியின் பட்டறையில் சத்யாவின் ஏழு வருட கடின உழைப்பு இன்று தமிழ்சினிமாவில் அவனுக்கு பெரும் கவனத்தை பெற்றுத்தந்திருக்கிறது.ஆம், யுத்தம் செய் திரைப்படம் வழியாக தன் சினிமாட்டோகிராஃபி பயணத்தையும் ஆரம்பித்திருக்கிறான்.

சத்யாவின் புகைப்படங்களை பார்க்க‌
http://www.flickr.com/photos/klicksathya/

இன்றும் தன் ஐஃபோன் கேமராவில் வாழ்வின் அரிய நொடிகளை பதிவுசெய்ய தவறுவதில்லை.
சத்யாவிற்கு என் வாழ்த்துக்கள்.

Advertisements

February 20, 2011 at 11:12 pm 11 comments

கதை மாதிரி ஒரு கதை.

ரொம்பநாட்களாக காசிக்குப்போகணும் என்று ஆசை. ஆனந்தும் நானும் அடிக்கடி பயணங்கள் பற்றி திட்டமிடுவோம் ஆனால் நட்க்காது இம்முறை அப்படி அல்ல. ஒரு மாதம் அலுவலக விடுப்பு எடுத்துகொண்டு கிளம்பிவிட்டோம். நீன்ட ரயில் பயணம் கொஞ்சம் சோர்வாக உனரச்செய்தாலும் காசியை சென்று சேர்ந்ததும் உற்சாகமாகிவிட்டது.

ஒரு பழைய விடுதியில் அறை எடுத்து தங்கிக்கொண்டோம். பைப்பில் குளிர்ந்த நீரில் குளித்துவிட்டு விஸ்வநாதர் ஆலயத்துக்கு போகும் வழியில் ஒரு வட இந்தியரின் கடையில் பூரியும் கிழங்கும் சாப்பிட்டோம். எதிர்படும் திசையில் எல்லாம் சடைபிடித்த தாடி மீசையுடன் சாமியார்கள் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தார்கள். வயதானவர்களை அழைத்துகொண்டு வரும் டூரிஸ்ட் குடும்பங்கள். காசியிலேயே ஏதாவதொரு மடத்தில் தன் கடைசி கால‌த்தை கழிக்க வரும் முதியவர்கள். கூட்டத்தில் என்னவெல்லாமோ விற்க அலையும் மனிதர்கள். மாடுகள், நாய்கள், கடவுள்கள்.

போதை ஏற்றியது போல இருந்தது ஊர் சுற்றல். இரவானதும் மறுபடி அறைக்கு வந்து சேர்ந்தோம். குளிர் பரவியிருந்த‌து. ஆன‌ந்துக்கு பொதுவாக கடவுள் நம்பிக்கை கிடையாது. சாமியார்களை பார்த்தால் கிண்டல் வேறு. எனக்கு பெரிதாக பக்தி கிக்தி எல்லாம் இல்லையென்றாலும் இந்த மாதிரி கோயில்கள், விழாக்கள், சாமியார்கள், காசி இவற்றின் மேல் ஒரு சுவாரஸ்யம் உண்டு.

இணையத்தில் ஏதாவது இந்து பிலாசபி, ஞானம், போன்ற விஷ்யங்களை அறைகுறையாக படித்து விட்டு அதை பற்றி சுத்தமாக எதுவும் தெரியாத நண்பர்களிடம் பேசி பீலா விட்டு ஒரு த்துவக்களை காட்டிக்கொள்வதில் அல்ப சந்தோஷம்.
” மச்சான் நாளைக்கு எவனாவது தமிழ் தெரிஞ்ச சாமியாருங்கோ எவனையாவது கண்டுபிடிச்சு, கொஞ்சம் தத்துவம், மார்க்கம் பத்தி எல்லாம் கேள்வி கேட்கணும்டா” என்றேன் ஆனந்திடம். “யேன் அப்பிடியே சாமியாரா செட்டில் ஆயிடலாம்ணு பாக்கியா” என்றான் அவன். “சும்மா இங்க என்ன தான் நடக்குதுன்னு தெரிஞ்சிக்கலாம்ணு தான்” ” என்ன தெரிஞ்சுக்கிறதுக்கு. ஜாலியா இருக்கானுங்கப்பா இந்த சாமியாருங்க. சரக்கு, டோப்பு, எதுக்குமே பஞ்சமில்ல போல”

காலையில் எங்கள் விடுதிக்கு பக்கதிலிருந்த டீக்கடையில் ஆன்ந்த் தன்க்கு தெரிந்த “ஏக், கியா, துல்கனியே” போன்ற இந்தி  வார்த்தைகளை வைத்து யாராவது தமிழ் சாமியார் தெரியுமா என்று கேட்டான். ” நீ, தமிழு, இட்லி” போன்ற அவனுக்கு தெரிந்த தமிழ்வார்த்தைகளை வைத்து கடைக்காரன் பதில் சொல்லி கொண்டிருந்தான். ஒரு முடிவும் வந்தபாடில்லை.கடைசியில் கடைக்காரன் ஒருவாறாக புரிந்துகொண்டு ஒரு பையனை அழைத்தான். அவன் கொஞ்சம் நல்லா தமிழ்பேசினான். சில வருடங்களுக்கு முன்பு சென்னையில் பானிபூரி விற்றபோது தமிழ் கற்றுகொண்டதையும் கூறினான்.”உங்கள்கு தமிழ் சாமியாரெ பாக்ணும். நம்ம கூட வாங்கோ காட்டும்” என்றபடி நடந்து ஒரு சந்துக்குள் கூட்டிபோனான்.

ஒரு பழைய அய்யர் வீடு மாதிரி தெரிந்த வீட்டின் திண்னையில் ஒருத்தர் உட்காந்திருந்தார். பார்க்க பிச்சைகாரனா? சாமியாரா என்று வித்தியாசம் தெரியவில்லை. பக்கத்திலும் சுற்றுமுற்றும் இன்னும் சில வயதான சாமியார்கள் படுத்தொகொண்டும், குத்தவைத்து உட்காந்துகொண்டும் வருவோர் போவோர்களை பாத்துகொண்டிருந்தார்கள்.”அதோ அவரு தமிழு தான்” என்று கைநீட்டி காட்டிவிட்டு அந்த பயைன் மறுபடி ச்ந்தில் நுழைந்து திரும்பி போனான். நானும் ஆனந்தும் அவரை பாத்து நடக்கத்துவங்கினோம்.
நாங்கள் நெருங்கி வரவும் அவர் எங்களை மேலும் அருகில் அழைப்பதுபோல மெல்ல தலைசைத்து லேசாக சிரித்தார். அழுக்கான தாடிக்கும் மீசைக்கும் நடுவில் கறைபடிந்த வாய் லேசாக திறந்து தான் சிரித்தார். நல்ல திடகாத்திரமாகத்தான் தெரிந்தார். அம்பது வயசுக்கு மேல் கண்டிப்பாக இருக்காது.

“சாமி நீங்க தமிழா” என்றேன். “ஆமா, நீங்க நம்மூர் காரங்களா? பாக்கும்போதே தோணிச்சு. தமிழ்நாட்டுல எங்கேருந்து வாரீங்க” என்றார். “சொந்த ஊரு திருனெவேலிபக்கம். இப்பம் இருக்கிரது சென்னையில தான்” என்றேன். ஆனந்த் பெரும்பாலும் பதில் சொல்லுவதில்லை. அவனுக்கு அவ்வள‌வு ஆர்வம் இருப்பதுபோலவும் தெரியவில்லை. “சாமீ, சும்மா இங்கே காசியெல்லாம் சுத்திபாக்கலாம்னுட்டு தான் வந்தோம். அப்டியே சாமியாருங்க கிட்ட பேசலாம்னா எங்களுக்கு ஹிந்தி தெரியாது அதான் ஒரு தமிழ் சாமியாருன்னா வசதியா இருக்குமில்லியா அதான் உங்கள தேடிபிடிச்சோம்” என்றவாறு” சாமி ஏதாவது சாப்பிடுறீங்களா எதாவது வாங்கிட்டு வரட்டுமா” என்றேன்.” இல்ல தம்பிங்களா காலையில சாமி ஸப்பிட்டாச்சு.” என்ற படி பையிலிருந்து ஒரு பீடியை எடுத்து பற்ற‌வைத்தபடி” சரி சாமியாருங்க கிட்ட என்ன பேசணும்” என்றார். “இல்ல சாமி சும்மா சாமியாருங்க அனுபவத்த பத்தி கேட்கலாம்ணு தான்…” என்றேன். ஆனந்த் இப்போது லேசாக தலையாட்டி ஆமோதிப்பதுபோல இருந்தது. “சாமிக்க பேரு என்னது” என்றேன்

“தம்பி என் உண்மையான பேரு சேகர்பாபு. சாமியாராகணும்னெல்லாம் பெரிசா நினைச்சதில்லை. நமக்கும் சொந்த ஊரு திண்டுக்கல் பக்கம் தான். ஆனா சின்ன வயசிலேயே சென்னைக்கு வந்துட்டேன். சொந்தம்னெல்லாம் யரும் கிடையாது. ஏதேதோ வேலை செஞ்சேன். பிறகு வாழ்க்கையில ஒரு வெறுப்பு வந்திடிச்சு. டெய்லி என்ன வேலை செஞ்சு என்னான்னு ஒரு நினைப்பு. வடபழனி கோயில் பக்கம் சுத்துவேன். நிறைய பிச்சைக்காரங்க, சாமியாருங்க கிட்ட பழக்கம். நானும் மெல்ல கோவிலாண்ட பிச்சைகாரங்க கூட சேந்து படுத்துப்பேன். பிறகு மெல்ல பிச்சை எடுக்கவும் ஆரம்பிச்சேன். அப்ட்யே ஜாலியா தான் போய்ட்டு இருந்த்து. திடீர்னு ஒரு ஒரு சினிமா பட சூட்டிங்க் அதுக்கு நிறைய பிச்சைக்காரங்களும் சாமியாருங்களும் வேணும்னு கேட்டதா எவனோ சொன்னான். அதுவும் சாமியாருங்கள பத்தியும் பிச்சைக்காரங்கள பத்தியும்  எடுக்கபோற சினிமான்னு சொன்னாங்க. யாரோ பாலான்னு ஒரு டயரக்டர் பேர சொன்னாங்க. காசும் கிடைக்கும் அப்டியே சூட்டிங்க்ல நடிகருங்களையும் பாக்கலாம்ணு ஜாலியா கிளம்பி போனோம். பாத்தா சூட்டிங் மட்ராசில இல்ல காசியில தான்னுட்டு சொன்னாங்க. எல்லாரையும் ட்ரெயினுல கூட்டிபோவாங்கண்ணு சொன்னாங்க. கொஞ்சம் பேர் தூரமா போணுமே நமக்கு வடபழனியே போதும்னுட்டு திரும்பி போயிட்டானுங்க” ” மச்சி நான் கடவுள்டா” என்று நாங்கள் ஆச்சரியபட‌ எடுத்தொக்கொண்ட இடைவெளியில் சாமி பீடியை ஒரு இழு இழுத்துவிட்டு மெலும் தொடர்ந்து.

” அப்புறம் நாங்க நிறையபேரு சென்டரல் இல்ல சென்டரலு அங்கேருந்து ட்ரெயினுல ஏறி இங்கே காசிக்கு வந்திட்டோம். ஷூட்டிங் நடந்தப்போ சாப்பாடு காசு எல்லாம் கிடைச்சுது.”
ஆனந்த் இன்ப அதிர்சிக்கு ஆட்பட்டு சில நிமிடங்கள் கடந்திருந்தது. காரணம் அவன் ஒரு பாலா ரசிகன். நானும் தான்.

” சாமி பாலா உங்க கிட்ட பேசினாரா, நீங்க எந்த சீன்ல வந்தீங்க” என்றோம் படபட‌ப்புடன்.” பாலா தம்பி நல்ல மனுஷனப்பா, சாமியாருங்க மாதிரியே நல்லா புகையை இழுத்து இழுத்து வுடும். மண்டையோடு கோர்த்த மாலை எல்லாம் கூட போட்டிருக்கும். அந்த ஆரியா தம்பிதான் எனக்கு ஆருன்னு அடையாளம் தெரியல். ஏதோ புது புள்ளையாம்ல. ஆனா அது கூட சாமியாருங்க மாதிரியே பயங்கரமா தாடி எல்லாம் வச்சுகிட்டு எங்க கூட தான் சில சமயம் சுத்திகிட்டு திரிஞ்சுது. அதுவும் சாமியாராத்தானே நடிச்சிருந்தது. அது என்னமோ தலைகீழா ஒரு ஆசனம். கைய தலைக்கு பின்னால கட்டிட்டு காலை மேல தூக்கி தலைகீழா நின்னுட்டு. ரொம்ப கஷ்டப்பட்டதுப்பா.” இன்னொரு இழு இழுத்ததும் பீடி பெரும்பாலும் கரைந்து போனது. நெருப்பை தரையில் தேய்த்து அணைத்து தூக்கி எறிந்தார் சாமி.

“ஹீரோயின் புள்ள நடிக்க வரும்ணு பாத்தா கடைசி வரைக்கும் வரலப்பா. அதெல்லாம் ஊருல தான் சூட்டிங்கின்னு சொல்லிட்டாங்க. ஆங் அப்புறம் உங்க நகர்கோவில் பக்கம் தானாம் ஒரு எழுத்தாளரு. அவரு பேரு கூட ஏதோ மோகன்னு வருமேப்பா.”

“சாமி அது ஜெயமோகன்.”

“ஆங் அவரு தான் இந்த கதைஎல்லாம் எழுதி டயலாக்கு எல்லாம் பேச சொல்லி கொடுப்பாராம் அவரு கூட கொஞ்சநாள் இங்கே இருந்தாரு. எப்பவும் எங்கள எல்லாம் உத்து பாத்திட்டு திரிவாரு. சில சமயங்களில சிரிச்சு எங்காளுங்ககிட்ட நல்லா பேசுவாரு.”

” சாமி நீங்க எந்த சீன்ல வந்தீங்க”

“நான் எங்கேப்பா படத்த பாத்தேன். அதான் சூட்டிங் முடிஞ்சு எல்லாரும் கிளம்பினப்போ. நான் போகலியே. இங்கே காசிலேயே கொஞ்ச நாள் இருக்கலாமுன்னு நினைச்சு இங்கேயே தங்கிட்டேன்”

“அப்போ நீங்க காசிக்கு வந்து கொஞ்சம் நாள் தான் ஆவுதுன்னு சொல்லுங்க” என்றான் ஆன‌ந்த்.

” ம்ம் கிட்டத்தட்ட நாலஞ்சு வருஷ‌மாச்சுப்பா” என்றார். இன்னொரு வாட்டி நான் கடவுள் பாக்கணும் அதில் இவர் எங்கே வருகிறார்னு உத்துபாக்கணும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.”

சாமி நீங்க இனிமே தமிநாட்டுக்கு வரதா ஐடியா இல்லியா” என்றான் ஆன்ந்த்

” இல்லப்பா அங்கே எங்கப்பா சாமியாருங்களுக்கு பாதுகாப்பு இருக்கு. போன வருஷம் ஒரு சாமியார போட்டோ புடிச்சு டி.வியில எல்லாம் காட்டிட்டாங்களாமேப்பா.”

ஆனந்த் சிரித்தான்.

(தொடரும்)

February 3, 2011 at 2:26 am 6 comments


வாசித்தவர்கள்

  • 67,888 hits

அண்மைப் பதிவுகள்

நாட்காட்டி

February 2011
M T W T F S S
« Jan   Apr »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28  

%d bloggers like this: