Archive for January, 2014

சோமாலியா கொள்ளையர்களும் தமிழ் இலக்கியமும். : அத்தியாயம் ஆறு

somali1

(முன்கதை சுருக்கம்: சோமாலியா கப்பல் கொள்ளையர்களிடம் ஏராளமான தமிழ் இலக்கிய புத்தகங்களுடன் மாட்டிக்கொள்கிறான் ஜெய்கிருஷ்ணன் சுப்ரமணியம். என்ன நடந்தது தெளிவாக தெரிந்து கொள்ள முன் அத்தியாங்களை படிக்கவும். கண்டினியூட்டி முக்கியம் பாஸ்!)

“யோவ் அது டைனோசர் முட்டை இல்ல. முதுமக்கள் தாழி “ என்று விட்டு அதன் அருகில் சென்று தட்டி பார்த்தான். உள்ளே ஏதோ சத்தம் கேட்டது.

“திறந்து பாக்கலாமா” என்றான் ஜெய்.

“திறந்திடாதீங்க” என்று அதனுள்ளிலிருந்து ஒரு அசரீரி வந்தது.

“உள்ளே யாரு” என்றான் ஜெய்.

“நான் பேயோன்.” என்று பதில் வந்தது. கூடவே “சமகால எழுத்தாளன்” என்றும்.

“இங்கே என்ன பண்ணிகிட்டு இருக்கீங்க. தாழிய திறக்கவா”

“வேண்டாம். அவசரமா ஒரு வாசகர் கடிதம் எழுதிட்டு இருக்கேன்”

”யாருக்கு”

“எனக்கு தான்.”

“உங்களுக்கேவா”

“ஏன் தம்பி என் ரைட்டர்பேயோன் டாட் காம் ரெகுலரா படிக்கிறதில்லியா. அதான் ஆச்சரியப்படுற”

“அய்யோ சார் நீங்க எப்டி இங்க” என்றான் ஜெய்

“எதுக்கு பதறுறீங்க. நான் எப்பவுமே இப்படி தான வாழ்ந்திட்டு இருக்கேன்”

“எப்பவுமேவா. நீங்க ஒசாகாவுல இருக்கிறதா இல்ல நான் நம்பிட்டு இருக்கேன்”

” ஒசாகாவுல தான் இருந்தேன். அப்பப்போ போரடிக்கும் போது இப்படி முதுமக்கள் தாழிக்குள்ள புகுந்து கடலில மிதக்க ஆரம்பிச்சுடுவேன். இதுக்குள்ளேயே wi-fi எல்லாம் வச்சிருக்கேன் தெரியுமா”

“அதான பாத்தேன் உங்கள பாக்கணும்னு கொலவெறியில திரியிற பயபுள்ளைக கையில மாட்டாம இருக்க இப்டி ஒரு டெக்னிக் இருக்கா” என்று ஆச்சரியம் காட்டினான் ஜெய்.

“புத்தக கன்காட்சி நடக்குதுல்ல அங்கேயெல்லாம் போக மாட்டீங்களா பேயோன் சார்” என்றான் ஜெய்

“அங்கே போனா ஒரே வாசகர்கள் தொந்தரவு. ஒரு லோட்டா ரத்தத்துக்கு நான் பல லோட்டா ரத்தம் சிந்த வேண்டியதா போகும்.  அதுலையும் சில வாசகர்கள் இருக்காங்க நான் கலாய்ச்சு எழுதுற நவீனக்கவிதைகளையே நல்லா புரிஞ்சுக்காம படிமங்கள் பிரமாதம்ணு பிட்டப்பொடுறாங்க. விஷயம் தெரியாத சில விடலை வாசகிகள் விகடன்ல நான் எழுதுன ‘வட்டியும் முதலும்’ சூப்பர்னு எனக்கே எனிமா குடுக்குறாங்க. இதுக்கு தான் இந்த வாசகர்கள் கூட வச்சிக்கக்கூடாதுங்கிற‌து. அதனால தான் வாசகர் கடிதங்கள கூட நானே எழுதிடுவேன். அதுவுமில்லாம என் பதிப்பாளர் காலையிலிருந்து சாயங்காலம் வரைக்கும் பக்கத்திலேயே பிடிச்சு உட்கார வச்சு போட்டோ எடுத்து ஃபேஸ்புக்குல வேற அப்டேட் குடுக்கணும் வாங்கண்ணு அடம் பிடிச்சாரு. இந்த இரத்தப்படலத்துக்கெல்லாம் நாம பலியாக வேண்டாமென்று இந்த வருஷம் இப்படியே எஸ்கேப் ஆயிட்டேன். ”

“சூப்பர் சார் நீங்க. அப்புறம் இந்த சாரு, மு.ராமசாமி,எல்லாம் உள்ளூர் படத்துல தான் ஜூனியர் ஆர்டிஸ்ட் வேஷம் கட்டுனாங்கன்னா நீங்க உலகப்படத்துலேயே நடிச்சிட்டீங்களெ சார்” என்றான் ஜெய்.

“என்ன சொல்றீங்க” என்றார் பேயோன்

“விளையாடாதீங்க சார். அகிர குரசோவாவோட செவன் சாமுராயில நீங்க நடிச்ச விவசாயி கதாபத்திரம் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்தது”

“ஓ அத சொல்லுறிங்களா.”

“சார் நீங்க தான ட்விட்டர்ல தட்டுனத எல்லாம் புக்கா கொண்டு வர பிள்ளையார் சுழி போட்டு ஆரம்பிச்சது. இன்னைக்கு ஆளாளுக்கு அராஜகம் பண்னிட்டு திரியிறாங்க. அது உங்களுக்கு தெரியுமா” என்று கேள்வியில் கொக்கி போட்டான் ஜெய்.

” நானும் பாத்திட்டு தான் இருக்கேன். நான் ஜோதிடன் இல்லை வெறும் சமகால எழுத்தாளன் அல்லவா. எதிர்காலைத்தை கணிக்கத்தவறி விட்டேன் இந்த போக்கு இப்படி கொடூரமாக இருக்கும் என்று யூகிக்காமலே ஆழி செந்தில் நாதனிடன் என் ட்வீட்டுகளை அன்று கொடுத்தது தவறு தான் என்று இப்போது தோன்றாமலில்லை”

“அது மட்டுமில்ல நீங்கள் எழுதின புத்தகங்களையும் இப்போ உங்கள் தளத்தில் மின்னூலாக வெளியிட்டுருக்கீங்க.”

“பிடிஎஃப்னு சொல்லுங்க. அப்போதான் சமகால வாசகர்களுக்கு புரியும் என்பது என் அபிப்ராயம்”

“சரிதான். எப்படி சார் பதிப்பாளர் கிட்ட ஒப்புதல் வாக்குமூலம் வாங்கிட்டிங்களா இல்லையா”

“நானென்ன‌ ரவுடி மாதிரி ஒரு ஆளையா போட்டேன். என் புக்கத்தானப்பா போட்டேன். இருந்தாலும் நான் இன்னும் எழுதாம இருக்கிற புஸ்தகத்த போடுவேனே தவிர விக்காம இருக்கிற‌ புஸ்தகத்த போட மாட்டேன். காசு கொடுத்தே 300 காப்பிக்கு மேல‌ வாங்கிப்படிக்கல மெனெக்கட்டு டவுன் லோட் பண்னி எவன் படிப்பான் என்கிற ஒரு புரிதல் தான்”

தாழிக்குள்ளிலிருந்து வெளியே வராமலே குரலால் மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருந்த அசரீரி சத்தத்துக்கு அரண்டு போன தலைவன் “யாருப்பா இவரு முகத்த காட்டாம முக்கா மணி நேரமா பேசிட்டு இருக்காரு” என்றான்.

“இதுக்கே இப்படி டென்ஷன் ஆகுறீங்க இவரு தமிழ் நாட்டு வாசகர்களுக்கே தலைய காட்டாம தண்ணி காட்டிட்டிருக்காரு முக்கா மணி நேரத்துக்கே முந்திரிக்கொட்ட மாதிரி முழி பிதுங்குறீங்களே பாஸ்” என்றான் ஜெய் பெருமையாக.

” பேயோன் சார். சும்மா ரைட்டர் சார் மட்டுமில்ல ஓவியர் சார் கூட. அவரு குட்டி குட்டியா போடுற ஓவியங்களுக்கின்னே ஒரு ரசிகர் படை இருக்கு தெரியுமா” என்று கூடவே ஒரு குறிப்பும் கொடுத்துவிட்டு தாழியை நோக்கி குனிந்து

“பேயோன் சார். ஷெர்லாக் ஹோம்ஸுக்கு அப்புறம் எங்களுக்கு செல்லமான டிடெக்டிவ் இன்ஸ்பெக்டர் குமார் தான். அவருக்கு இன்ஸ்பிரேஷன் யாரு” என்றான்

”இன்ஸ்பெக்டர் குமார் என்கிறது சுமார் மூஞ்சி குமார் மாதிரி ஒரு கதாபாத்திரம் மட்டுமே. நான் இன்ஸ்பிரேஷனுக்காக எந்த நடமாடும் மனிதர்களையும் அதிக நேரம் உற்று நோக்குவதில்லை. நான் தொடர்ந்து திரைக்கதை விவாதங்களுக்குச்செல்லும் எவிஎம் ஸ்டுடுடியோவின் செக்யூரிட்டியின் பிரதி வடிவின் ஒரு விதமான புனைவு தான் இன்ஸ்பெக்டர் என்றும் வைத்து கொள்ளலாம்”

“அடுத்து என்ன பண்றதா உத்தேசம் சார்”

“இந்த சோமாலியா கொள்ளையர்களும் தமிழ் இலக்கியமும் என்று தொடர் வருதுல்ல சந்தோஷ்னு ஒருத்தர் எழுதுறாரு. அத்தியாயம் அஞ்ச முடிக்கும் போது அடுத்து பேயோன் தான்னு சொல்லி இருந்தாரு. உங்களுக்கு படிக்கிற பழக்கம் இருந்தா அந்த தம்பியிடம் சொல்லுங்க. திருநெல்வேலிக்கே அல்வாவா திருப்பதிக்கே லட்டா என்று திருவள்ளுவர் சொல்லி இருக்காரில்ல அதுபோல பகடி எழுத்துல பட்டம் வாங்கின எனக்கே மகுடியா?” என்று விட்டு “அடுத்து ஒரு பயணக்கட்டுரை தான் எழுதிட்டு இருக்கேன். போர்ஹேவின் புதிர் படிகள்.” என்று சொல்லி விட்டு கிசுகிசுப்பான குரலில் “மாமனார் கம்பல் பண்ணினதால மாலை போட்டு மலைக்கு போயிருந்தேன். இந்த நேரத்துல மேகசின்ல இருந்து அவசரமா ஒரு பயணக்கட்டுரை கேக்குறாங்க. அதான் சபரிமலை அனுபவத்தையே இப்படி அடிச்சி விட்டிலாம்ணு ஆட்டைய போட்டாச்சு. ஓகே தம்பி ஓரமா மிதந்து போயிட்டிருந்த என்ன கோக்குமாக்கா கோணங்கி தூக்கிட்டு வந்து இப்படி பண்ணிட்டாரு. திரும்பவும் சோழிய உருட்டுற மாரி இந்த தாழிய உருட்டினீங்கனா அடுத்த புக்ஃபேருக்கு அங்கே சென்னையில சந்திப்போம்” என்ற படி அவரே தாழிக்குள் உருண்டிருக்க வேண்டும். தண்ணீருக்குள் விழுந்த தாழி அலைகளில் மிதந்து விலகியது. “கடைசி வரைக்கும் அவரு முகத்த பாக்காம போனமே” என்று கவலைப்பட்டான் ஒரு கொள்ளையன்.

“பாஸ் நாம கரைய நெருங்கிட்டோம்னு நினைக்குறோம்.” என்றான் ஒரு கொள்ளையன்.

கரையில் கஸ்டம்ஸ் ஆப்பிஸர் போல ஒருவர் கம்பீரமாக நின்று கொண்டிருந்தார்.

ஜெய் கைகளை கண்களுக்கு மேல் குவித்து உற்று பார்த்து விட்டு சொன்னான்

“விமலாதித்த மாமல்லன் போல இருக்கு”

“அய்யய்யோ… கப்பலை கமுக்கமா திருப்பி சோமாலியாவுக்கே விடுங்க. இந்த விளையாட்டே வேண்டாம் ” என்று டெரர்ராகி கத்தினான் கொள்ளைக்கூட்ட தலைவன்.

(தொடரும்)

Advertisements

January 17, 2014 at 1:28 am 2 comments

முள் முடி

mulmudi2

அரவிந்த் நெடுநேரமாக அந்த காந்தியின் படத்துக்கு முன்னால் தனிமையாக உட்கார்ந்திருந்தார். எல்லாம் திட்டமிட்டு செய்தது இல்லை. கடந்த சில மாதங்களாக தன்னை சுற்றி நடந்த, நடந்து கொண்டிருக்கிற‌ எல்லாம். இந்த சீழ்பிடித்த அரசமைப்பை எதிர்த்து தனி ஒரு மனிதனாக தன் குரலை உயர்த்த ஆரம்பித்த போது இதெல்லாம் நடக்கும் என்று ஒரு போதும் நினைத்ததில்லை. ஆனால் ஒரு ஆத்ம பலம் மட்டுமே இருந்தது. ஒரு ஆத்ம நம்பிக்கை. இந்த கிழவனிடம் இருந்து பெற்றது என்று கூட வைத்து கொள்ளலாம்.

இந்த கிழவனின் வழி வந்த அன்னாவின் மீது இப்போதும் எப்போதும் போல மதிப்பு இருக்கிறது. அவரின் நேர்மை மீது எந்த சந்தேகமும் இல்லை. அவரில்லை என்றால், தான் இன்று இங்கே இந்த நிலமையில் இல்லை என்பதும் அரவிந்துக்கு தெரிந்தே இருந்தது. ஆனால் காந்தியின் காலமில்லை இது. வெள்ளைக்காரர்கள் அளவுக்கு இன்று நாட்டை ஆளும் கொள்ளைக்காரர்கள் யோக்கியமில்லை. வெறுமனே போராட்டம் நடத்துவதும், உண்ணா விரதமிருப்பதும் மட்டுமே அவர்களை அசைக்கப்போவதில்லை ஆகவே மக்களின் உதவியுடன் அதிகாரத்துக்கு வருவதே சரியான வழி என்று தான் முடிவெடுத்ததிலும் தவறு இருப்பதாக அரவிந்துக்கு தோன்ற வில்லை.

மக்களே தன்னுடைய முடிவையும் ஆதரித்தார்கள் இல்லையென்றால் இப்படி தலஸ்தானத்தில் அதிகாரத்தில் வந்திருக்க முடியாது தானே. ஆனால் எப்படியோ கசப்பு உருவாகி விட்டத்து. சரி செய்ய முடியுமா. தெரியவில்லை. ஆனால் தனது நேர்மை அதற்கு பதில் சொல்லும் என்றும் அரவிந்த் நினைத்துக்கொண்டார்.

இன்று மக்கள் தன்னை ஆபத்பாந்தவனாக பார்த்து செங்கோலை தன் கைகளில் கொடுத்துவிட்டார்கள். இது மக்களின் செங்கோல். ஊழலுக்கும், கொள்ளைக்கும், மதவாதத்திற்கும் எதிரான செங்கோல். இதை தாங்கி பிடிப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல. தான் நம்பும் கடவுள் இவை எல்லாவற்றுக்குமான ஆத்ம பலத்தை அளிப்பார் என்றே அரவிந்த் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறார். இது காந்திக்கு கூட கிடைக்காத வாய்ப்பு அல்லவா?

ஆனால் எங்கோ எதுவோ குறைகிறது என்பதையும் அரவிந்த் உணராமலில்லை. இது இன்று தான் மட்டுமே பிடித்திருக்கும் செங்கோல் இல்லை. இன்னும் நிறைய கைகள் அதை தாங்கி உள்ளன. அவர்களின் நேர்மையை முற்று முழுதாக தன்னால் அறிந்து கொள்ள முடியாததையும், அவர்கள் நோக்கம் பற்றிய தெளிவு இன்னும் சரியாக பிடிபடவில்லை என்பதையும் நினைக்கும் போது சஞ்சலமாக இருந்தது. எதிரிகள் கையிலிருக்கும் ஆயுதமும் இது தான் என்பதும் தெரியும். மனிதர்களின் மனதை ஸ்கேன் செய்ய முடியாது தானே.  இது எறும்புகள் இழுக்கும் சக்கரைக்கட்டி. நாலா பக்கமும் இழுபடும். ஜனநாயகத்திற்கு நாமளிக்கும் விலை. ஆனால் எங்கோ எதுவோ குறைகிறது.

அரவிந்த் பக்கத்திலிருந்த கிளாசிலிருந்து தண்னீரை எடுத்து மிடறு மிடறாக குடித்தார். தான் அளித்த வாக்குறுதிகளில் இதுவும் ஒன்று. தண்ணீர். வாக்குறுதிகளின் பட்டியல் தன் மனக்கண் முன்பு நீண்டு கொண்டே செல்கிறது. எல்லாவற்றையும் சாத்தியமாக்கி காட்ட முடியுமா. உழுத்து போன இந்த அமைப்பை வைத்துகொண்டு. ஆனால் செய்து தான் ஆகவேண்டும். தன்னுடைய தோல்வி மக்களை ஏமாற்றமடைய வைக்கும். இது போல இன்னும் எழுந்து வருபவர்களை சோர்வடைய செய்யும். அதுவே பிசாசுகளின் ஆட்டத்தை மேலும் மோசமானதாக்கி விடும். பிறகு இப்படி ஒரு மாற்றம் வர இன்னும் காலங்கள் பிடிக்கும்.

இன்று கட்சியில் எங்கெங்கோ யாராரோ இணைந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள். பெரும்பாலும் இளைஞர்கள். அவர்களின் நம்பிக்கை. நேற்று வரை வழக்கமான ஊழல் பெருச்சாளிகளுக்கு தங்கள் கையிருக்கும் ஒரே ஆயுதமான ஓட்டுச்சீட்டு என்னும் அங்கீரத்தை அளித்தவர்கள். இவர்கள் கூட மாற்றத்தை விரும்புகிறார்கள். ஆனால் மாற்றம் என்பது மேலிருந்து மட்டுமே வர முடியும் என்று நம்புகிறார்கள் அல்லவா. அது எல்லா பக்கத்திலிருந்தும் வர வேண்டும் என்பதை ஒத்துக்கொண்டாலும் தங்கள் வாழ்க்கையின் அன்றாடங்களுக்காக எந்த குற்றவுணர்ச்சியும் இன்றி அவர்களும் இந்த மாபெரும் ஊழல் எந்திரத்தின் சிறு கண்ணியாக இயங்கியவர்கள் தான். அவர்களும் இன்று தன் கூட வருகிறார்கள்.

கட்சியிலிருக்கும் இந்த கலவையான மனிதர்கள். பத்திரிகையாளர்கள் முதல் தொழிலதிபர்கள் வரை. இவர்களை இணைக்கும் கண்ணி எது. இவர்களை கைகோர்க்கவைத்த மைய்யம் எது. ஊழலற்ற நிர்வாகம் ஒன்று மட்டும் தானே. அதுவே போதுமானதா. எங்கோ எதுவோ குறைகிறது என்று தான் அடிக்கடி நினைத்துக்கொள்ளும் அது எது. ஊழல் மட்டுமே தான் இன்று நமது பிரச்சினையா? இந்த சமூக அமைப்பில் அடிமட்டத்திலிருந்து பார்த்தால் சாதி ஒரு முக்கியமான பிரச்சினை அல்லவா? மதம்? அடிப்படை ஆத்ம நேர்மை அற்ற சமூகத்திடம் ஊழல் பற்றி மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஊழலின் ரிஷிமூலமான பொருளாதார அமைப்பு பற்றி என்ன மாற்றுக்கருத்து இருக்கிறது என்னிடம். இங்கே ஒரு கூட்டுக்குள் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கிற, மூச்சு முட்டுகிற தேசிய இனங்கள் பற்றி என்ன முடிவு இருக்கிறது. இப்படி ஈரும் பேனுமாக இந்த தேசத்தின் அன்னை தலையை பரட்டையாக விரித்து போட்டிருக்கிறாளே. இதற்கான ஒற்றை மூலிகையாக நான், எனது கட்சி இருக்க முடியுமா?

கேள்விகள் தனது குல்லாய் போட்ட மண்டைக்குள் ஈசல்கள் போல எழுந்து வந்தபடியே இருந்தது. அவற்றை அவ்வளவு எளிதாக பெருக்கித் தள்ள தன்னால் முடியவில்லை என்பதை நினைக்கும் போது அரவிந்துக்கு தண்ணீருக்குள் அமிழ்ந்து இருப்பது போலிருந்தது. காந்தியின் கண்ணாடி போட்ட கண்களை பார்த்தார். அவரின் புன்னகையை தன்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. கேலியா அல்லது கருணையுடன் பார்க்கிறாரா?

சட்டென்று அரவிந்தின் மூளையில் அந்த வாசகம் தோன்றியது. சித்தாந்தம். அந்த வார்த்தை தான் எதுவோ ஒன்று குறைவதாக தான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் கேள்விக்கான பதிலாக தோன்றியது. எல்லா கட்சிகளுக்கும் ஏதோ ஒரு வகையில் ஒரு சித்தாந்தம் இருக்கிறது, கம்யூனிசமோ? பாஸிசமோ? அவர்களை தெளிவாக வரையறுத்துக்கொள்ள, மெலும் முன்னெடுக்க சித்தாந்தம் அவசியம் அல்லவா? எங்களுக்கென்று என்ன இருக்கிறது. எதன் அடிப்படியில் ஒன்று திரளுகிறார்கள்? சித்தாந்தமன்ற ஒன்று எந்த சித்தாந்தத்தை விடவும் ஆபத்தானது அல்லவா? நாமும் அதை நோக்கித்தான் போவோமா?

இன்று, இந்த குறுகிய காலத்திற்குள்ளாகவே இந்த அமைப்பில் எதிர்குரல்கள் எழுகின்றன. ஆளுக்கு ஒரு கருத்தை சொல்ல ஆரம்பித்து விட்டார்கள். இது எதிரிகளுக்கு நன்மையளிக்கும் விஷயம் தான். இது இவ்வளவு தான் என்று இப்போது அவர்கள் உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். கடவுளே எதை நம்பி நான் முன்னே செல்வது.

அரவிந்துக்கு வாழ்க்கையில் இது வரை சந்திக்காத குழப்பமான மனநிலையை என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. எழுந்து அறையை விட்டு வெளியே வந்தார். வாசலில் கூட்டம். புதியதாக கட்சியில் தங்களை இணைத்துக்கொள்ள ஆர்வமோடு இருப்பவர்கள். இதில் உண்மையின் முகம் எது. சந்தர்ப்ப வாதமெது. தன்னால் ஒரு முடிவுக்கு வர முடியவில்லை. இந்த விளையாட்டுக்கு முடிவு எது. குழப்பமாக இருப்பதை காட்டிக்கொள்ளக்கூடாது. அதுவே மற்றவர்களை நம்பிக்கையிழக்கச்செய்து விடும்.

முற்றத்தில் இறங்கி காரை நோக்கி நடந்தார். கோஷங்கள் காதுக்குள் வலிப்பது போல வந்து மோதி மோதி சென்றன. காருக்குள் ஏறும் முன் கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் உருவத்தைப்பார்த்தார். தலையில் குல்லா. அது கிரீடமா? முள்முடியா என்று ஒரு கணம் தோன்றியது.

 

January 16, 2014 at 10:10 pm Leave a comment

தேநீர் காதல்!

 

Tea_love_by_lena483

1

”புல்ஷிட். டீ நல்லா போடுறான்னு ஒருத்தன லவ் பண்னுவியா” என்றாள் ஸ்ரீஜா. எல்லாரும் கிண்டலாக சிரித்தனர். மது என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் எல்லாரையும் பார்த்தாள்.

“என்ன சொல்றீங்க எனக்கொண்ணும் புரியல” என்று தீபா தலையை சொறிந்தாள்.

“அட உனக்கு மேட்டரே தெரியாதா. மது நம்ம ஆப்பிஸுக்கு டீ சப்ளை பண்ற தினேஷை லவ் பண்றாளாம்” என்றாள் கிறிஸ் என்கிற கிறிஸ்டினா.

மதுவுக்கு முகம் சிவந்தது. கையில் கடிக்க எடுத்த பர்கரை அப்படியே பிளேட்டில் வைத்து விட்டு கத்துகிற தொனியில் சொன்னாள் “நிறுத்துங்க… என்ன காமெடி வேண்டி கிடக்கு. நான் சீரியசா தான் சொல்லுறேன். எனக்கு தினேஷ பிடிச்சிருக்கு. அவன் டீ போடுற ஆளு தான். எனக்கு அவன் போடுற டீ ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. அதனால அவன பிடிச்சிருக்கு. அந்த பிடிச்சிருக்கு இப்போ லவ்வா தோணுது. நான் நல்லா சம்பாதிச்சிட்டு இருக்கேன். அவன் டீ மட்டும் போட்டு குடுத்தா போதும் அவன் டீக்காகவே அவன் கூட வழ்வேன். ஒரு ஆள லவ் பண்றதுக்கு ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு காரணம் இருக்கலாம். எனக்கு டீ. இதுல என்ன தப்பு”

எல்லாரும் ஏதோ அதிசயத்தைப்பார்ப்பது போல அவளைப்பார்த்து கொண்டிருந்தனர். “இல்ல மது நாங்க என்ன சொல்ல வரோம்னா…” என்று ஸ்ரீஜா இழுக்கவும். “தெரியும். நான் சொல்லுறது முட்டாள்தனமா கூட உங்களுக்கு தோணலாம். ஏண்டி கிறிஸ்டி நீ பிரசாத் பிரசாத்னு ஒருத்தன உருகி உருகி லவ் பண்றே இல்ல. எத வச்சு அவன லவ் பண்ற அவன் அழ்கா இருக்கான்னா. இல்ல நிறைய சம்பாதிக்கிறான்னா. எதாவது ஒரு காரணம் இருக்கும் இல்ல” கிறிஸ்டி என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் குடித்த கோலாவை தொண்டையில் விழுங்கினாள்.

“நீ எதுவும் சொல்ல வேண்டாம். காரணத்தையும் நான் தெரிஞ்சுக்க விரும்பல. ஆனா ஒண்ணு மட்டும் தெரியும் எதாவது ஒரு காரணம் கண்டிப்பா ஒரு காரணம் நான் மேலே சொன்னதுல ஏதாவது ஒண்ணு இல்லன்னாலும் வேற ஏதாவது ஒரு காரணம் கண்டிப்பா இருக்கும். உங்க எல்லாருக்கும் ஏதாவது ஒரு காரணம் இருக்கும். நீங்க யாரையும் லவ் பண்ணலன்னாலும் அதுக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கும் இல்ல அதுபோல தான் நான் தினேஷ லவ் பண்றதுக்கும் டீ தான் காரணம். என்னோட ஃப்யூச்சர் கீச்சர்னு எதாவது இனிமேலும் இந்த விஷயத்தில பேசினீங்கன்னா நான் இப்பவே கிளம்பிடுறேன்” என்று முடித்தாள் மது.

இவ்வளவு சீரியசா இருக்கும் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை போல எல்லாரும் வாயடைந்து உட்காந்திருந்தனர். அடுத்து என்ன பேசுவதென்றே யாருக்கும் தெரியவில்லை. அமைதியாக பர்கரை கடித்தும் கோலாவை குடித்தும் கொஞ்சம் நேரத்தை ஓட்டினார்கள்.

“சாரிடி. நீ இவ்வளவு சீரியசா இருக்கன்னு நாங்க நினைக்கல” என்று அமைதியை கலைத்தால் கிறிஸ். ஆமா என்பது போல மற்றவர்கள் தலையை அசைத்தனர்.

”சரி நீ தினேஷ் கிட்ட விஷயத்த சொல்லிட்டியா” என்றாள் தீபா.

”இல்லடி. நேத்து கூட அவன் கிட்ட விஷயத்தை சொல்லலாமுன்னு பக்கத்துல போனா. என்ன மேடம் டீயில சக்கர இல்லியான்கிறான்” என்றாள். யாரும் சிரிக்காமல் அவளையே பார்த்து கொண்டிருந்தனர்.

“அவன் மேடம்னு கூப்பிடவும் எனக்கு ஒரு மாதிரியா ஆயிடிச்சு. அப்படியே அறைஞ்சிடலாம் போல இருந்திச்சு. போடா லூசுன்னு கத்தலாம் போல இருந்திச்சு” என்றாள்.

“சரி அவனுக்கு எப்படி தெரியும் நீ எப்படியும் சொல்லி தானே ஆகணும். இல்ல நாங்க பேசவா” என்றாள் தீபா. மது முறைத்தாள்

“ஒண்ணும் வேண்டாம் என் லவ்வ எனக்கு சொல்ல தெரியும்”

மற்றவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.

2

மது செல்லும்போது தினேஷ் பாலில் டிக்காஷனை விட்டு ஆற்றிக்கொண்டிருந்தான்.

“வாங்க மேடம். நீங்க கேபினில இல்ல அதான் டீய அங்க வைக்கல. மீட்டிங் கீட்டிங் போயிட்டீங்கன்னு நினச்சேன். சொல்லுங்க டீ எடுக்கவா” என்றான்

“தினேஷ் முதல மேடம்னு என்ன கூப்பிடாதீங்க. மதுன்னே சொல்லுங்க” என்றாள். தினேஷ் சட்டென்று புரியாமல் விழ்த்தான்.

“உங்க கிட்ட ஒரு விஷ்யம் சொல்லப்போறேன். எனக்கு உங்க டீ ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு”

தினேஷ் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான் “எப்படி பிடிக்காம போவும் என் கைப்பக்குவம் அப்டி. யாருக்குப்பிடிக்காது சொல்லுங்க”

“லூசு மாதிரி பேசாதீங்க தினேஷ். நான் சொல்ல வரறத முழுசா கேளுங்க. என்னகு உங்க டீ மட்டும் பிடிக்கல உங்களையும் பிடிச்சிருக்கு. உங்கள கல்யாணம் பண்னிக்க விரும்புறேன்”

தினேஷுக்கு முகம் பீதியில் ஒரு கணம் வியர்த்தது. யாராவது பார்க்கிறார்களா என்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான்.

“மேடம் நீங்க…”

“ஷட்அப் தினேஷ். மேடம்னு கூப்பிடாதீங்க”

கைய்லிருந்த டிக்காஷன் தவறி தரையில் கொட்ட லேசாக நடுங்கி விட்டான் தினேஷ்.

“யோசிச்சு சாயங்காலம் வரும்போது சொல்லிடுங்க” என்றபடி ஒரு ஏற்கனவே ஊற்றி வைத்திருந்த டீயை எடித்து கொண்டு ஒரு சிப் அங்கேயே சாப்பிட்டு விட்டு கேபினை நோக்கி நடந்தாள் மது.

3

பால் கேனை கழுவியபடி ஜெயன் கேட்டான் “லூசாடா அந்த பொண்னு. உன் பொழைப்பில மண்ணள்ளி போட்டுடுவா போல இருக்கு”

பால் பாக்கெட்டை கத்தரித்து அடுப்பிலிருக்கும் பாத்திரத்தில் ஊற்றியபடி தினேஷ் சொன்னான் “அதான் மச்சி எனக்கு ஒரு எளவும் புரியல. எனக்கே காய்ச்சல் வர மாதிரி இருக்கு. சாயங்காலம் திரும்பவும் ஆப்பிஸ் போறதுக்கே பயமா இருக்குடா”

ஜெயன் சிரித்தான் “மச்சி. ஒரு வேள சும்மா உன்ன கலாய்க்கிறதுக்காக சொல்லியிருப்பாளோ.”

“அப்டி தெரியலடா. அவ ரொம்ப பேசுற டைப் கிடையாது. எப்பவும் கொஞ்சம் சீரியசா வேலைபாத்துக்கிட்டு தான் இருக்கும். நான் டீ கொடுக்கும் போது கூட சிரிக்க கூட செய்யாம தான் டீயை வாங்கும்.” என்ற படி இன்னொரு அடுப்பில் வேறொரு பாத்திரத்தை தூக்கி வைத்தான் தினேஷ்.

”உன்னப்பத்தி அந்த பொண்னுக்கு ஒண்ணும் தெரியாது. ஊருல அத்தப்பொண்ன வேற நீ லவ் பண்னிட்டு இருக்கிற. நீயாவது காலையிலேயே அத அவ கிட்ட சொல்லி இருக்கலாம் இல்ல”

“இல்ல மச்சி அந்த டென்ஷன்ல எனக்கு வாய்பேசவே வரல அப்புறம் எப்டி நான் இதெல்லாம் சொல்றது”

“உன்னோட டீ பிடிச்சிருக்கு அதுனால உன்ன பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்றது எல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர் மச்சி. ரொம்ப காமடியா தான் இருக்கு” என்றான் ஜெயன். தினேஷ் அப்பாவியாக அவனைப்பார்த்தான்

“சரி இப்போ சாயங்காலம் என்ன தான் சொல்லப்போற”என்றான் ஜெயன்.

”தெரியலடா” என்றான் தினேஷ்

“சரி நான் ஒரு ஐடியா சொல்லிறேன் பண்றியா” என்றான் ஜெயன்

“சொல்லுடா” என்று ஆர்வமானான் தினேஷ்

4

சாயங்காலம் ஆப்பிஸில் நுழையும் போதே கைகால் லேசாக உதறுவது போல இருந்தது. இருந்தாலும் தைரியத்த தக்கவைத்த படி பால்கேனை வைத்து விட்டு பையிலிருந்து டிக்காஷன், சக்கரை எல்லாம் மேஜை மேல் எடுத்து வைத்தான்.

பாலில் அளவே இல்லாமல் டிக்காஷனை ஊற்றினான். சக்கரையை கணக்கே இல்லாமல் கொட்டினான். அவன் வாழ்க்கையில் இது வரை இப்படி ஒரு மோசமான டீ போட்டத்தில்லை. ஒரு கப்பில் ஊற்றி கொண்டு மதுவின் கேபினைநோக்கி நடந்தான்.

January 15, 2014 at 11:39 pm Leave a comment

தேடிச்சோறு.

ico130205cvr copy

”வீக் எண்ட் ஆப்பிஸ் வர சொன்னாலே கடுப்பா இருக்குது மச்சி. மண்டேயிலருந்து ஃப்ரைடே வரைக்கும் முதுகெலும்பு தேய உழைக்கிறோம். …த்தா இந்த சனியும் ஞாயிறும் மட்டும் தான் கொஞ்சம் ஃப்ரீயா இருக்கலாணு பாத்தா அர்ஜெண்ட் ப்ராஜெக்ட், டெட்லைன் மண்டே மார்னிங்ன்னு நம்ம மண்டைய காய வைக்கிறானுங்க” பாலாஜியின் முகம் கம்ப்யூட்டரின் பின்பக்கம் போலவே சூடாக இருந்தது.

நான் டீயை உறிஞ்சியபடி சொன்னேன் “என்ன பண்றது மச்சி. ஒண்ணாம் தேதியானா ஒரு லட்சம் ரூபா அக்கவுண்ட்ல கிரெடிட் ஆகுது. எவன் தருவான். இதுக்காக நம்ம முதுகெலும்பு இல்ல மூளையே கரைஞ்சு காணாம போனாலும் செஞ்சுதான ஆகணும்”

பாலாஜி வெறுப்பாக என்னை பார்த்தான். நான் தொடர்ந்தேன் “வீக் எண்ட்ல இஎ மால்ல ஷாப்பிங், அப்டியே எஸ்கேப்ல ஃபிலிம், திங்கிறதுக்கு கே.எஃப்.சி சிக்கன் குடிக்கிறதுக்கு கொகோகோலா, பெப்சி. உடுக்கிறதுக்கு லீவைஸ்ல ஜீன்ஸ், அடிடாஸ்ல அல்ட்ரா மாடர்ன் டி ஷர்ட், ஓட்டுறதுக்கு இம்போர்டட் பைக் இப்படி போட்டுக்கிட்டே போற லிஸ்டுக்கு இன்னும் வெள்ளைகாரனுக்கு என்னன்னெ டெடிகேட் பண்ணனுமோ அத்தனையும் பண்றோம். அதுக்காகதான மச்சி இந்த அசுர உழைப்பு. இதுல நொட்ட சொல்லிக்கிட்டு திரிஞ்சா உனக்கு பின்னாடி பாரு எத்தன பேரு கையில ரெஸ்யூமோட க்யூவில நிக்கிறானுங்க. அவ்ளவு தான் ஊருக்கு போய் உங்கப்பா நிலத்துல ஏரோட்டக்கூட முடியாது. அத்தனையும் பிளாட் போட்டு அலேக்கா வித்திட்டு இருக்கானுங்க ”  என்று முடித்தேன்.

பாலாஜி இப்போது என்ன சொலவது என்று தெரியாமல் விழித்தான். நான் சொன்னது அத்தனையும் அவனுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்தது தான். ஆனாலும் மனுஷன் தானே. எவ்வளவுதான் கார்ப்பரேட் அடிமையாக இருந்தாலும் அவனுக்குள்ளும் தூங்கி கொண்டிருக்கும் அன்னியன் அவ்வப்பாது  விழித்துக்கொள்வான். வீடியோ கேமில் திக்கு தெரியாமல் மாட்டிகொண்ட கேரக்டர் போல நின்றிருந்தான் பாலாஜி. நாலாபக்கத்திலிருந்தும் வினோத மிருகங்கள் தாக்க வருகின்றன. என்ன பண்ணுவான் பாவம். இன்று பாலாஜி. சில சமயம் அவன் நிற்குமிடத்தில் நான். நான் இப்போது அவனுக்கு சொன்ன அதே டயாலாக்கை தான் அவன் எனக்கும் சொல்லுவான்.

” சரி எப்டியோ நாளைக்கு வரதுன்னு ஆயிடிச்சு. இன்னைக்கு நைட்டயாவது சந்தோஷமா கொண்டாடுவோம் மச்சி” என்றேன். பாலாஜி வண்டியை கிளப்பி பிரேக் அடித்த இடம் தண்டர் பார். பீரு கூலாவே இருக்காத டாஸ்மாக் பார்களுக்கும் கூலிங்கிற்கும் சேர்த்து லம்பா கொள்ளையடிக்கும் உயர்தர பார்களுக்கும் இடைத்தரத்தில் இருக்கும் பார் இது. கூலிங்கும் இருக்கும் கொள்ளையும் குறைவு.

ஆளுக்கு ஒரு பீர் ஆர்டர் பண்னிக்கொண்டு கொறிக்க வைத்திருந்த வறுகடலையை வாயில் தூக்கி தூக்கி போட்டபடி பேச ஆரம்பித்தான் பாலாஜி

“ஓகே மச்சி இந்த ஆப்பிஸ் கடுப்பு பத்தியெல்லாம் பேச வேண்டாம். ஏதோ கொஞ்சம் நேரமாவது சந்தோஷமா இருப்போம்ணு தான் இங்க வந்திருக்கோம் அந்த நேரத்தையும் ஆப்பிஸ் மேட்டர் பேசி நம்மள நாமே ஏன் கடுப்பேத்தணும். சொல்லு”

அதுவும் சரிதான் என்பதைப்போல நான் அவனைப்பார்த்தேன். “லைஃப்ல ஜாலியா இருக்கணும் மச்சி. அதுக்கு தான நாம பொறந்திருக்கோம். இப்படி எவனுக்கோ உழச்சி கொட்டி நம்ம வாழ்க்கைய ஓட்டுறதுக்கா இந்த பூமிக்கு வந்திருக்கோம். சொல்லு” பாலாஜி எப்படியும் சுற்றி இங்கே தான் வருவான் என்பது எனக்கு தெரியும்.

“நீ சொல்றது கரெக்ட் தாண்டா. ஆனா என்ன பண்றது நீயே சொல்லு” என்றேன்.

“அது தான் சரியா தெரியலையேடா. கொய்யால கம்ப்யூட்டர் படிச்சா நல்ல ஃப்யூச்சர்னு எங்க ப்ளஸ் டூ வாத்தியான் அன்னைக்கு சொல்லும் போதே நான் அவன் வாயக்கடிச்சிருக்கணும்” என்றான்.

“அப்டி பாத்தா நான் என்னோட அப்பா வாயத்தான் கடிச்சிருக்கணும்.

அவங்களுக்கெல்லாம் நம்ம மேல ஒரு அக்கற அதான் அப்டியெல்லாம் சொல்லியிருப்பாங்க. பாவம் அவங்களுக்கு என்ன தெரியும். பயபுள்ளைக படிச்சு நாலு காசு சம்பாதிச்சு நல்லா இருந்தா சரின்னு நினச்சுருப்பாங்க.”

“காசு மட்டுமே மேட்டர் இல்லன்னு இப்ப தெரியுது. ஆனா விட முடியல. எதாவது பண்ணனும் மச்சி. எவன் கீழயும் வேல பாக்கக்கூடாது. நம்ம டைம் நம்ம கைல இருக்கணும். இதெல்லாம் தான் மச்சி இப்போ முக்கியமா தோணுது.” என்றான். பேச்சுக்கு இடையில் மேஜைக்கு வந்துவிட்டிருந்த பீரில் சில சிப்கள் அடித்திருந்தோம்.

தம்மை பற்ற வைத்தபடி பாலாஜி சொன்னான் “இங்க பாரு மச்சி. நம்ம ஃபீல்டுக்கு யூனியன் கீனியன் எல்லாம் கிடையாது. அதெல்லாம் அறைகுறையாத்தான் இருக்கு. அதெல்லாம் வந்தாலும் நம்மள மாதிரி பயபுள்ளைகள வச்சிட்டு அவனுக என்னத்த பண்ணமுடியும். இழக்கிறதுக்கு ஒண்ணுமே இல்ல ஆனா பெறுவதற்கு இந்த உலகமே இருக்குன்னு சொல்லி தான் உழைக்குறவனுங்கள ஒரு காலத்துல ஒண்ணா சேத்தானுங்க. ஆனா இன்னைக்கு நமக்கு இழக்குறதுக்கு சில விஷயங்கள் இருக்கு ஆனா இழக்கவும் தயாரா இல்லை இதுல எங்கே ஒண்ணா சேக்கிறது” என்றான்.

கண்ட கண்ட புத்தகங்கள் படிக்கும் பழக்கம் இருப்பதால் பாலாஜி அவ்வப்போது இப்படி சில அரிய கருத்துக்களையும் எடுத்து விடுவான் நமக்கு அந்த கருமமெல்லாம் தெரியாத காரணத்தால் அசந்து போய் பார்ப்பதோடு சரி. அவன் சொலவதை ஜீரணித்து கொள்ள இன்னொரு மிடறு பீரை தொண்டையில் இறக்கினேன். அவன் கையிலிருந்து தம்மை வாங்கி ஒரு பஃப் இழுத்து புகையை மூக்கு நுனிக்கு ஊதினேன். கண்கள் முன்னால் புகை கலைந்து மறைந்தது.

”மச்சி ஆப்பிஸ் விஷயம் பேசக்கூடாதுன்னு அதையே தாண்டா பேசிக்கிட்டு இருக்கோம்.”  இது நான். அதுக்குள்ளாக ஒரு பீரை காலி செய்துவிட்டு அடுத்ததிற்கு ஆர்டர் செய்து விட்டு என்னை நோக்கி திரும்பினான் பாலாஜி.

“இங்க பாரு மச்சி. இப்படியே போனா எல்லாம் ஒரு நாள் தலைய பிச்சுக்கிட்டு தெருவில அலையப்போறானுங்க பாரு” என்றான்.

“சரி மச்சி இப்போ என்ன தான் பண்றது நீயே சொல்லு” என்றேன்.

“எல்லாத்தையும் விடணும்டா. ஊருல போய் சொந்தமா நாலு மாடு வாங்கி மேச்சாலும் மேய்க்கணுமே தவிர இந்த மானக்கெட்ட கூட்டத்துக்கு கூட மாரடிக்கக்கூடாது. எப்போ பாரு டெட்லைனு, டார்கெட்டு, மார்கெட்டு டாய்லெட்டுன்னு.”

“எல்லாத்தையும் உடனே விட்டுர முடியாதுல்ல ம்ச்சி”

“த்தா பாரு ஒருத்தனுக்கும் தன்னம்பிக்கையே இல்ல. தன் சொந்த காலில நிக்கணும்கிற எண்னமே கிடையாது. உன் சொந்த ஊருல போய் பாரு எவனும் பிழக்கலையா. என்னமோ எல்லா பயகளும் கார்ப்பரேட் ஆப்பிஸ்ல வேல செஞ்சு தான் காலத்த ஓட்டுற மாதிரி சொல்லுற”

“நான் எப்போ மச்சி சொன்னேன்” என்றேன் கூடவே” எனக்கும் ஒரு எளவும் புரிய மாட்டேங்குது” என்று முடித்தேன்.

நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருப்பதை பக்கத்து டேபிளில் இருந்த ஒருத்தர் புன்னகையுடன் பார்த்து கொண்டிருந்தார். நடுத்தர வயது. வெள்ளைச்சட்டை போட்டிருந்தார். நான் அவரைப்ப்பார்க்கவும் பாலாஜியும் திரும்பி அவரை பார்த்தான்.

சப்ளையர் பையன் பில் கொண்டு வந்தான். பாலாஜி நான் பே பண்ணுறேண்டா என்றவாறு பர்சிலிருந்து கிரெடிட் கார்டை எடுத்து பையனிடம் கொடுத்தான். பக்கத்து டேபிள் ஆசாமி இப்போதும் புன்னைகையுடன் கிரெடிட் கார்டை பார்த்து கொண்டிருந்தார்.

பில் சைன் பண்னிக்கொடுத்துவிட்டு டேபிளை விட்டு எழுந்து போது பாலாஜி பக்கத்து டேபிள் ஆசாமியிடம் சென்று கூறினான் “சார் இவ்வளவு பேசுறானுக. கடைசில ஏதோ ஒரு கார்ப்பரேட் பேங்கோட கார்ட தான் பில்லுக்கு பே பண்ண நீட்டுறன்னு நீங்க நக்கலா நினைக்கலாம். இது ஒரு சோகமான முடிவு தான். ஆனா என்ன பண்றது சார். இந்த பில்லுக்கும் சேத்து தான நான் நாளைக்கு அதுவும் சனிக்கிழம அதுவுமா வேலைக்கு போக வேண்டி இருக்கு” என்றான்.

அந்த ஆள் சிரிப்பதா வேண்டாமா என்பது போல பார்த்து கொண்டிருந்தார். பாலாஜி கடைசியாக சொன்னதின் அர்த்தம் எனக்கு சரியாக விளங்க வில்லை. ஆனால் ஏதோ சொல்ல வருகிறான் என்பது மட்டும் புரிந்தது!

January 14, 2014 at 7:01 pm Leave a comment

மஞ்சள் நிழல்

கமலிக்கு வெறுப்பாக இருந்தது. பக்கத்தில் செல்வதாஸ் முழுப்போதையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். தெருநாயொன்று அவர்கள் அருகில் வந்து முகர்ந்து பார்த்துவிட்டு நகர்ந்தது. கொசுக்களின் ரீங்காரம் வேறு முழுதாக உறக்கத்தை கலைத்து விட்டிருந்தது.

கமலி எழுந்து உட்காந்து கொஞ்சம் பரட்டையான தலைமுடியை வாரி சுருட்டி கொண்டை போட்டாள். செல்வதாஸை ஒண்டியபடி சீனி படுத்திருந்தாள். அவளுக்கு அப்பாவின் இந்த சாராயவாசனை ரொம்ப பிடிக்கும் போல அல்லது இந்த வாசனை தான் அப்பா என்று கூட அவள் நினைத்துகொண்டிருக்கலாம்.

இன்றைக்கு குடிக்கக்கூடாது என்று நினைத்து தான் செல்வதாஸ் நீட்டிய குவார்ட்டர் பாட்டிலை வாங்கி தலைக்கு வைத்திருந்த துணிப்போட்டலத்திற்கு அடியில் வைத்திருந்தாள். இந்த தூக்கமின்மை அதை எடுத்து குடித்து விட்டு படுக்கலாம் என்று நினைக்க வைத்தது. வேண்டாம் என்றும் நினைத்துக்கொண்டாள்.

sad-woman-silhouette

பக்கத்தில் சுருட்டிக்கெட்டிய பொட்டலங்களில் அவர்களின் தொழிலுக்கான சாதனங்கள் கிடந்தன. டென்டு கொட்டாய் போடப்பயன்படும் நைந்துபோன காடாத்துணி. சில இசைக்கருவிகள். சமையல் பாத்திரங்கள். ஸ்ருதி ஒழுங்காக சேர்க்க முடியாத ஹார்மோனியப்பெட்டியைத்தான் செல்வதாஸ் தலைக்கு வைத்து படுத்திருந்தான். இன்று இரவு ’பொன் மகள் வந்தாள்’ என்று நடனமாடிய போது போட்ட ஜிகினா டிரேஸ்ஸைத்தான் சீனி போட்டிருந்தாள்.

சாயங்காலம் நடந்ததை நினைத்ததும் வாய் விட்டு அழணும் போலவும் வேண்டாம் போலவும் இருந்தது. தாலியைத்தூக்கி கட்டியவனின் முகத்தில் எறிந்து கொண்டு தெருவில் வந்து நிராதரவாக நின்றவளை வருகிறவன் போகிறவன் எல்லாம் படுக்க மட்டுமே கூப்பிட்ட போது செல்வதாஸ் மட்டுமே கூட வாழுறியா என்று வந்தவன். கூத்தாடி, தெரு வித்தைக்காரன் ஆனால் மனுஷன்.

பத்து வருடங்கள் ஓடியாயிற்று. இடையில் திருச்சி பஸ் ஸ்டாண்டில் யாரோ தூக்கி எறிந்து விட்டு போன குழந்தையாக வந்து தங்கள் குழந்தையாகிப்போன சீனி. நிரந்தரமான பிழைப்போ ஊரோ இருந்தால் எல்லாரையும் போல குழந்தையை படிக்க வைக்கலாம். நாடோடிப்பிழைப்பு குழந்தையும் கூட சேர்ந்து கூத்தாடித்தான் ஆகவேண்டும். பட்டினியோ, சோறோ இந்த பத்து வருடங்கள் பெரியதாக எதுவும் அழுதுவிட வில்லை. அனால் இன்றைய சாயங்காலம் கமலி எதிர்பார்க்காமல் வந்து விட்டது.

வந்த புதிதில் கமலியும் குடிக்காமல் தான் இருந்தாள். செல்வதாஸ் குவார்ட்டரை நீட்டும் போதெல்லாம் மறுத்திருக்கிறாள். பிறகு இந்த வானம் பார்த்த சாலையோர இரவுகளை கடக்க குடி ஒன்றே வழி என்பதையும் கண்டு கொண்டாள். இப்படி குடித்து விட்டு செல்வதாஸுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த இரவொன்றில் செல்வதாஸ் அழுத்தி கேட்கவும் தன் பழையகாதலனைப்பற்றிய கதை ஒன்றை சொல்லியிருந்தாள்.

நாகர்கோவிலில் தன்னுடன் நெய்த்தாப்பீஸில் வேலை பார்த்த மகராசன். திருமணம் செய்துகொள்ள்லாம் என்கிற ஆசை இருந்ததாவும் பிறகு ஜாதியும், பொருளாதாரமும் தடையாக வர வேறு வழியில்லாமல் கமலியின் விருப்பமும் இல்லாமல் வேறொருவருடன் திருமணம் நடந்ததைப்பற்றியும். அதற்குப்பிறகான விஷ்யங்களை செல்வதாஸ் அறிவான். அப்போது அந்த மகராசன் எங்கே இருக்கிறான் என்பதையும் பேச்சினூடாக செல்வதாஸ் கேட்டுக்கொண்டான். அது கமலிக்கு தெரியாது என்பதே உண்மையான பதில்.

ஆனால் பதினைந்து வருடங்களுக்குப்பிறகு  இன்று சாயங்காலம், மகராசன் வந்து தன் முன்னே நிற்பான் என்பது கமலி நினைத்துகூட பாக்காதது. எங்கிருந்து வந்தான் என்று தெரியவில்லை. கமலி நினைத்துக்கொண்டிருந்ததைப்போல அவன் வசதியான வாழ்க்கை ஒன்றும் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தவனைப்போல் தோன்ற வில்லை. வாழ்க்கை அவனையும் கசக்கிப்பிழிந்தது போல மெலிந்து வயதானவனாகத் தொன்றினான்.

அவன் தான் முதலில் அவளை அடையாளம் கண்டுகொண்டான். பஸ்ஸ்டாண்டின் ஓரமாக செல்வதாஸும் சீனியும் உட்காந்து அன்றைய நிகழ்ச்சிக்கான தயாரெடுப்பில் இருந்த போது கமலி பாக்கு வாங்க மூத்திர செட்டின் பக்கத்திலிருக்கும் பெட்டிக்கடைக்கு போனபோது அவன் நின்றிருந்தான். முதலில் ஏதோ வயதான ஆள் என்று அவள் கண்டுகொள்ள வில்லை. அவன் தான் கமலி என்று கூப்பிட்ட நொடியில் அவள் அதிர்ந்து அவனைப்பார்த்தாள். அந்த குரல்.

அவன் அவளை அந்த பரட்டையான கோலத்தில் பார்த்தும் அதிர்ச்சியடையாமல் பேசியதை அவளால் உள்ளுக்குள் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. தன் கதையைக்கூறினான். விதியின் புரிந்து கொள்ள முடியாத விளையாட்டு அவர்களை இப்போது சந்திக்க வைத்திருந்தது போல. இனி போவதற்கு இடமில்லை என்றும் உங்கள் கூடவே வந்துவிட தயாரென்றும் அவன் கூறினான். அவளுக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் அந்த தவறைச்செய்தாள். அவனை செல்வதாஸிடம் கூட்டிவந்து முழுக்கதையும் சொல்லி விட்டாள்.

அவளே எதிர்பார்க்காத படி செல்வதாஸ் அவனை கேவலமாக திட்டியபடி அடிக்கப்போய்விட்டான். செல்வதாஸின் பதட்டத்தை கமலியால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தாலும் மகராசனைப்பார்க்க பாவமாக இருந்தது. கமலியையும் அறைந்த கையோடு சீனியையும் பொதிகளையும் தூக்கிக்கொண்டு கிளம்பத்தயாராய் நின்ற பஸ்ஸை பிடித்து ஏறிவிட்டான் செல்வதாஸ். கமலிக்கு வேறு வழியே இல்லை கூடவே ஏறிவிட்டாள். பஸ்ஸின் படியில் ஏறும்போது மகராசன் பாவமாக இவர்களை பார்த்தபடி நின்றிருந்தான்.

பஸ் வந்து சேர்ந்த இடத்தில் இறங்கி அங்கேயே ஆட்டத்தையும் முடித்து விட்டான் செல்வராஜ். சீனி ஆடிக்கொண்டிருக்கும் போது டோலக்கை வாசித்துக்கொண்டிருந்தாலும் கமலியின் மனசில் மகராசனின் கோலம் வந்து வந்து போய்க்கொண்டிருந்தது. தொண்டையை தொறந்து பாடிக்கொண்டிருந்தாலும் செல்வதாஸும் அவளை கவனித்து கொண்டு தானிருந்தான்.

கிடைத்த காசில் பரோட்டாவும் குவார்ட்டரும் வாங்கி கொண்டு வந்து அமைதியாக சாப்பிட்டு விட்டு கமலிக்கு நீட்டினான். அவள் ரெண்டு பரோட்டாக்களை பிய்த்து தின்றாளே தவிர குடிக்கவில்லை. அதுவே இப்போது தூக்கம் வராததற்கும் காரணமாகி விட்டது. குடி மட்டும் தானா மகராசனின் முகம் கூட தான் என்று நினைத்துக்கொண்டாள்.

ஒரு போலீஸ் வாகனம் மஞ்சள் வெளிச்சம் பாய்ச்சியபடி கடந்து போனது. செல்வதாஸ் தூக்கத்தில் புலம்பியபடி புரண்டு படுத்தான். இவனுக்கு ஏன் இவ்வளவு கோபம் வரவேண்டும். இவனையும் சீனியையும் விட்டு விட்டு அவ்வளவு சீக்கிரம் போய்விடுவேனா என்ன. இந்த பத்து வருடத்தில் எத்தனையோ பெண்கள் இவன் கூட வந்து படுத்திருக்கிறார்கள். அதுவும் இவள் விழித்துக்கொண்டிருக்கும்போது கூட இவள் கண் முன்னே மறைவிடம் தேடி பெண்களுடன் செல்வதை எத்தனை முறை பார்த்திருக்கிறாள். ஆனால் அவளுக்கு எந்த பதட்டமும் வரவில்லையே.

அவள் கேட்காத போது கூட அவன் அதற்கு அவளிடம் விளக்கமும் சொல்லி இருக்கிறானே. தான் ஒரு ஆட்டக்காரன், கலைஞன் முன்பெல்லாம் இன்னும் இளமையாக இருக்கும் போது திருவிழாக்களுக்கு ஊர் ஊராகச்செல்லும் காலங்களில் பெண்கள் இவன் பின்னாடி மயங்கி திரிவார்களென்றும், எங்கே கூப்பிட்டாலும் வந்து விடுவார்கள் என்றும். எத்தனை முறை பெருமைபோல பேசியிருக்கிறான்.

ஆனால் இன்று மகராசனை கண்டதும் ஏன் இவ்வளவு பதட்டபடுகிறான். கமலிக்கு கோபம் வருகிற மாதிரியும் இருந்தது அதேநேரம் செல்வதாசை பார்க்கவும் பாவமாக இருந்தது.

பொட்டலத்தின் கீழிருந்த குவார்ட்டரை எடுத்து அப்படியே குடித்தாள். கொஞ்ச நேரத்தில் கிறுகிறுப்பாக இருந்தது. அப்படியே திரும்பவும் செல்வதாஸ் பக்கத்தில் படுத்துக்கொண்டாள். அவனையும் சீனியையும் அணைப்பது போல கைகளை எடுத்து அவர்கள் மேல் போட்டாள். அவன் தூக்கத்தில் ஏதோ முனங்கிய படி இருந்த்தான். ஒன்றும் தெளிவாக கேட்காவிட்டாலும் அது கமலி போயிடாத போயிடாத என்றுதான் அவன் புலம்புகிறான் என்பதாக அவள் நினைத்துக்கொண்டாள். மெல்ல தூக்கம் வருவது போல இருந்தது.

January 14, 2014 at 1:54 am Leave a comment

க்ரியாவின் அழகியல்!

ram sir

எப்போதும் போல புத்தககண்காட்சியில் சுற்றிக்கொண்டிருந்தேன். முதல் நாள் ரவுண்ட் அப்பில் பொதுவாக நான் புத்தகங்கள் வாங்குவதில்லை. எந்த புத்தகங்கள் வாங்குவது என்பதை மனதில் குறித்து கொள்வதோடு சரி. கூடவே நண்பர்கள் மணி, ஜெயபாலன், ரோஹிணி, கணேஷ் இருந்தனர்.

புத்தக கண்காட்சிக்கு கிளம்பும் போது மந்தைவெளியில் மணியும், ஜெயபாலனும் வேலை செய்யும் அலுவலகம் சென்று கொஞ்சம் அளவளாவி விட்டு வர திட்டம். அவர்கள் இருவரும் புத்தகங்கள் மீது அவ்வளவு ஆர்வர்மில்லாதவர்கள். ஜெயபாலாவது பரவாயில்லை மணி புத்தகங்களின் அட்டையை தவிர எதையும் பார்ப்பதில்லை.  டீ குடித்து விட்டு திரும்பவும் அலுவலகத்துக்குள் நுழைய இருந்தவர்களிடம் சொன்னேன் “மச்சி உங்க பாஸ் கிட்ட நண்பனின் புத்தக வெளியீடு இருக்கு அதுக்கு போறோம்னு கிளம்பி வந்திடுங்க” என்றேன். அவர்களும் முதல் மாடிக்கு சென்று அதை சொல்லி பெர்மிசன் கேட்கவும் அவர்களின் பாஸ் எட்டி கீழே பார்த்தார். நான் மேல் நோக்கி பார்த்தபடி நின்றிருந்தேன். பாஸ் என்னைத்தான் எழுத்தாளர் என்று நினைத்து விட்டாரோ என்னவோ மேலிருந்து லேசாக எனக்கு கை காட்டுவது போலிருந்தது.

நண்பர் வா. மணிகண்டனின் புத்தகம லிண்ட்சே லோஹன் w/o மாரியப்பன் டிஸ்கவரி புக் ஸ்டாலில் வைத்து வெளியிடப்பட்டது. அட்டையை நான் வடிவமைத்ததால் எனக்கும் ஒரு புத்தகம் கிடைத்தது அதையே ஜெயபாலிடம் கொடுத்து “இது தான் நண்பரின் புத்தகம் என்று உன் பாஸ் கிட்ட காட்டிட்டு மறக்காம எடுத்திட்டு வா” என்றேன். யார் கண்டது ஜெயபாலின் பாஸ் வா.மணிகண்டனுக்கு பெருகிக்கொண்டே இருக்கும் பல்லாயிரம் வாசகர்களில் ஒருவராக இணையகூடும். ஏதோ நம்மால் முடிந்தது.

ஜெயபாலும், மணியும் இவ்வளவு புத்தகங்களை ஒரே நடையில் பார்த்து விட்ட கிறுகிறுப்பில் டயர்டாகி வேளச்சேரிக்கு வண்டியை கட்ட நானும் ரோஹிணியும், கணேஷும் தேடலை தொடர்ந்தோம்.

அப்போது தான் க்ரியா பப்ளிகேஷன்ஸ் ஞாபகம் வந்தது. ரோஹிணி அடிப்படையில் ஓவியர், கடந்த சில வருடங்களாக சில முக்கியமான புத்தகங்களுக்கு அட்டைகளும் வடிவமைக்கிறாள். நான் ரோஹிணியிடமும் கணேஷிடமும் க்ரியா பற்றி சொன்னேன். இன்று நாம் கானும் தமிழ் புத்தகங்களின் தயாரிப்பு தரத்துக்கும், அழகியல் அடிப்படைக்கும் அஸ்திவாரமிட்டது க்ரியா தான். குறிப்பாக க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் என்னும் தனிநபர் தேடலும், உழைப்பும் என்று சொன்னேன்.

நானும் டிசைனர் என்பதால் க்ரியாவின் புத்தகங்களை எப்போதும் கண்காட்சியில் ரசித்து பார்ப்பேன். எனக்கு க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் யார் என்பதே தெரியாது. க்ரியா ஸ்டால் எங்கே இருக்கு என்று ஆர்வம் காட்டினாள் ரோஹிணி. தேடிச்சென்றோம். அதன் ஸ்டால் டிஸ்ப்ளேயே மிக அமைதியான அழகியலுடன் இருந்தது.

நாங்கள் ஸ்டாலுக்குள் நுழைந்து புத்தகங்களை எடுத்து ஆர்வத்துடன் திருப்பி திருப்பி பார்த்தபடி விவாதித்து கொண்டிருக்கும் போது ஒருவர் எங்கள் பக்கத்தில் நின்று பார்த்து கொண்டிருந்தார். க்ரியாவின் புத்தகங்களில் எப்போதும் அவர்கள் புத்தகத்தின் தலைப்புக்கு பயன்படுத்திய FONTயே க்ரியா லோகோவுக்கும் பயன்படுத்துவார்கள். தனியாக லோகோ என்று ஒன்று இல்லை. அதுவும் எனக்கு சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. சற்று நேரத்துக்குப்பிறகு எங்கள் பக்கத்தில் நின்றிருந்த ஆள் “நீங்களெல்லாம் டிசைன் ஸ்டூடன்ஸா” என்று கேட்டு பேச ஆரம்பித்தார்.

அவர்தான் க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் என்று தெரிந்தது. எங்கள் ஆர்வத்தைப்பார்த்து அவருக்கும் உற்சாகம் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு புத்தகத்தை பற்றியும் ஆர்வத்துடன் பேச ஆரம்பித்தார். குறிப்பாக ”குட்டி இளவரசன்” நான் ஏற்கனவே படித்திருக்கிறேன். அந்த புத்தகத்தைப்பற்றியும் அதன் ஆசிரியர் அந்துவான் து செந்த் எக்சுபெரி பற்றியும் அழகாக விவரித்தார்.

தாவோ தே ஜிங் புத்தகத்தின் தலைப்பு சீன எழுத்து வடிவத்தில் தமிழில் எழுதி இருப்பார்கள். அந்த வடிவத்தை உண்மையில் ஒரு சீன காலிஃகிராஃபி ஓவியரிடமே தமிழ் எழுத்துக்களை காட்டி எழுதி வாங்கியதை ராமகிருஷ்ணன் சொன்ன போது உண்மையில் ஆச்சரியமாக இருந்தது. அதன் பிறகு புகழ்பெற்ற க்ரியா தமிழ் அகராதியின் ப்ரெயில் வடிவ புத்தகம், குட்டி இளவரசன் ப்ரெயில் வடிவ புத்தகம் என்று ஒவ்வொன்றிலும் அவரின் ஆர்வமும் உழைப்பும் மேலும் அவரிடம் பிரமிப்பும், மரியாதையும் கொள்ள வைத்தன.

எல்லாத்துறையிலும் இப்படி சில முன்னோடிகள் இருக்கிறார்கள். சூழல் எப்படி கலங்கினாலும் அவர்கள் தெளிவாக இருக்கிறார்கள். தாங்கள் எடுத்துக்கொண்ட காரியத்தில் முழுமையை கொண்டு வருவதிலேயே தங்கள் முழு ஈடுபாடையும், உழைப்பையும் செலுத்துபவர்கள். அந்த வகையில் முன்னோடியனா க்ரியா ராமகிருஷ்ணன் அவர்களுக்கு என் வணக்கங்கள்.

 

January 12, 2014 at 2:29 am Leave a comment

பயமே வணக்கம்!

சமீபத்தில் நண்பர்களுடன் ஒரு பயணம் சென்றிருந்தேன். கர்நாடகாவில் துபாரே என்னுமிடத்தில் ஒரு யானைகள் முகாம் உள்ளது. மைசூர் தசரா விழாவுக்கு கூட யானைகளுக்கு இங்கே தான் பயிற்சி கொடுக்கிறார்கள். ஒரு போட் எடுத்துக்கொண்டு காவிரி நதியைக் கடந்தால் ஒரு சில வினாடிகளில் அடையும் சின்னத்தீவில் இருக்கிறது இந்த முகாம்.

நாங்கள் சென்றிருந்த போது நிறைய சுற்றுலா வாசிகள் யானைகளை பார்க்கும் குதூகலத்துடன் போட்டிலிருந்து இறங்கி கொண்டிருந்தார்கள். பாகன்கள் சில யானைகளை நதியின் ஆழமில்லா தொடுகரையில் படுக்கவைத்து குளிப்பாட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். யானைகளும் உற்சாகமாக நீரை துதிக்கையில் பீச்சியடித்தும், கண்களை மூடி ஒரு குழந்தையைப்போல படுத்துக்கொண்டும் குளியலை ரசித்துக்கொண்டிருந்தன.
image1a
இரண்டு குட்டி யானைகள் தங்கள் கரிய உடம்பில் மினுமினுக்கும் நீர் வழிதலுடன் எங்களை கடந்து உற்சாகமாக நடந்து சென்றன. குட்டி யானைகளை பார்க்கும் போது மனதில் இனம்புரியாத ஒரு வாஞ்சை எழுந்து வருகிறது. ஆளாளுக்கு அதை தொட்டும் தடவியும் தங்கள் அன்பை காட்டிக்கொண்டு கூடவே நடந்தார்கள். இதெல்லாம் வழக்கமான ஒன்று என்பதைப்போல அவை தங்கள் சிறு காதுகளை விசிறியபடி கடந்து சென்றது.

முகாமுக்குள்ளே சென்ற போது குறுக்கும் நெடுக்குமாக யாணைகளை அழைத்துக்கொண்டு பாகன்கள் சென்று கொண்டிருப்பதை பார்க்க முடிக்கிறது. சுற்றும்முற்றும் பார்க்காமல் நின்று கொண்டிருந்தால் உங்களை தோள்களைத்தொட்டு யானை ஒன்று வழி விடுங்கள் என்பதைப்போல நின்று கொண்டிருக்கும். பிரம்மாண்டமான அந்த உருவங்கள் உங்களைச்சுற்றி நடந்து கொண்டிருப்பது பிரமிப்பாக இருக்கும்.

சில யானைகளை சுற்றுலா சவாரிக்கு பயன்படுத்துகிறார்கள். பெரிய வடங்களை அதன் வாலுக்கு அடியிலாக விட்டும், வயிற்றுக்கு அடியிலாக சுற்றியும் முதுகில் உட்காருவதற்கான ஒரு மரத்தட்டை கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். பத்து பேருக்கு மேலே ஒரு யானையின் முதுகில் கூக்குரல் இட்டவாறு ஏறி பயணிக்கிறார்கள். அதுவும் செக்கு மாடு போல மவுனமாக ஒரு அரைக்கிலோமீட்டர் சுற்றி வந்து மறு படி துவங்கிய இடத்திலேயே இறக்கி விடுகிறது. யானைகளின் மவுனமான அந்த நடை மனதை என்னமோ செய்தது. நானும் நண்பர்களும் அந்த சவாரி வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தோம். இதை ஊக்குவிக்கக்கூடாது என்பதே முடிவுக்கு காரணம்.

ஓரிடத்தில் ஒற்றைக்கொம்புள்ள ஒரு யானையை நிற்கவைத்து அதற்கு வைக்கோல் பொதிகளை சுருட்டி உணவாக ஒருவர் அளித்துக்கொண்டிருந்தார். அது அமைதியாக‌ வைக்கோல் பொதிகளை தும்பிக்கையில் வாங்குவதும் வாய்க்குள் போட்டு மென்று சாப்பிடுவதுமாக நின்று கொண்டிருந்தது. பார்வையாளர்கள் பக்கத்தில் நின்றும், அதன் நீளமான ஒற்றைக்கொம்பை தொட்டுக்கொண்டும் புகைப்படங்கள் எடுப்பதில் மும்முரமாக இருந்தனர். யானைக்கு எரிச்சலாக இருக்கிறதா இல்லையா என்பதை அதன் சாந்தமான கண்களில் என்னால் கண்டுணர முடிய வில்லை.

நான் அதன் கால்களை கவனித்தேன். முன்னங்கால்கள் நெருக்கமாக சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டு அச்சங்கிலிகளின் தொடர்ச்சி பின்னங்கால்கள் வரை நீண்டிருந்தன. அது நினைத்தால் ஒரு நொடியில் கூட அச்சங்கலிகளை கண்ணிகளாக சிதறச்செய்ய முடியும். ஆனால் அது எதைப்பற்றியும் கவலை இன்றி சாப்பிடுவதிலேயே கவனமாக இருந்தது.

நண்பன் கூறினான் ‘யானைகளை குட்டிகளாக இருக்கும் போதே கடினமான சங்கிலிகளால் கால்களை பிணைத்து கட்டிப்போடுவார்கள். அது முடிந்த மட்டும் சங்கிலிகளை உடைக்க முயற்சி செய்யும். குட்டியாக இருப்பதால் அதனால் அதை உடைக்க முடியாது. பிறகு மெல்ல மெல்ல அது மனதுக்குள் பதிந்து சங்கிலிகளை மானசீகமாக ஏற்றுக்கொள்ளும். ஒரு கட்டத்தில் வெறும் சணல் கயிறால் கட்டிப்போட்டால் கூட அதை அறுக்க முயற்சி செய்யாது’ என்று.

யானையின் கால்களில் கிடப்பது சங்கிலி அல்ல மனிதனின் அகங்காரம் என்று ஒரு கணம் நினைத்துக்கொண்டேன். அல்லது மனிதனின் தந்திரம். அது கட்டிப்போடப்பட்டிருக்கிறது என்கிற காரணத்தாலேயே அதன் தந்தங்களை தடவியபடி போட்டோ எடுத்துக்கொள்ளும் மனிதர்களின் தன்னகங்காரம். இருபது ரூபாய் கொடுத்தால் உங்கள் சார்பாக ஒரு பொதி வைக்கோல் யானைக்கு ஊட்டப்படும் என்றான் யானைக்கு உணவளிக்கும் ஆள். சிலர் காசு கொடுத்து ஊட்டச்சொன்னார்கள். அவ்வளவு பிரம்மாண்டமாக‌ நம் முன்னே நிற்கும் அந்த இயற்கையின் படைப்புக்கு இருபது ரூபாயில் ஒரு பிடி உணவளிப்பதில் நமக்கு எங்கேயோ ஒரு அற்பத்தனம் நிறைவளிக்கிறதா.

சில பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை அந்த யானையின் துதிக்கையை தடவிய படி போஸ் கொடுக்கச்சொல்லி போட்டோ எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு குழந்தை மட்டும் அதை செய்ய மறுத்து கண்களில் தெரியும் பயத்துடன் தள்ளி நின்று யானையை பார்த்துகொண்டிருந்தது. நான் யானையின் கண்களைப் பார்த்தேன். அது ஓரக்கண்ணால் அந்த குழந்தையை பார்த்து கொண்டிருந்தது. நான் நினைத்துக்கொண்டேன் “அந்த குழந்தையின் பயத்தை யானை ரசிக்கிறது. அதைப்பார்த்து பயப்படுவதே முறை. அதன் மூலம் காட்டின் பிரதிநிதியாக நம்முன் நிற்கும் அந்த பிரம்மாண்டத்திற்கு நாம் செய்யும் மரியாதை. பயம் “

January 10, 2014 at 12:51 pm Leave a comment

Older Posts


வாசித்தவர்கள்

  • 61,713 hits

அண்மைப் பதிவுகள்

நாட்காட்டி

January 2014
M T W T F S S
« Dec   Apr »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

%d bloggers like this: