செந்நிலவு

சிறுகதை

 

“இந்த சிக்கன் ரொம்ப நல்லா இருக்கு. இந்தமாதிரி இது வரை சாப்பிட்டதில்லை” மலையாளத்தில் சொன்னான் பிஜு வர்கீஸ். அவனுக்கு பிடித்தமான ரெமி மார்டின் இரண்டு பெக்குகள் ஏற்கனவே உள்ளே போயிருந்தது.

“நம்ம ரெஸ்டாரண்டுல புதுசா ஒரு செஃப் வந்திருக்காங்க” என்றான் மேனேஜர்.

அந்த ரெஸ்டராண்டின் பெயர் சம்ஸ்தான். அது ‘அரேபியன் க்யூன்” பயணியர் கப்பலில் இருக்கும் ரெஸ்டாரண்ட்.

சாச்சன்ஸ் க்ரூப் அரபு எமிரேட்ஸில் இயஙகும் மிகப்பெரிய வணிக நெட் ஒர்க். டோனி புதியகுளங்கர என்னும் பத்தனம்திட்டக்காரன் வியாபாரியால் ஆரம்பிக்கபட்டு இன்று பல மலையாளிகளின் கூட்டு வணிகத்தால் வளர்ந்து நிற்கும் ஸ்தாபனம். துபாயிலிருந்து கொச்சிக்கு ஒரு சொகுசுக்கப்பல் என்பது டோனி புதியகுளங்கராவின் வணிக கனவுகளில் ஒன்று. ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு தான் ஒரு மெடிடரேனியன் சொகுசுக்கப்பலை இரண்டாம் விலைக்கு வாங்கி ‘அரேபியன் க்யூன்ன்’ என்கிற பெயரில் துபாய்க்கும் கொச்சினுக்கும் நடுவில் ஓட விட்டார்கள.

விமானத்தில் என்றால் நான்கு மணி நேரம் தான் இந்த கப்பலில் நான்கு நாட்கள் ஆகிறது என்பதால் மலையாளிகள் முதலில் தயங்கினார்கள். இப்போதும் பயணியர் எண்ணிக்கை குறைவு தான். கொஞ்சம் சுற்றுலா மனப்பான்மை கொண்ட மலையாளிகள் மட்டுமே கப்பலில் வருகிறார்கள். பிஜு வர்கீஸும் அதில் ஒருவன். அவனும் கேரளத்திலும் எமிரேட்ஸுலுமெல்லாம் தொழில் செய்யும் ஒரு பிஸினஸ்மேன் தான். ஆண்டுக்கு இரண்டு தடவையேனும் இந்த கப்பலில் வருவதையும் போவதையும் வழக்கமாக வைத்திருக்கிறான். ஆகவே ரெஸ்டாரண்டில் அனைவரும் பழக்கமானவர்கள்.

“யாரது புதிய செஃப்”என்றபடி சாப்பிட்டு முடித்து எழுந்தான் பிஜு வர்க்கீஸ்

“ஐ வில் இண்ட்ரட்யூஸ் சார்” என்றான் மேனேஜர்.

பிஜு கைகளை கழுவிக்கொண்டு டிஷ்யூ பேப்பரால் ஒற்றியபடி தன் மேஜைக்கு திரும்பியபோது ஒரு இளம்பெண் அவன் அருகில் வந்தாள். செஃபுக்குரிய உடையில் இருந்தாள்.

“ஹலோ சார். ஐ ஆம் மாயா. புதிய செஃப்” என்றாள்.

“ஹாய். ஐ ஆம் பிஜு வர்கீஸ் ” என்றபடி கை கொடுத்தான். அவன் வழக்கமாக கப்பலில் சந்திக்கும் வெளுத்த நிறமுள்ள பெண் அல்ல அவள். சாக்லேட் நிறத்தில் முகம். பெரிய கண்கள். திருத்தமான மூக்கு, உதடுகள். செஃப் தொப்பியின் வெண்மை அவள் முகத்தை இன்னும் கருமையேற செய்திருந்தது. ஒரு பழங்கால கற்சிலை பெண்ணுக்கு செஃபின் ஆடை அணிவித்தது போல தோன்றியது. ஈர்க்கும் அழகுடன் இருக்கிறாள் என்பதை பார்த்த உடனே பிஜு வர்கீஸ் கண்டுகொண்டான்.

ஆனால் அவள் கையை குலுக்கியபோது அது மென்மையாக இல்லை. கிச்சன் கத்திகளுக்கும் பாத்திரங்களின் கைப்பிடிக்கும் பழகி கொஞ்சம் கடினமாகி விட்டிருந்தது என்று தோன்றியது. அவளுடைய சுட்டு விரலில் பிளாஸ்டர் போட்டிருப்பதை அப்போது தான் பார்த்தான்.

“வாட் ஹேப்பண்ட் யுவர் ஃபிங்கர்”என்றான்

“நைஃப் பட்டு விட்டது” என்றாள்

“பட் யுவர் டிஷ்ஷெஸ் ஆவ்சம். அந்த சிக்கன் கிரேவி. எக்ஸ்றா ஆர்டினரி. நான் இதுவரை இப்படி ஒரு ருசியை பார்த்ததில்லை”என்றான்

“தேங்க் யூ”என்றாள் அவள்.

“யூ ஆர் ஆல்சோ ப்யூட்டிஃபுல்”என்றான். இதை அவள் எதிர்பார்க்காதது போல கொஞ்சம் வெட்கப்படவே . “ஹேய் சாரி. எனக்கு எது பிடிச்சிருந்தாலும் அப்பவே சொல்லிடுவேன்” என்றான்

“நோ ப்ராப்ளம்”என்று புன்னகைத்தாள் மாயா “எனிவே தேங்க்ஸ் அகெய்ன்”என்றாள்

“நாட்டில் எவிடயாணு” என்றான்

“கேரளா இல்லை தமிழ்நாடு. குழித்துறை அருகில் மேல்புறம்னு ஒரு ஊர்” என்றாள்

“ஓ தமிழா”

“அரை மலையாளி”என்று சிரித்தாள்.

“ஓகே. இஃப் யூ இண்ட்ரெஸ்டட், ஆர் ஹேவ் டைம், மேல் தளத்தில் ஸ்விம்மிங் பூல் பக்கத்துல தான் நான் பெரும்பாலும் இருப்பேன். நைட் ஒரு மணி வரைக்கும் கூட. விரிஞ்சு கிடக்குற கடலுக்கு நடுவில் நின்று இரவு நிலவ பார்க்கிறது எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். நேரமிருந்தா நீயும் வரலாம் ” என்று வாய் நிறைய புன்னகைத்தான்.

….

செஃப்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட அறைபோதுமான வசதிகளோடு இருந்தது. அடுக்குகளாக அறையில் நான்கு கட்டில்கள். உடைமாற்றிக்கொண்டிருந்த மாயாவை பார்த்தாள் கிளாடி. சக செஃப். கொல்லம் காரி. கடந்த இரண்டு வருடமாக இந்த கப்பலில் வேலை பார்க்கிறாள். மாயாவை விட நான்கைந்து வயது மூத்தவள்.

“ஹேய் அந்தாளு ஒரு பெண்ணு பிடியனாக்கும். புளுத்த பணமுள்ள ஆளு. எப்படியும் வருஷத்துக்கு ரெண்டு தடவ இந்த கப்பல்ல வருவான். கப்பல்ல வேலை செய்யுற பொண்ணுங்கல்ல இருந்து தனியா வருகிற டூரிஸ்ட் பெண்கள் வரைக்கும் யாரையும் விட்டு வைக்கிறது கிடையாது. பேசிப்பார்ப்பான் மசியலனா பணத்த விட்டு பார்க்கிறது. அதுக்கும் சரி வரலனா மிரட்டுறது. பெண்கள்னா செக்ஸ் மிஷின்னு அந்த ஆளுக்கு நினைப்பு. போனதடவ கூட மசாஜ் ஸ்பால இருக்கிற ஒரு பொண்ணு கிட்ட வேலையைக்காட்டி பிரச்சினையாச்சு.” என்றாள் கிளாடி.

“அப்புறம் எப்படி இந்தாளு திரும்ப இந்த கப்பல்ல வாறான். பிளாக் லிஸ்டுன்னு ஒண்ணும் கிடையாதா”எண்றாள் மாயா

“உண்டு. ஆனா இவன் நம்ம எம்டி டோனி புதியகுளங்கரயோட ஃப்ரண்டு. இந்த கப்பலிலும் இவன் இன்வெஸ்ட் பண்ணி இருக்கிறான் என்று கூட சொல்கிறார்கள்” என்றாள் கிளாடி.

“வாய் நிறைய சிரிச்சுகிட்டு பேசினான்னு அந்த ஆள எல்லாம் பார்க்க போயிடாதே” என்று சிரித்தாள் கிளாடி.

மாயாவும் சிரித்தாள். ஆனால் உடை மாற்றிக்கொண்டு “நான் மேல் தளத்துக்கு போறேன். நீ தூங்கு” என்றபடி கிளம்பினாள். கிளாடி மாயாவை முறைத்தாள். மாயா அதற்கும் சிரித்தாள்.

…..

“ஹாய் வெல்கம் வெல்கம் “என்றான் பிஜு வர்கீஸ். “நீ வருவேன்னு நான் எதிர்பார்க்கல”என்றான்.

“ஐ நீட் ஜஸ்ட் ரிலாக்ஸேஷன். நீங்களும் கூப்பிட்டீங்க. “என்று புன்னகைத்தாள் மாயா

“ட்ரிங் பண்ணுவீங்களா” என்று டின் பியரை நீட்டினான்.

“நோ தேங்க்ஸ். எப்பவாச்சும் ஒயின் மட்டும் தான்.”

“ஐ வில் ஆர்டர் ஃப்ரம் பார்” என்றான்

“இல்லை இல்லை வேண்டாம். ஐ ஜஸ்ட் சிட் சம் டைம்ஸ் அவ்வளவு தான்”

நீச்சல் குளத்தில் சிலர் குளித்து கொண்டிருந்தார்கள். சின்ன டென்னிஸ் கோர்ட்டில் சிலர் டென்னிஸ் ஆடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆங்காங்கே சாய்வு நாற்காலிகளில் சிலர் பேசிக்கொண்டும் குடித்து கொண்டுமிருந்தார்கள்.

“ இந்த மலையாளிகள் எல்லாம் ஒம்பது மணின்னா போர்த்திகிட்டு தூங்க போயிடுவாங்க. பத்து மணிக்கு மேல நீயும் நானும் மட்டும் தான் இங்க இருக்க வேண்டி இருக்கும். இப்படி கடல் நடுவுல நின்னு வானத்த பார்க்கிறது தனி ஒரு சுகம். நீ அட்லீஸ்ட் பனிரெண்டு மணி வரைக்குமாவது இருந்து பார்த்திட்டு போகலாம். கொஞ்சம் மேகமூட்டம் இருக்கு விலகினா அழகா நிலவு தெரியும். ப்ளீஸ் சிட்”என்று பக்கத்தில் ஒரு சாய்வு நாற்காலியை காட்டினான்.

மாயா உட்கார்ந்தாள்

“நீ எப்டி செஃபா. அதுவும் கப்பல்ல”என்றான் பிஜு வர்கீஸ்

“குக்கிங் ரொம்ப பிடிக்கும். சென்னை அடையார்ல கவர்ன்மெண்ட் இன்ஸ்டிட்யூட்ல படிச்சேன். சென்னைலயும் பெங்களூர்லையும் சில ஸ்டார் ஹோட்டல்கள்ல ட்ரெயினியா இருந்தேன். அப்புறம் இந்த அரேபியன் க்யூன்” என்றாள்

“வெரி குட். யூ நோ ஐ ஆம் எ ஃபூடி. குறிப்பா நான்வெஜ். தேடி தேடி சாப்பிட்டுருக்கேன். வடக்கன் கேரளத்தின் கல்லுமேக்கா முதல் ஆஃபிரிக்கன் புல்ஸோட பால்ஸ் வரைக்கும் எல்லா வகையான நான்வெஜ்ஜுகளும். நான் சாப்பிடாததுன்னு பூலோகத்துல எந்த ஜீவ ராசியும் கிடையாது”என்றான்

மாயா சிரித்தாள் “உண்மையாவா” என்றாள்

“ஆமா”என்றான்

“ஹூமன் ப்ளெஷ்?”என்றாள்.

பினு வர்கீஸ் திடுக்கிட்டு விட்டான். அப்புறம் மெல்ல சிரித்துகொண்டு “பட் ஐ ஆம் நாட் கானிபல்” என்றான்.

“ஆனா நம்ம நாட்டுலயும் கானிபல்ஸ் இருந்திருக்காங்க தெரியுமா”என்றாள் மாயா

“இருந்திருக்கலாம். ஆதி காலத்துல”என்றபடி பியரை உறிஞ்சினான்.

“ஆதி காலத்துல இல்ல. போன நுற்றாண்டுல கூட” என்றாள்

“என்ன சொல்ற” என்றான் பிஜு வர்கீஸ்.

“எங்க அம்மா சொன்ன கதை ஒண்ணு இருக்கு. கதையில்ல உண்மையிலேயே நடந்த சம்பவம்ணு சொல்வாங்க” என்றாள்

“சரியாக நூறு வருடங்களுக்கு முன்னாடி. 1920கள்ல இது நடந்திச்சு. தெக்கே திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானம். வடக்கே கொச்சின் சமஸ்தானம். கிழக்கே மேற்குதொடர்ச்சி மலை அடிவாரத்தில் ஆம்பனூர்னு ஒரு குட்டி தேசம். இன்னைக்கு அம்பூரி, குடப்பனமூடு எல்லாம் இருக்கே கிட்டத்தட்ட அந்த ஏரியா. கொஞ்சம் மலைப்பிரதேசம் மாதிரி தான். பதினாறாம் நூற்றாண்டு வாக்குல வடக்கேருந்து மேற்கு தொடர்ச்சி மலையோரமாவே வந்த ஏதோ ஒரு ஆரிய குலத்தை சேர்ந்தவர்கள் எட்டு காணி குடிகளை அழித்து உருவாக்கிய சிறிய தேசம். பெரும்பாலும் மலைக்காணிகளை விவசாயக்குடிகளாக மாற்றி ஆட்சி செஞ்சிருக்காங்க.

குறிஞ்சி நில மக்களுக்கு விவசாயமே தெரியாது. ஆனா அவங்கள கிட்டத்தட்ட விவசாய அடிமைகளாகவே நடத்தியிருக்காங்க ஆட்சியாளர்கள். உற்பத்தி பொருட்களை அங்கருந்து அகஸ்தியக்கூடம் மலைகள் வழியாக வண்டிப்பாதைகளை ரகசியமா உருவாக்கி பாண்டி நாட்டின் சில பாளையக்காரர்களுக்கும் ஜமீந்தாருகளுக்கும் வணிகம் செஞ்சிருக்காங்க. பல நூற்றாண்டுகளாக இது நடந்திருக்கு. திருவிதாங்கூருக்கோ பிரிட்டிஷாருக்கோ கூட அப்படி ஒரு சின்ன தேசம் இருக்கிறது தெரியாது.

1920களில அந்த ஆம்பனூர் தேசத்தின் ஆட்சித்தலைவனாக இருந்தவன் ஆம்பன் ஆர்யகலிங்கன் கோதகாமன். அவனுடைய தலைமை அமைச்சராக இருந்தவன் வெட்டத்தில் சூர்யநெல்லன். இருவரும் மக்களை செய்த கொடுமைகள் சொல்லி மாளாது என்கிறார்கள். தங்கள் வணிகத்தொடர்புகளை அதிகரிக்கவும் வளர்க்கவும் தமிழகத்திலிருந்து பாளையக்காரர்களையும் ஜமீந்தார்களையும் அடிக்கடி ஆம்பனூருக்கு ரகசியப்பாதைகள் வழியாக அழைத்து விருந்து வைப்பார்கள். கோதகாமனுக்கு குடியும் விருந்தும் என்றால் கொண்டாட்டம். செய்வதற்கு வேறு வேலைகளும் இல்லை. உழைப்பதற்கும் உற்பத்தி செய்வதற்கும் அடிமைகளாக மக்கள் இருக்கிறார்கள். திருவிதாங்கூர் போன்ற சமஸ்தானங்களே பிரிட்டிஷாருக்கு கப்பம் கொடுக்க திண்டாடிக்கொண்டிருந்த காலம். மக்களின் உழைப்பில் ஆம்பனூரின் கஜானா எப்போதும் நிறைந்து கொண்டே தான் இருந்தது.

விருந்துகளில் கலந்து கொள்பவர்களுக்கு இரவில் மக்களிடமிருந்தே அழகிய பெண்களை தேர்ந்து அனுப்புவதையும் வழக்கமாக வைத்திருந்திருந்திருக்கிறார்கள். யாரும் எதுவும் எதிர்த்து கேட்க முடியாத சூழல்.

விருந்துக்கு சமைத்து போடுவதற்கென்று இருந்த வைப்பு பொரை என்னும் அடுக்களையே பிரம்மாண்டமாக இருக்குமாம். அங்கே தலைமை சமையல் காரனாக இருந்தவர் ஐயன் கருத்த வேணு. அடிமை மக்களிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர். அவரும் அடிமை தான். ஆனால் சிறந்த சமையல் காரர். எல்லா வகையான சமையலிலும் அபார திறமை கொண்டவர். கருத்த வேணுவின் மனைவி தெச்சியம்மை. அவள் அவ்வளவு அழகாக இருப்பாளாம். சிறுவயதிலேயே திருமணம் என்பதால் முப்பத்தாறு வயதிலேயே நான்கு பெண் குழந்தைகளுக்கு அம்மாவாகி விட்டிருந்தாள். மூத்தவள் பதினைந்து வயதான செண்பகாம்மை , அடுத்தவள் பதிமூன்று வயதான பாறுவாம்மை, அடுத்த இருவரும் பத்து வயதுக்கு உட்பட்ட சேம்பியம்மையும் நீலியம்மையும். நான்கு குழந்தைகளும் அழகிய கறுப்பிகள்.

நாட்டு பெண்களை ஜமீந்தாரர்களுக்கும் பாளையக்காரர்களுக்கும் படுக்கைக்கு அனுப்பும் ஆர்யலிங்கன் கோதகாமன் மற்றும் வெட்டத்தில் சூர்யநெல்லனின் கொடுமையைக்கண்டு கருத்த வேணுவிடம் அவ்வப்போது தெச்சியம்மை கொதிப்பதுண்டு. “நாம என்ன செய்ய முடியும். அடிமைகள்” என்பாராம் கருத்த வேணு. தெச்சியம்மைக்கு தங்கள் பிள்ளைகளை நினைத்தும் பயம். குழந்தைகள் வளர்ந்து கொண்டு வேறு இருக்கிறார்கள்.

ஒரு நாள் பாண்டி நாட்டிலிருந்து வந்திருந்த இரண்டு ஜமீந்தார்கள் மற்றும் ஒரு பாளைய காரருக்கு விருந்து முடிந்து பெண்களை அனுப்பும் படலம் நடந்திருக்கிறது. தெச்சியம்மையை வைப்பு புரையில் கண்ட ஒரு ஜமீன் இன்றிரவுக்கு அவள் தான் வேண்டும் என்றிருக்கிறார். வெட்டத்தில் சூர்யநெல்லன் வந்து அவளை தயாராக சொல்லவும் தெச்சியம்மை கொதித்து எழுந்து விட்டாள். இத்தனை நாள் மனதிற்குள் பொருமிக்கொண்டிருந்த கோபம் அப்படியே கிளம்பி விட்டது. இது வரை பாதிக்கப்பட்ட எல்லா பெண்களின் மொத்த கோபமும் பெரிய வெடிப்பாக கிளம்ப அடுக்களையில் தேங்காய் வெட்டும் வெட்டோத்தியை எடுத்துக்கொண்டு ஆர்யலிங்கன் கோதகாமனையும் சூர்யநெல்லனையும் அந்த ஜமீந்தார்களையும் பாளையக்காரனையுமெல்லாம் வெட்டி சாய்க்க கிளம்பி இருக்கிறாள்.

ஆனால் உடலில் தினவும் ஆறடிக்கு மேல் உயரவும் வலிவும் கொண்ட சூர்யநெல்லன் அவள் கையிலிருந்த வெட்டோத்தியை வாங்கி “அடிமைக்கு இவ்வளவு திமிரா” என்றபடி அவளது இடது மார்பை அரிந்து வீழ்த்தி இருக்கிறான். ரத்தம் ஆறாக பெருக அவள் தரையில் இழைந்தபடி இருந்திருக்கிறாள். சம்பவம் அறிந்து கருத்த வேணு ஓடி வர அவனையும் வெட்டி வீழ்த்தி இருக்கிறார்கள்.

தெச்சியம்மையின் இடது மார்பை ஒரு தட்டில் வைத்து சமையலறைக்கு கொண்டு சென்ற கோதகாமனும் சூர்யநெல்லனும் அதை அரிந்து கோழியிறச்சியிலிட்டு சமைத்து ஜமீனுக்கும் பாளையக்காரருக்கும் பரிமாற சொல்லி இருக்கிறான். எல்லாரும் விருந்தில் அதை ருசித்து சாப்பிட்டுமிருக்கிறார்கள்.”

என்று சொல்லிவிட்டு பிஜுவர்கீஸை பார்த்தாள் மாயா. பிஜு வர்கீஸ் வாயில் வைத்திருந்த பியரை மிடறாக விழுங்கிக்கொண்டு அவளை பார்த்தான்.

“ரத்தம் ஆறாக பெருக தரையில் இழைந்தபடி வைப்பு புரையின் பின்னாலிருக்கும் குடிலுக்கு வந்த தெச்சியம்மை தனது நான்கு பெண் பிள்ளைகளில் மூத்தவள் செண்பகாம்மையிடம் மற்ற மூன்று குழந்தைகளையும் தூக்கிக்கொண்டு வேறு தேசத்துக்கு ஓடி விடு என்றிருக்கிறாள். இந்த கோதகாமன், சூர்யநெல்லன், அந்த இரண்டு ஜமீன்கள் மற்றும் பாளையக்காரர்களின் வம்சத்தையே பூண்டோடு அழிக்க வெண்டும் என்று கோரிக்கையும் வைத்திருக்கிறாள். ரத்தம் ஆறாக பெருக “ஒரு ஆண் மகனும் எஞ்சக்கூடாது” என்று சொல்லியபடி உயிரை விட்டிருக்கிறாள்.

செண்பகாம்மை தனது மூன்று தங்கச்சிகளுடன் மேற்கு தொடர்ச்சி மலை காடுகளில் ஏறி இன்று ஆறுகாணி பத்து காணி என்று சொல்லக்கூடிய காடுகள் வழி பயணித்திருக்கிறாள். அன்று நிலவு செந்நிறமாக ஓளிர்ந்து கொண்டு காட்டின் மீதாக அவர்களுக்கு துணைக்கு வந்தது. இன்று அங்கெல்லாம் ரப்பர் எஸ்டேட்டுகள் இருக்கிறன. அன்றெல்லாம் கொடுங்காடு அது. ஒரு வண்டித்தடம் கண்டு செண்பகாம்மை தனது மூன்று தங்கைகளுடன் அதை தொடர்ந்து நடந்திருக்கிறாள். வழியில் முத்துக்குட்டி ஆசான் எனும் இரட்டைமாட்டு வண்டிக்காரர் அவர்களை கண்டு வண்டியில் ஏற்றி தனது ஊரான மேல்புறத்துக்கு அழைத்து சென்றிருக்கிறார். பிள்ளைகள் இல்லாத அவரும் அவர் மனைவி பொன்னுநேசமும் அவர்களை தங்கள் குழந்தைகளாக வளர்த்திருக்கிறார்கள். செண்பகாம்மை நடந்த கதைகளை சொல்ல அதை ஊரார் யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம் என்றிருக்கிறார் முத்துகுட்டி ஆசான். முத்துக்குட்டி ஆசான் பெரிய வர்ம கலைஞர். பெண்களுக்கு அன்றெல்லாம் வர்மமும் அடிமுறையும் கற்று கொடுக்காத காலம். ஆனால் தனது நான்கு பிள்ளைகளுக்கும் அவர் அதை சொல்லிக்கொடுத்தார்.

இதற்கிடையில் ஆம்பனூர் தேசம் பற்றி அறிய வந்த பிரிட்டிஷார் அதை தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வர ஆர்யலிங்கன் கோதகாமன் குடும்பத்துடன் தமிழகத்துக்கு தப்பி சென்று விட்டான்.

செண்பகாம்மையும் பாறுவம்மையும் சேம்பியம்மையும் நீலியம்மையும் வளர்ந்தபோதும் அந்த பழி வாங்கும் நெருப்பு அவர்களுக்குள் அனல் விட்டு எரிந்து கொண்டிருந்தது. முத்துகுட்டி ஆசானும் அவர்களுக்கு எல்லா உதவிகளையும் செய்தார். ஆர்யலிங்கன் கோதகாமன் கிழக்கே பாபநாசத்தை அடுத்த சிற்றூர் ஒன்றில் ஒரு ஜமீந்தாரின் பாதுகாப்பில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான். செண்பகாம்மை ஜமீன் தாரின் வீட்டில் வர்ம வைத்திச்சி என்கிற பெயரில் சென்று ஆர்யலிங்கனின் குடும்பத்தை கூண்டோடு அழித்தாள்.

அதன் பிறகு அந்த நான்கு பெண்களும் வெவ்வேறு காலத்தில் வெவ்வேறு சந்தர்பங்களை உருவாக்கி தங்கள் அன்னையின் தசைகளை உண்ட ஜமீன் தார்களையும் பாளையக்காரயும்னையும் வம்சத்தோடு அழித்தார்கள். ஆனால் அமைச்சன் சூர்யநெல்லனையும் அவன் குடும்பத்தையும் அவர்களால் கண்டுபிடிக்கவே முடியவில்லை.

நான்கு பெண்களுக்கும் திருமணமாகி விளவங்கோடு தேசத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளில் இருந்தாலும் சந்தித்துக்கொள்ளும் போதெல்லாம் அவர்களுக்கு அந்த மனக்குறை இருந்து கொண்டே இருந்தது. தங்கள் அன்னையின் வாக்கு அவர்களை துரத்திக்கொண்டே இருந்தது. இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் கிடைத்த அடுத்த வருடம் செண்பகாம்மை இறந்து போனாள். பிறகு பாறுவம்மையும் சேம்பியம்மையும் எல்லாம் ஒவ்வொன்றாக இறந்து போனார்கள். நீலியம்மைக்கு இன்னும் தன் அன்னையின் வாக்கு ஒரு வேட்டை நாயைப்போல கனவுகளிலும் துரத்திக்கொண்டிருந்தது. வெட்டத்தில் சூர்யநெல்லனின் வம்சம் இன்றும் எங்கேயோ தழைத்திருக்கும் என்பதை அவளால் ஜீரணிக்கவே முடிந்ததில்லை.

நீலியம்மைக்கு பெண் குழந்தை ஒன்று பிறந்தபோது அவளுக்கு தன் அன்னை தெச்சியம்மையின் பெயரை இட்டாள் நீலியம்மை. நான்கு பெண்களும் தங்கள் தலைமுறைக்கு நடந்த கதைகளை சொல்லியே வளர்த்ததால் எல்லாரும் அந்த அனலை நெஞ்சில் தாங்கிக்கொண்டு தான் வளர்ந்தார்கள். தெச்சியம்மை வரலாற்றில் முதுகலை படித்தாள். குழித்துறையில் ஒரு கல்லூரியில் பேராசிரியராக வேலை பார்த்தாள். பழைய திருவிதாங்கூர் மேனுவல்களையும் கொச்சி சம்ஸ்தான மேனுவல்களை ஆராய்ந்து மக்களின் இடப்பெயர்வுகள் குறித்த கணக்கெடுப்புகள் வழி அவள் ஒன்றை கண்டுபிடித்தாள். வெட்டத்தில் சூர்யநெல்லன் ஆம்பனூரிலிருந்து பொன் பொருளுடன் குடும்பத்துடன் கொச்சி சமஸ்தானத்துக்கு தப்பிச்சென்று உதயம்பேரூர் என்னும் ஊரில் வாழ்ந்திருக்கிறான். கையிலிருந்த பொன் பொருளை கொண்டு ஒரு வணிகனாக வளர்ந்திருக்கிறான். வெட்டத்தில் சூர்யநெல்லனின் தலை முறைகள் இன்னும் அங்கே வாழ்கிறார்கள் என்பதை ப்ரொஃபசர் தெச்சியம்மை கண்டு பிடித்தாள்.”

என்றாள் மாயா

பிஜு வர்கீஸ் “அப்படியா அப்படி எந்த வணிக குடும்பமும் அங்கே வாழ்ந்ததாக எனக்கு தெரியவில்லை. நானும் உதயம்பேரூர் காரன் தான்” என்றான்.

மாயா புன்னகைத்தாள்

“ சூர்ய நெல்லனின் ஐந்தாம் தலைமுறையில் ஒரு ஆண் மட்டும் இப்போதும் எஞ்சி இருக்கிறான்” என்றாள் மாயா

“இதெல்லாம் கதைகளாக இருக்கும். பழங்கதைகளில் பாதி தான் உண்மை இருக்கும். ஒரு வகையான ஃபோல்க்லோர் இவை. இந்த இரவை இப்படி ஒரு அழகிய பெண்ணுடன் கழிக்க எனக்கு கொடுத்து வைத்திருக்கிரது, ஆனால் அவள் சொல்லும் கதை தான் பயங்கரமாக இருக்கிறது. நாம் வேறு ஏதேனும் பேசலாம். ரொமாண்டிக்காக. எனது அறைக்குக்கூட செல்லலாம்” என்றபடி பிஜு வர்கீஸ் மாயாவின் கைகளில் வருடினான்.

“ப்ரொஃபசர் தெச்சியம்மை யார் தெரியுமா. எனது பாட்டி” என்றாள்

பிஜு வர்கீஸ் சட்டென்று கையை விலக்கி எடுத்து விட்டான்.

“அப்போ அந்த சூர்யநெல்லனின் வம்சத்தின் கடைசி ஆளை போட்டு தள்ளப்போவது நீ தானா” என்றான் பிஜுவர்கீஸ்.

“அந்த கடைசி ஆள் நீ தான்” என்றாள் மாயா

பிஜு வர்கீஸ் சற்று பயந்து விலகினான் “நானா. நாங்கள் பேரு கேட்ட கிறிஸ்தவ குடும்பம். சூர்ய நெல்லனுக்கும் எங்களுக்கும் எந்த தொடர்பும் இல்லை”

“ சூர்யநெல்லன் 1920களில் குடும்பத்துடன் கொச்சிக்கு சென்றதும் செய்த முதல் வேலை என்ன தெரியுமா தனது பெயரை வெட்டத்தில் வர்கீஸ் முதலாளி என்று மாற்றி வைத்துக்கொண்டான். அன்றிருந்த சாதீய பொருளாதார நெருக்கடிகளுக்கு எதிராக மக்கள் மதம் மாறினார்கள். கிறிஸ்தவம் அவர்களுக்கு கொஞ்சமேனும் விடுதலையைக்கொடுத்தது. ஆனால் உனது கொள்ளுத்தாத்தா தனது அடையாளத்தை பிரிட்டிஷ் காரர்களிடமிருந்து மறைப்பதற்காக அப்படி செய்தான். இந்த கதைகள் உங்கள் குடும்பத்தில் யாருக்கும் தெரியாது. இரண்டு தலைமுறைகளுக்குள்ளாக அவர்கள் எல்லாவற்றையும் மறந்து போனார்கள்.”

பிஜு வர்கீஸ் நிலை தடுமாறி எழுந்தான்.

“நூறு வருடங்களுக்கு முன்பு எனது ஐந்து தலைமுறைக்கு முந்தைய ஆள் செய்தற்கு நான் எப்படி பொறுப்பாக முடியும்.”என்று விலகினான்

“இன்று ஜனநாயகத்துக்கு வந்து விட்டோம் . பழைய பகைகளுக்கும் சாபத்திற்கும் சபதத்திற்குமெல்லாம் எந்த அர்த்தமும் இல்லை என்று தான் நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். உன்னை கடந்த ஐந்தாறு வருடங்களாக ஃபாலோவ் செய்து கொண்டிருக்கிறேன். “என்று நிறுத்தினாள் மாயாள்.

“ஆனால் இன்னும் அந்த சூர்யநெல்லனின் ரத்தம் உனக்குள் ஓடிக்கோண்டு தான் இருக்கிறது என்பதை அறிகிறேன். பெண்களை வெறும் சதைப்பிண்டங்களாக பார்க்கும் ஒரு ஆண் மிருகம், அது தலைமுறைகள் கடந்தும் நடமாடிக்கொண்டிருக்கிறது. பெண்கள் என்றாலே வெறும் ஃப்ளெஷ். போன தடவை கூட இந்த கப்பலில் ஒரு இளம்பெண்ணை வன்கலவி செய்து கடலில் எறிந்திருக்கிறாய். உன் வணிக சாம்ராஜ்யத்தின் அதிகாரத்தை கொண்டு எதிலும் சிக்காமல் இன்னும் சுதந்திரமாக இருக்கிறாய். எங்கள் கொள்ளுபாட்டிகள் செண்பகாம்மையும் பாறுவம்மையும் சேம்பியம்மையும் நீலியம்மையும் எல்லா கொலைகளுக்கு முன்பு தங்கள் தசைகளை அவர்களுக்கு புசிக்கக்கொடுப்பதை ஒரு சடங்காகவே செய்திருக்கிறார்கள். சடங்குகள் ஆழ்மனத்தை தட்டி எழுப்புவை. அதன் வழி அவர்கள் தங்கள் அன்னை தெச்சியம்மையாகவே மாறி இருக்கிறார்கள்” என்றாள் மாயா

பிஜு வர்கீஸ் பின்னால் நகர்ந்து கோண்டிருந்தான். மேல்தளத்தில் யாருமே இல்லை.

“இன்று நீ சாப்பிட்ட கோழிக்கறியில் எனது சுட்டு விரலின் ஒரு துணுக்கும் இருந்தது. அவ்வளவு ருசி என்றாய். அது சூர்ய நெல்லனின் நாக்கு தான் அல்லவா “ என்றபடி அவள் சிரித்தாள்

அது ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முந்தைய சிரிப்பென பிஜு வர்கீஸின் காதுகளில் ஒலித்தது.

அவன் மாயாவை பார்த்தபடி அச்சத்துடன் பின்னால் சென்று கப்பலின் மேல் தளத்தின் விளிம்பு கம்பிகளில் முதுகை உரசியபடி நின்றான்.

அவள் அவனை நெருங்கி வந்தாள்.

அவன் மேஜை மீது யாரோ வைத்து விட்டு போன ஒரு டென்னிஸ் பேட்டை எடுத்து அவள் மீது வீசினான். அதை ஒரு தேர்ந்த வர்மக்கலை ஆசானுக்குரிய முறையில் தட்டி விட்டு முன்னே வந்தாள்.

தனது கை விரல்களை சுழற்றி அவன் மார்பின் மீது வைத்து அழுத்தி பின்னால் தள்ளினாள். அவன் கையில் மதுக்கோப்பையுடன் கீழே விழும்போது தான் கவனித்தான்.

மாயாவின் தலைக்கு மீது மேகங்கள் விலகி நிலவு எழுந்தது. அது செந்நிறமாக ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது.

#சந்தோஷ்நாராயணன்சிறுகதை

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s