Archive for April, 2015

சுராவும் சுஜாதாவும்.

sura sujatha

நான் ஒரு எழுதுபவனாக இல்லை, ஒரு வாசகனாகவே இதை எழுதுகிறேன். பதினொன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் போதே புளியமரத்தின் கதை வாசித்து விட்டேன். ஜெ.ஜெ. சில குறிப்புகள் எல்லாம் கல்லூரி காலத்தில் தான் படித்தேன்.(இந்த புத்தகங்களுக்கும் பிற்காலத்தில் அட்டை வடிவமைப்பு செய்திருக்கிறேன் எனபது இங்கே தேவையற்ற உபதகவல்). சுராவின் பெரும்பாலான சிறுகதைகளை படித்திருக்கிறேன். கட்டுரைகளையும்.

சொந்த ஊர் அருமனை என்றாலும் பத்தாம் வகுப்பு வரை வளர்ந்தது நாகர்கோவில் என்பதால் அதன் மீது ஒரு வசீகரம் உண்டு. வேப்பமூடு ஜங்ஷனும், மீனாட்சிபுரம் குளத்து பஸ் ஸ்டாண்டும், கோட்டாறும், தியேட்டர்களும் என் சிறுவயது ஞாபகங்களுடன் பிணைந்தவிட்ட ஒன்று. புளியமரத்தின் கதையில் சுரா அளிக்கும் பழைய, எனக்கும் பரிச்சயமற்ற நாகர்கோவில் பற்றிய சித்திரமே முதல் வாசிப்பில் என்னை கவரும் அம்சமாக இருந்தது. அன்றிருந்த இளம் மனநிலையில் அந்த அளவிற்கே என் வாசிப்பும் இருந்தது. பிறகு இரண்டு மூன்று தடவை புளியமரத்தின் கதையை வாசித்திருக்கிறேன். வெவ்வேறு வயதுகளில், சென்னையில். ஒவ்வொரு முறை வாசிக்கும் போதும் மனித மனங்களின் உள்ளடுக்குகள், அதன் கீழ்மைகள், அதன் பெருமிதங்கள், அதன் தந்திரங்கள் எல்லாம் இழைகளாக பிரிந்து கிண்டலும் கேலியுமாக என் முன்னே எழுந்து திரிவதை பார்த்திருக்கிறேன். இன்னும் ஒரு முறை வாசித்தால் பழைய வாசிப்பில் நான் தவறவிட்ட சுவராஸ்யமான இண்டு இடுக்குகள் கண்ணில் தட்டுபடலாம்.

ஜெ.ஜெ சில குறிப்புகள் வாசிக்கும் காலத்தில் ஓரளவுக்கு தமிழ் எழுத்தின் பின்புலத்தையும், வாழ்க்கையின் கலைடாஸ்கோப் சிக்கல்களையும் பற்றிய அறிமுகமும் ஓரளவு புரிதலும் உருவாகி விட்டிருந்தது. ஜெ.ஜெ அவற்றின் மீது ஒரு மரண அடி அடித்தான். மெல்லிய தெளிவையும் எல்லையற்ற குழப்பத்தையும் உருவாக்கினான். கேள்விகளால் வாசிக்கும் என்னை சீண்டினான். எல்லாவற்றையும் கொஞ்சம் மறுபரிசீலனை செய்யக்கோரினான். ஜெ.ஜெ என்னை தொந்தரவு செய்தது போலவே எல்லாரையும் தொந்தரவு செய்தான். இத்தனைக்கும் ஜெ.ஜெ.சில குறிப்புகள் நான் வாசித்தது தொண்ணூறுகளின் கடைசியில். அது வெளியான போது இன்னும் ச்லனங்களை உருவாக்கியது என்பது நமக்கு தெரியும்.

மனிதர்களின் சிடுக்குகளை ஒரு சர்ககஸ் மேஜிக் கண்ணாடியின் கோணல்களான கேரிக்கேச்சர்கள் போல புளியமரத்தின் கதை சித்தரித்தது என்றால், ஜெ.ஜெ அந்த சிடுக்குகளை முடிவில்லாத கேள்விகளால் தீவிரமான ஒரு பெயிண்டிங் போல நமக்குள் அழுத்தமாக வரைந்து செல்கிறது.

சுராவின் கறாரான இலக்கியமதிப்பீடுகள் பற்றி நாம் அறிந்ததே. அது எப்போதும் தேவையாகவும் இருக்கிறது. நான் காலச்சுவடில் டிசைனராக பணியாற்றிக்கொண்ருந்தபோது அவரை சில முறை நாகர்கோவில் வீட்டில் சந்தித்து பேசியுமிருக்கிறேன். அவரை சந்திப்பது என்பது எல்லாரையும் (வாசித்தவர்களை சொல்கிறேன்) போல எனக்கும் ஒரு கனவாக இருந்தது. முதல் சந்திப்பிலேயே மூன்று நான்கு மணி நேரம் என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். கிட்டத்தட்ட ஒரு சிறுவனாக இருந்த என்னிடம் அவர் ஒரு சக வயதுக்காரனைப்போல சினிமா பற்றியும் இளைஞர்களின் லைஃப்ஸ்டைல் பற்றியும் ஆர்வமாக – என்னை பேசவிட்டு அவர் தான் -கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அரவிந்தன், அடூர், ஜான் ஆப்ரஹாம் பற்றி அவர் ஒரு முறை பேசியது சுவராஸ்யமாக இருந்தது. இந்த மூவருடனும் அவருக்கு நேர்ப்பழக்கம் உண்டு. ”அடூர் திட்டமிட்டு நேர்த்தியாக ஒரு வங்கி மேலாளரைப்போல ஒரு சினிமாவுக்கான வேலைகளை செய்வார், ஜான் அதற்கு நேரெதிரான ஆள் எந்த திட்டமும் இல்லை வேலைகளும் முழுமையாக இருக்காது. ஆனால் அரவிந்தன் இந்த இரு ஆளுமைகளுக்கும் நடுவில் இருப்பவர். அவரே எனக்கு மிகப்பிடித்தமான கலைஞர் ” என்றார். ஒரு வகையான சமநிலை கொண்ட பார்வை. இந்த பார்வையே சு.ராவின் கலைநோக்கின் மைய்யம் என்பது என் புரிதல்.

கலை மற்றும் வாழ்வு பற்றிய இந்த தீவிரமான பார்வையை அவர் எப்போதும் கொண்டிருந்தார். அதை நுட்பமும், மெல்லிய அதே நேரம் கூர்மையான அங்கதத்தையும் கொண்ட வசீகரமான மொழியால் எழுதினார். விமர்சனங்களை உருவாக்கினார். அதனாலேயே சம காலத்தில் எழுத வந்த இளம் எழுத்தாளர்களுக்கு ஆதர்சமாக, ஒரு மைய ஈர்ப்பாக இருந்தார். இப்போதும் இருக்கிறார். சுராவின் மொழி மைக்கேல் ஏஞ்சலோவின் உளியைப்போல கூர்மையாகவும் கச்சிதமாகவும் இருக்கிறது. தேவையற்ற ஒரு சொல்லின் பிசிறு கூட இல்லை. இந்த புரிதல் எல்லாம் ஒரு வாசகனாக எனக்கு இருக்கிறது. சு.ராவின் இடம் என்ன என்பது எனக்கு தெரியும்.

ப்போது சுஜாதா. சுஜாதாவை கணேஷ் வசந்த் டிடெக்டிவ் கதை எழுதுகிற, ஏன் எதற்கு எப்படி எழுதுகிற, முதல்வன் போன்ற படங்களுக்கு கலாட்டாவாக வசனம் எழுதிய ஒரு ஜாலியான ஜனரஞ்சக எழுத்தாளராகத்தான் அறிமுகம் செய்து கொண்டேன். நமது தமிழ் சமூகத்தின் எல்லாவிதமான பக்கங்களையும் தொட்டு செல்லும் வணிக சினிமாவைப்போலத்தான் சுஜாதாவையும் நினைத்தேன். நானெல்லாம் தீவிர இலக்கிய வாசகன் என்னும் ஒரு விதமான போலியான பாவனையில் இருந்தேன். அதனால் கிட்டத்தட்ட சுஜாதாவை பற்றிய கொஞ்சம் உதாசீனமான பார்வைதான் எனக்கு இருந்தது.

ஆனால் இரண்டாயிரத்திற்கு பிறகு தான் உண்மையில் சுஜாதாவை வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். மெல்ல மெல்ல ’தீவிரமான பாவனை’ என்னும் மலச்சிக்கலிலிருந்து வெளியே வந்து பார்க்க ஆரம்பித்தது அப்போது தான். கொஞ்சம் திறந்த மனதுடன். சுஜாதாவின் மொழி நுட்பம் அப்போது தான் என்னை வசீகரிக்க ஆரம்பித்தது. அவரது சிறுகதைகள் (வாராந்திர டெட்லைன் அவசரங்களில் எழுதியதாக அவர் கூறிக்கொண்டது உட்பட), விளையாட்டுத்தனமும்,அறிவியலும், சமூகம் பற்றிய பகடியும் இழைகளாக ஓடும் விஞ்ஞானச்சிறுகதைகள், கணையாழியின் கடைசி பக்கங்கள் எல்லாம் படித்தபோது ஏற்கனவே எனக்குள்ளிருந்த சுஜாதா என்னும் பிம்பம் உடைந்து -டெர்மினேட்டரில் உருகிய மெட்டல் ரோபோ மீண்டும் அர்னால்டாக மாறுவதைப்போல- புதியதாக மாறி எழுந்து நின்றது.

கணையாழி கடைசிப்பக்கத்தில் கிட்டத்தட்ட சுஜாதா தன் முப்பதாவது வயதில் எழுத ஆரம்பித்திருக்கிறார். டெல்லியில் உலக சினிமாக்களை பார்த்து விட்டு ஸ்ரீதரையும் கோபாலகிருஷ்ணனையும் இயக்குனர்களே இல்லை என்று கலாய்க்கிறார். நவீன நாடகங்களை பார்த்து விட்டு சென்னையின் பழைய சிரிப்பு நாடகங்களை கிண்டல் செய்கிறார். இதழ்களின் குண்டு தீபாவளி மலர்களை கேலி செய்கிறார். சத்யஜித்ரேயை கொண்டாடுகிறார். லா.சா.ரா, க.நா.சு வை பற்றி எழுதுகிறார். சுராவின் புளியமரத்தின் கதையின் உயர்தர நகைச்சுவையை யாரும் கொண்டாட வில்லையே என்று கவலைப்படுகிறார். ஜி.நாகராஜனின் நாளை மற்றுமொரு நாளேயில் இருக்கும் சர்ரியலிசத்தன்மையை சுட்டிக்காட்டுகிறார். இப்படி எல்லாவற்றை பற்றிய விமர்சனமும் மதிப்பீடுகளும் சுஜாதாவுக்கும் இருந்திருக்கின்றன. கூடவே ஜாலியாக லேட்டரல் திங்கிங் புதிர்களை போடுகிறார், ரூபே கோல்ட்பெர்க் என்னும் சித்திரக்காரனின் நகைச்சுவை சித்திரங்களை தந்து அதிலிருக்கும் விளையாட்டுத்தனத்தை பகிர்ந்து கொள்ளுகிறார், குறுக்கெழுத்து போட்டி வைக்கிறார். வாசிப்பவர்களை சற்று இலகுவாக்குகிறார்.

அதுவே சுஜாதாவின் வசீகரம். எழுத்தாளனோ வாசகனோ எப்போதும் இறுக்கமாகத்தான் இருக்க வேண்டும், எந்நேரமும் தீவிரமாக மோட்டுவளையை பார்த்து சிந்திக்க வேண்டும், உன்னதத்திலேயே மிதக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பியதாக தெரியவில்லை. அதே நேரம் நகர, மத்திய வர்க்க வாழ்க்கையின் சித்திரங்களை அவரது கதைகளிலும் நாடகங்ககளிலும் அமைதியாகவும், அங்கதமாகவும் சித்தரிக்கவும் செய்திருக்கிறார். வாராந்திரிகளின் ரசனைக்கு எற்றவாறு இறங்கி வந்தும் சிக்சர் அடித்திருக்கிறார். அதற்கான இடம் எது என்பதும் அவருக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருக்கும். இதில் ஒரு விளையாட்டுத்தனம் இருக்கிறது. நானெல்லாம் சீரியசான இலக்கிய்யகாரன் என்ற பாவனை இல்லை. ஆனாலும் அவ்வகையான எழுத்துகளில் கூட வசீகரமான ஃப்ரெஷ்ஷான ஒரு மொழி இருக்கிறது. கிரியேடிவிட்டி இருக்கிறது.

தொடர்ந்து கலைச்சொல்லாக்கம் பற்றி கவலை படுகிறார். கணினியில் தமிழ் வந்த போது அதன் சாத்தியங்களை குறித்து திரும்ப திரும்ப எழுதுகிறார். பன்முகத்தன்மையுடன் எல்லாவற்றையும் அணுகுகிறார். பல்வேறு விஷயங்களின் மீதான ஆர்வம் காரணமாகவே மேலோட்டமான ஆழமற்ற படைப்புகளை எழுதி இருக்கிறார் என்று ஒரு க்ரூப் இப்போதும் குற்றம் சொல்கிறது. ஆனால் சுஜாதா அவ்வாறான கிளைம்களை கோரி நின்றதாக எனக்கு தோன்ற வில்லை. மனிதர் தான் செய்வதை ஜாலியாக உற்சாகமாக செய்து கொண்டிருந்திருக்கிறார். அதை படிப்பவர்களுக்கு கடத்தவும் செய்திருக்கிறார். கடைசி நாட்களில் கற்றதும் பெற்றதும் எழுதுவது வரை இளம் எழுத்தாளர்களை அடையாளம் காட்டுகிறார்..

இந்த கலவையான பன்முகத்தன்மை தான் ஒரு சாரார் அவர் மீது வசீகரம் கொள்ளவும் ஒரு சாரார் விமர்சனங்கள் வைக்கவும் காரணமாக இருக்கிறது. ஆனால் மொழி பி.சி.சர்க்காரின் கையிலிருக்கும் மேஜிக் ஸ்டிக் போல அவர் விரல்களில் சுழல்கிறது. இந்த புரிதல் எல்லாம் ஒரு வாசகனாக எனக்கு இருக்கிறது. சுஜாதாவின் இடம் எது என்பதும் எனக்கு தெரியும்.

சுராவை இறுக்கமும் தீவிரமும் கொண்டவராகவும் சுஜாதாவை ஆழமற்ற விளையாட்டுத்தனம் கொண்டவராகவும் எதிரிடையாக வைத்து ஒப்பீடுகள் செய்து அதன் வழியாக இலக்கிய மதிப்பீடுகளை உருவாக்கப்பார்க்கிறார்கள். தராசுகளில் வைத்து யார் எடை கூடியவர் என்று பார்க்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. தராசுகளை கையில் வைத்திருக்கும் அதிகாரம் யாருக்கு யார் கொடுத்தது. ஆனால் ஒரு வாசகனாக யார் யாருக்கு என்ன இடம் என்பது எனக்கு தெரியும். அது வாசிப்பதன் வழியாக நமக்கு உருவாகும் பார்வை. இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் தூய, உன்னத, அதி தீவிர கவித்துவ பாவனையிலேயோ அல்லது எல்லாவற்றையும் ஜஸ்ட் லைக் தேட் மேலோட்டமான மனநிலையில் மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டோ தான் இருக்க வேண்டும் என்று இல்லை. பாவனைகள், ஆழமின்மை இந்த இரண்டையும் உதறி விட்டு சுவராஸ்யமான, நேர்மையான, சமநிலையான பார்வையுடன், ஒரு இடத்தில் நின்று கொள்ள வாசகர்களாக நமக்கு உரிமையுள்ளது தானே.

அது மட்டுமல்ல ஒரு வாசகனுக்கு இதெல்லாம் அவன் வாழ்வின் ஒரு சிறு பகுதி. இந்த வாசிப்பு அவன் வாழ்வில் உள்ளே ஒரு மெல்லிய இழையாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் தான். ஒரு பார்வையை உருவாக்கி இருக்கும். ஆனால் அதை எல்லாம் மீறி இன்று இருக்கும் அரசியல், பொருளாதாரம், மருத்துவம், கல்வி, நுகர்வு, உணவு, மத அழுத்தம், இயற்கை அழிப்பு எல்லாம் அவன் மீது செலுத்தும் தாக்கம், என்று அவன் அன்றாடங்களில் எதிர்கொள்ள ஆயிரம் முரண்கள் உள்ளன. இலக்கியம் ஒன்றும் சகலரோஹ நிவாரணி இல்லை. இலக்கியத்துக்கும் எழுத்துக்கும் வெளியேயும் வாழ்க்கையும் இயற்கையும் விரிந்து கிடக்கிறது.

Advertisements

April 25, 2015 at 10:16 am 4 comments

அவர்கள் அழியும் முன்

_MG_2403

 

ஜிம்மி நெல்சன். இங்கிலாந்தை சேர்ந்த புகைப்பட கலைஞர்.  அவர்கள் அழியும் முன் (Before they pass away) என்னும் தலைப்பில் உலகம் முழுக்க அழியும் தறுவாயிலிருக்கும் பழங்குடிகளை புகைப்படங்களாக பதிவு செய்வதில் ஆர்வம் காட்டுகிறார்.

ட்ரைபல் போட்டோகிராஃபி என்பதில் நிறைய கலைஞர்கள் ஆர்வமாக காட்டினாலும் ஜிம்மி நெல்சனின் புகைப்படங்களில் பழங்குடிகள் கிட்டத்தட்ட விளம்பர மாடல்கள் போல் போஸ் கொடுக்கிறார்கள். அந்த புகைப்படங்களில் ஜிம்மி பழங்குடிகளை நிலங்களின் பின்னணியுடன் கம்போஸ் செய்திருக்கும் விதம், ஒளி மற்றும் வண்ணங்களை பயன்படுத்தி இருக்கும் நுட்பம்,  புகைப்பட ரசிகர்களால் ஒரு பக்கம் கொண்டாடப்பட, இன்னொரு பக்கம் விமர்சனத்திற்கும் உள்ளாகி இருக்கிறது.

 

omo-21

 

சர்வைவல் இன்டெர்நேஷனல் என்னும் அமைப்பைசேர்ந்த ஆந்த்ரோபாலஜி அறிஞரான‌ ஸ்டீபன் கோரி ஜிம்மின் புகைப்படங்களை “பழமையின் மீதான தவறான பார்வை” என்று விமர்சிக்கிறார். அதற்கு அவர் உதாரணமாக ஈகுவடார் பழங்குடிகளான ‘வாரோனி இந்தியன்” குழுவை அவர் புகைப்படம் எடுத்திருக்கும் விதத்தை சுட்டி காட்டுகிறார். வாரோனி இந்தியன் பழங்குடிகள் இன்று ஆடைகள் உடுக்க ஆரம்பித்து விட்டனர் ஆனால் ஜிம்மி அவர்களை கிட்டத்தட்ட வலிந்து நிர்வாணமாகவே படம் பிடித்திருக்கிறார் என்கிறார் கோரி.

இந்தோனேஷிய பாப்புவா பழங்குடிகள் தலைவரான பென்னி வென்டாவும் இது போலவே குற்றம் சாட்டுகிறார். ஜிம்மி நெல்சன் தங்கள் பழங்குடிகளை “ஹெட் ஹன்டர்ஸ்” என்று தன் போட்டோகிராஃபி புத்தகத்தில் குறிப்பிடுவதையும் அவர் கண்டிக்கிறார். “உண்மையில் ஹெட் ஹ‌ன்டர்கள் பழங்குடி மக்கள் அல்ல பழங்குடிகளை அழிக்கும் இந்தோனேஷிய ராணுவம் தான். அது மட்டுமில்ல ஜிம்மி குறிப்பிடுவது போல நாங்கள் அழிந்து கொண்டிருப்பவர்கள் இல்லை அழிக்கப்பட்டு கொண்டிருப்பவர்கள். இரண்டுக்கும் வித்தியாசம் உண்டு” என்கிறார்.

“என்னுடைய அழகியல் பார்வை, மற்றும் பழங்குடிகள் மீதான அன்பு சார்ந்து மட்டுமே இதை பதிவு செய்திருக்கிறேன்.” என்று பதில் சொல்கிறார் ஜிம்மி நெல்சன். ஒரு பழங்குடி குட்டிப்பாப்பாவை தோளில் வைத்துக்கொண்டு அவர் கேமராவை ஹேண்டில் செய்வதைப்பார்த்தால் அதுவும் உண்மை தான் என்றே தோன்றுகிறது.

April 13, 2015 at 11:44 pm Leave a comment

ஒன்லைன் விமர்சகர்கள்!

oneline

 

இணையத்தில் அதுவும் குறிப்பாக ஃபேஸ்புக், ட்விட்டர் போன்ற இன்னபிற சமூக வலைத்தளங்களில் சினிமா விமர்சனங்களை உடனுக்குடன் படிப்பதில் சில அனுகூலங்களும் சில பிரச்சினைகளும் இருக்கின்றன.

முதலில் அனுகூலம்.

வெள்ளிக்கிழமை முதல் ஷோ ஆரம்பித்து இண்டெர்வெல் விடும் போதே, ஒன் பாத்ரூம் போயிட்டே ஒன்லைனில் ஸ்டேட்டஸ்மெசேஜையும், டீ,சமோசா சாப்பிட்ட படி ட்விட்டரில் ஒரு கீச்சையும் தட்டி, ஓபனிங் ஷோ முடியுறதுக்குள்ளே ஒபீனியன் கிரியேட் பண்ணி விடுகிறார்கள்.

படம் பார்க்காத சக நெட்டிசன்கள் கூட ஆப்பிஸ் வேலைக்கு மத்தியிலும் ’கர்மவீரனே…’கணக்காக இதை லைக்கிட்டும் ஷேர் செய்தும், மேட்னி ஷோ முடிவதற்குள் இணையத்தை மெர்சலாக்கி படம் எடுத்தவர்களை பதைபதைக்க வைக்கிறார்கள்.

நல்ல படமென்றால் கொண்டாட்ட ஸ்டேட்டஸ் போட்டு கும்மி அடிக்கவும், மொக்கை என்றால் காமெடி மீமி போட்டு அம்மி மிதிக்கவும் செய்வதால், இது வரை பார்க்காதவர்களும் ஆறின கஞ்சி பழங்கஞ்சி ஆகுறதுக்குள் பிளாக்கில் டிக்கட் எடுத்தாவது படத்தை பார்க்கவோ, தலை தப்பியது ட்விட்டர் புண்ணியம் என்று எடுத்த டிக்கட்டையே இலவசமாக கொடுக்கவோ தயாராகி விடுகிறார்கள். மற்றவர்களயும் வீக் எண்டில் படம் பர்க்கலாமா அல்லது பர்சை பத்திரப்படுத்தலாமா என்று ஒரு முடிவுக்கு வர வைக்கிறார்கள்.

இனி பிரச்சினை.

என்னவென்றால், ஒரு படத்தை கொஞ்சம் ஓவராகவே கொண்டாடி விடுவதால் அடுத்த வாரம் படம் பார்ப்பவர்களை ’கொடுத்த பில்ட் அப் அளவுக்கு ஒர்த் இல்லையோ’ எனவும், கதறக் கதற கமெண்ட் போட்டு கலாய்த்த ஒரு படத்தை பார்க்கும் போது ’அந்த அளவுக்கு மரண மொக்கை இல்லியே’ எனவும் யோசிக்க வைத்து விடுவது தான்.

சோ, இந்த அவசர விமர்சகர்கள், எதையும் சற்று ஓவராக பண்ணி விடுவதால், நல்ல படத்துக்கு கெட்டது செய்கிறார்களா? அல்லது மோசமான படத்துக்கு நல்லது செய்கிறார்களா? என்ற குழப்பங்களையே தலைக்குள் தட்டாமாலையாக சுற்ற விடுகிறார்கள்.

April 13, 2015 at 11:40 pm Leave a comment

உடல் ஒரு மீடியம்

tmagArticle

 

கொடுத்த ஒவ்வொரு காசுக்கு ஒரு ஜோக் என்று சிரித்து விட்டு வீட்டுக்கு நடையைக்கட்டும் சபா நாடகங்கள் முதல் புதிய பரிமாணங்களை காட்டும் நவீன நாடகங்கள் வரை இன்று நமக்கு அறிமுகம் உண்டு . நிகழ்த்து கலையும் (பெர்ஃபார்மன்ஸ் ஆர்ட்) ஒரு வகையான விஷுவல் ஆர்ட் தான். உலகெங்கும் அதற்கு பல்வேறு வடிவங்கள்.

இதில் பல சோதனை முயற்சி செய்யும் கலைஞர்கள் இருக்கிறார்கள். சோதனை கலைஞர்களுக்கா? பார்வையாளர்களுக்கா என்பது பார்க்கும் நமது புரிதலை பொறுத்தது.

மரினா அப்ரமோவிக். (Marina abramovic என்று கூகிளில் தேடவும்) செர்பியா நாட்டு நிகழ்த்து கலைஞர். ’நிகழ்த்து கலையின் மூதாட்டி’ என்று இவரை செல்லமாக சொல்கிறார்கள். மரினா தன் உடலையே ஒரு சோதனைக்கருவியாக கொண்டு பல நிகழ்த்துகளை நடத்துகிறார்.

ஒரு முறை தன் முன்னால் ஒரு டேபிளில் ஆலிவ் ஆயில், ரோஜா செடி முதல் கத்தி, லோட் செய்யப்பட்ட துப்பாக்கி உட்பட 72 பொருட்களை பரப்பி விட்டு, ஆறு மணி நேரமாக அசையாமல் உட்கார்ந்திருந்தார். லிஸ்டிலுள்ள எந்த பொருளை வேண்டுமானாலும் தன் மீது பிரயோகிக்கலாம் என்பதே பார்வையாளர்களுக்கான சவால். மனிதர்களின் நம்பிக்கை மீதான ஒரு சோதனை முயற்சி. அன்பா வன்முறையா என்பது தான் மரினா காண விரும்பிய ரிசல்ட்.

முதலில் பார்வையாளர்கள் அமைதியாக பார்த்துவிட்டு தான் சென்றார்கள் பிறகு கூட்டம் சேர சேர மெல்ல வன்முறையை நோக்கி மனிதர்கள் சென்றதாக சொல்லும் மரினா “ அவர்கள் எனது கூந்தலை வெட்டவும், பிறகு ரோஜா செடியின் முட்களை எனது நிர்வாணமான வயிற்றில் அழுத்தவும் செய்தார்கள். ஒருவன் துப்பாக்கியை எடுத்து என் தலைக்கு குறி வைக்க இன்னொருவன் அதை தடுக்கவும் செய்தான். எப்போதும் முடிவை கூட்டத்திடம் விட்டு விடும்போது நீங்கள் கொல்லப்படும் சாத்தியம் கூட உண்டு” என்கிறார்.

அன்பிற்கும் வன்முறைக்கும் இடையே உறைந்திருக்கும் மனிதர்களின் சைக்காலஜியை தனது பெரும்பாலான நிகழ் கலையின் வழியாக சோதித்து பார்த்த மரினா, ”எனது உடலின் எல்லையையும் மனதின் விரிவையும் அதற்கு பயன்படுத்திக்கொள்கிறேன்” என்று கவித்துவமாக சொல்கிறார்.

நம்மூரில் முன்பு அல்லயன்ஸ் ஃப்ராங்கைஸிலும், மேக்ஸ் முல்லர் பவனிலும், பெசண்ட்சகர் பீச்சை ஒட்டி இருக்கும் டான்சர் சந்திரலேகாவின் ஸ்பேஸசிலும் வேறு சில கலைஞர்களின் சோலோ பெர்ஃபார்மன்ஸ்களை பார்த்து வியந்திருக்கிறேன். மரினா இந்தியாவிற்கு வந்திருக்கிறாரா என்று தெரியவில்லை, அப்படி வந்து இது மாதிரியான நிகழ்வுகளை நடத்தி இருந்தால், நினைக்கவே படபடப்பாக இருக்கிறது.

April 13, 2015 at 11:37 pm Leave a comment

மினி மியூசியம்

mini musuem

பள்ளி பிராயத்தில் மியூசியத்திற்கு போய் இருப்பீர்கள். ஒரு ஆதிகாலத்து விலங்கின் பயமுறுத்தும் எலும்பு கூடோ? காலங்கள் பாசியாக படர்ந்த ஒரு கல்வெட்டோ? பாடம் செய்யப்பட்ட பழங்காலத்து பறவையின் பஞ்சடைக்கப்பட்ட இறகுடலோ? புரியாத ஜிலேபி மொழியில் கதை பேசும் கல்வெட்டோ? ஏதோ ஒன்ற கைகட்டி அடக்கமாக வியந்து பார்த்திருப்பீர்கள் அல்லவா.

ஒரு மியூசியம் உங்கள் கைக்குள்ளேயே அடக்கமாக இருந்தால் எப்படி இருக்கும். எதோ ஸ்மார்ட்போன் ஆப் என்று நினைத்து விடாதீர்கள். நிஜமாகவே ஒரு குட்டியூண்டு மியூசியம். நினைக்கவே சுவராஸ்யமாக இருக்கிறதல்லவா? அதை சாத்தியப்படுத்தி இருக்கிறார் வர்ஜீனியாவை சேர்ந்த ஹான்ஸ் ஃபெக்ஸ்.

ஆய்வு விஞ்ஞானியான தன் தந்தை டாக்டர். ஜோர்கன் ஃபெக்ஸ், மால்டா தீவிலிருந்து கொண்டு வந்த உறைய வைக்கப்பட்ட ’ரெசினி’ல் ஒட்டிய சில ஆராய்ச்சி துணுக்குகள் தன்னை கவர்ந்ததாக சொல்லுகிறார் ஹான்ஸ். அப்போது அவருக்கு வயது ஏழு. இம்முறைய பின்பற்றி ஏன் குட்டி குட்டியாக ம்யூசியம் உருவாக்கக்கூடாது என்கிற ஐடியா அப்போதே அவருக்குள் தோன்றியதாம்.

கட்ந்த 35 வருட தேடலில், நோபல் பரிசு பெற்ற விஞ்ஞானிகள் முதல் ம்யூசியம் ஆராய்ச்சியாளர்கள் வரை பலரது உதவியையும் நாடிய ஹான்ஸ் இப்போது இதை சாத்தியாமாக்கி விட்டார்.

டைனோசர் முட்டையின் சிறு துண்டு முதல் நிலாவிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட ’லுனார் ராக்’ வரை கிட்டத்தட்ட பூமியின் வரலாற்றையே சின்ன சின்ன ’சாம்பிள் பீஸ்களாக’ உறைந்த ரெசின் என்கிற கண்ணாடிப்பேழைக்குள் பதித்து இன்று விற்பனைக்கும் கொண்டு வந்து விட்டார்.

மேலே இருக்கும் புகைப்படத்தில் குட்டி குட்டியாக என்னவெல்லாம் இருக்கிறது என்பதை பார்த்தால் வியக்காமல் இருக்க முடியாது. அறிவியலிலும் வரலாற்றிலும் ஆர்வமுள்ளவர்கள் ஒன்றை வாங்கி படுக்கைக்கு பக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டால், இண்டியானா ஜோன்ஸில் வரும் ’ஹாரிசன் ஃபோர்ட்’ மாதிரி தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளனாக கனவில் ஃபீல் பண்ணலாம்.

April 13, 2015 at 11:34 pm Leave a comment

இண்டெராக்டிவ் ஆர்ட்

Iris-by-Hybe-3

 

சினிமா பார்க்கபோவது போல நவீன ஓவிய கண்காட்சிக்கு நம்மூரில் யாரும் குடும்பத்துடன் போவதில்லை. ஆனால் பிற ஊர்களில் போகிறார்கள். குடும்பத்துடன் வேண்டாம் தனியாக போகிறீர்களா? போனாலும் அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்து விட்டு திரும்பி விடுவீர்கள் தானே. நவீன ஓவியங்கள் புரிவதில்லை என்பது கிளிட்சேவான ஒரு குற்றச்சாட்டு

எப்படி புரிந்து கொள்வது. சிம்பிள். புரிந்து கொள்ள முயற்சி செய்யாதீர்கள் அனுபவியுங்கள் என்பதே பதில். சிறு குழந்தை சிரிக்கும் காட்சி, ஒரு சூரிய உதயத்தின் காட்சி, ஒரு கொசுவை அடித்தால் சிதறிய ரத்தத்துடன் அது ஒட்டியிருக்கும் காட்சி. இப்படி எதை பார்த்தாலும், பார்க்கும் நமது அனுபவத்தை ஒட்டி ஏதோ ஒன்று நமது மனதில் விரியும் அல்லவா. அதே தான். நவீன ஓவியம் ஓவியர் என்ன வரைந்திருக்கிறார் என்பதை விட பார்வையாளர் எப்படி எடுத்து கொள்கிறார் என்பதே முக்கியம் என்கிறது.

அதிலும் பார்வையாளரும் ஆர்ட்டில் ஒரு பகுதியாகி விட்டால் எவ்வளவு சுவராஸ்யமாக இருக்கும் என்று யோசித்ததின் விளைவே ”இண்டெராக்டிவ் ஆர்ட்” என்று சொல்லபடும் ஒரு வகையான நவீன டிஜிடல் ஆர்ட்.

இன்று நம்மை சுற்றி எல்லாமும் டிஜிடல் மயம். இண்டெராக்டிவ் ஆர்ட்டும் தொடுதிரை முதல் சென்சார் வரை டிஜிடலையே தன் மீடியமாக பயன் படுத்துகிறது. நீங்கள் இண்டெராக்டிவ் ஆர்ட் முன்பாக நின்றால் உங்கள் பிம்பமும் அந்த ஆர்ட்டின் ஒரு பகுதியாக மாறலாம், அல்லது உங்கள் அசைவே அந்த ஆர்ட்டை ஒரு அனிமேட்டட் கேன்வாஸாக மாற்றலாம், உங்கள் கண்சிமிட்டல் கூட அந்த ஆர்ட்டில் ஒரு மாற்றத்தை உருவாக்கலாம், அல்லது உங்கள் கைதட்டல் அந்த ஆர்ட்டில் ஒரு வண்ணத்தை கூட்டவோ குறைக்கவோ செய்யலாம். இப்படி உங்கள் பங்களிப்பே அந்த ஆர்ட்டுக்கு புது புது வடிவத்தை கொடுக்கலாம்.

மவ்ரிஸ் பெனாயுன் முதல் தோமஸ் சார்வெரியத் வரை நிறைய நவீன ஆர்டிஸ்டுகள் இம்முறையில் இண்டெராக்டிவ் ஆர்ட்டை உருவாக்குகிறார்கள்.

Interactive art என்று கூகிளில் தேடினால் படங்களும், தகவல்களும் உங்கள் முன் விரியும். அதன் வழியாக ஆர்வமுள்ளவர்கள் மேலும் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

இன்னும் டிஜிடல் மயமாகும் கொஞ்ச காலத்தில் அட்டையிலிருக்கும் விகடன் தாத்தா நீங்கள் ஹலோ சொன்னால் திருப்பி ஹலோ என்று பதிலுக்கு கைகளை ஆட்டினாலும் வியக்கமாட்டீர்கள் தானே.

April 13, 2015 at 11:29 pm Leave a comment


வாசித்தவர்கள்

  • 61,713 hits

அண்மைப் பதிவுகள்

நாட்காட்டி

April 2015
M T W T F S S
« Mar    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

%d bloggers like this: