அஞ்ஞானச் சிறுகதைகள் 07

tamil advertising

abstract 2

31. ஓவியன்

கதவை திறந்ததும் ”நீங்க தான் ஆர்டிஸ்ட் சந்தோஷா” என்றான் அவன். முகம்மெல்லாம் மயிர் மண்டியிருந்தது. தோளில் கேசம் அழகாய் புரண்டது. இடுப்புக்கு கீழே மட்டும் கசங்கலாக ஆடை.“ஆர்டிஸ்ட்னு சொல்ல முடியாது, ஏதோ கம்ப்யூட்டர்ல கொஞ்சம் வரைவேன்”என்ற சந்தோஷ் “நீங்க…” என்று கேள்வினான். “நான் முப்பதாயிரம் வருடங்கள் முன்பு பிரான்ஸின் ஷோவே குகை ஓவியங்கள் வரைந்தவர்களில் ஒருவன்”. சந்தோஷ் அதிர்ச்சியாக வில்லை பி.ஏ. கிருஷ்ணனின் ‘மேற்கத்திய ஓவியங்கள்’ புத்தகத்தை சில நாட்களாக படித்திருந்தான். மேஜை மீது தான் புத்தகம் திறந்து கிடந்தது. ஷோவே ஓவியனின் பக்கத்தில் இன்னொருவர் லேசாக தலைகுனிந்த படி நிற்பதை கவனித்தான். “இவர் உங்கள் முப்பாட்டன். தமிழகத்தில் கீழ்வாலை முதல் கொல்லூர் வரை பாறை ஓவியங்கள் வரைந்தவர்களில் ஒருவர்” என்றான் ஷோவே ஓவியன். அவர் கூச்சமாக தலை குனிந்து நின்றிருந்தார். கூந்தல் சோர்வாக முதுகில் படர்ந்திருந்தது.

சந்தோஷ் அவரை உற்று பார்த்தபோது தான் அதை கவனித்தான். கருமையான அவர் உடல் மீது தாறுமாறாக வார்த்தைகள் கிறுக்கப்பட்டிருந்தது. ரமேஷ் லவ் கவிதா, ஐ லவ் யூ பூஜா, மை நேம் இஸ் ராஜன், தலைவர் வாழ்க, இன்னும் என்னன்னமோ. சில கெட்ட வார்த்தைகள் கூட தெரிந்தது.

 

32. டீசர்

கடவுள் அந்த ரெஜிஸ்டர் தபாலை கையெழுத்து போட்டு வாங்கினார். இப்போதெல்லாம் பிரார்த்தனைகளை கொரியரில் அனுப்பி விடுகிறார்கள். ஆர்வத்துடன் பிரித்து படித்தார். “வணக்கம் கடவுள் சார்…” என்று ஆரம்பித்தது கடிதம். “உங்கள் கிருபையால் நாங்கள் பெற்றோர் ஆகப்போகிறோம் அதற்கு மிக்க நன்றி…” என்று தொடர்ந்தது “ எங்களுக்கு பிறக்கப்போகும் குழந்தையை நினைத்து நாங்கள் எதிர்பார்ப்புடன் காத்திருக்கிறோம். அந்த குழந்தை எப்படி வளரப்போகிறது, என்னவாகப்போகிறது, அதன் எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும், என்று தினமும் யோசிப்பதே எங்களுக்கு வேலையாகப்போய் விட்டது” கடவுள் பெருமூச்சு விட்ட படி மேலும் படித்தார் “ அந்த குழந்தையின் எதிர்கால வாழ்க்கையின் முழு விபரங்களும் உங்களுக்கு தெரியும் என்பதால் நீங்கள் ஒரு விஷயம் பண்ண முடியுமா” கடவுள் புருவத்தை உயர்த்தியபடி அடுத்த வரியைப்படித்தார்.

”வி காண்ட் வெயிட். குழந்தையின் வாழ்க்கையை ஒரு டீசர் கட் பண்ணி எங்களுக்கு அனுப்ப முடியுமா ப்ளீஸ்”

 

33. இன்ஸ்யூரன்ஸ்

இன்ஸ்யூரன்ஸ் ராமலிங்கம் யாராவது மாட்டுவார்களா என்று பார்த்தபடி நின்றார். கட்டுமஸ்தாக ஒருவன் எதிரே வரவும் உற்சாகமானார். வந்தவன் “வணக்கம் சார் உங்களை தேடித்தான் வந்தேன். லைஃப் இன்ஸ்யூரன்ஸ் முடிஞ்சு போச்சு.”என்றான். ராமலிங்கம் குழப்பமாக “ஏற்கனவே நீ கட்டிருக்கியா ஞாபகம் இல்லியே” என்று இழுத்தார். அதிகமான பாலிஸிதாரர்களை சேர்த்து விட்டதால் சமயங்களில் முகங்கள் மறந்து விடுகிறது. “அது சரி ஒண்ணும் பிரச்சின்னை இல்ல ரினிவல் பண்ணிக்கலாம். இப்போ வாகனங்களுக்கு கூட நான் இன்ஸ்யூரன்ஸ் ரெடி பண்ணி தரேன். வாகனம் ஏதாவது வச்சிருக்கியா. ” என்று புன்னகைத்தார். “வாகனம் இதோ பக்கத்தில் தான் நிக்குது. வாங்க ” என்றான் அவன். ராமலிங்கம் எட்டி நடந்தார்.

”உங்களை தேடித்தான் வந்தேன். லைஃப் இன்ஸ்யூரன்ஸ் முடிஞ்சு போச்சு.”என்றான் மீண்டும் அவன். திருப்பத்தில் அவன் வாகனம் நின்றிருந்தது. கருப்பாக தலையில் இரு கொம்புகளுடன்.

 

 

34. அக்னி

”தீக்குள் விரலை வைத்தால் நின்னை தீண்டும் இன்பம் தோன்றுதடா நந்தலாலா” ”ஹவ் இட் இஸ் பாஸிபிள் என்று கேட்டார் ப்ரொஃபசர் கெல்வின். எக்ஸோதெர்மிக் விதிகளின் படி எந்த பொருளும் ஆக்ஸிடேஷன் ஆகித்தானே தீரும். ஐ மீன் விரல் தீப்பற்றிக்கொள்ளும் அல்லவா.” இதற்கான விடை தேடித்தான் அவர் தன் பழைய கெமிஸ்டிரி ஆய்வு நண்பர் முகுந்தனின் வீட்டில் உட்கார்ந்திருந்தார். முகுந்தன் மடியில் இருந்த இரண்டு வயது மகன் சுப்ரு அந்த வெள்ளைக்கார அங்கிளை விசித்திரமாக பார்த்தான். மேஜை நடுவில் ஒரு சின்ன தீபம் சுடர் விட்டு காற்றில் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. ”இந்த ஃப்ளேம் கூட அந்த ஆயில் ஆக்ஸிஜன் ரிச் காம்பவுன்டாகா செயல்படுவதால் தான் எரிகிறது. அதாவது இதில் கோக்கனட் ஆயில் தான் ஆக்ஸிடைசர். இதில் விரலை வைத்தால் ஸ்கின்னுடன் வேதியல் வினை புரிந்தே தீரும்” என்றார் கெல்வின். முகுந்தன் ஏதோ சொல்வதற்காக தீபத்தை நோக்கி குனிந்தான்.

குட்டி சுப்ரு தன் பிஞ்சு விரல்களை நீட்டி ஒரு கணம் சுடரை பிடித்தான். கெல்வின் பதறிவிட்டார். முகுந்தன் குழந்தையை பின்னுக்கு இழுத்தான். குட்டி சுப்ரு கெல்வின் மட்டுமே பார்க்கும்படியாக தன் பால் பற்களால் புன்னகைத்தான்.

 

35. வித்தை

வில்வித்தையில் இண்டெர்நேஷனல் கோல்ட் மெடலிஸ்டான நிஷாத், ஜர்னலிஸ்டு தனஞ்செயனிடம் “நாங்கள் தலைமுறையாக பட்ட கஷ்டம் கொஞ்ச நஞ்சமில்லை. வேடுவர்களான எங்கள் முன்னோர்கள் மகத நாட்டிலிருந்து கிளம்பி தேசம் தேசமாக அலைந்தோம். எத்தனை காலமானாலும் இந்த வித்தையை என்றைக்கும் நாங்கள் கைவிட மாட்டோம் என்பதே எங்கள் தந்தையருக்கு நாங்கள் கொடுக்கும் வாக்குறுதி.” என்றபடி ஃப்ரிட்ஜை திறந்து. ஃப்ரீசரிலிருந்து பனிபடர்ந்த சிறுகுடுவையை எடுத்தான்.

தனஞ்செயன் பின்கழுத்து ஜில்லிட அதற்குள் நோக்கினான். பல நூற்றாண்டுகளாக சுருங்கிய ஒரு கட்டை விரல். ”எனது முதுபாட்டனின் விரல் இது. அதற்குப்பிறகு எங்கள் குலத்தில் யாருக்கும் கட்டைவிரலே இல்லை தெரியுமா”. தனஞ்செயன் அப்போது தான் நிஷாதின் கைகளை கவனித்தான். பிளாஸ்டிக் பெருவிரல். “பிறகு எப்படி இவ்வளவு வெற்றிகள்” என்றான்.

”பெருவிரல் எங்கள் குலத்திற்கு கைகளிலில்லை, மனதிற்குள் இருந்தது” என்ற நிஷாத், தனஞ்செயனின் கண்களை ஒரு நொடி பார்த்தான்.

அஞ்ஞானச் சிறுகதைகள் 06

tamil advertising

4

26. பொம்மைகள்

குட்டி கிச்சா பொம்மை துப்பாக்கியை கிஷோரின் நெஞ்சுக்கு நேராக நீட்டியபடி ’’ஹேண்ட்ஸ் அப் அப்பா’’ என்றான். கிஷோர் சிரித்து கொண்டே சிணுங்கிய செல்போனை அழுத்தி காதுக்கு கொண்டு போனான்.

“கடந்த பல வருடமாக இந்தியாவில் விற்கப்பட்ட சீனா பொம்மைகள் எல்லாம் வெறும் பொம்மைகள் அல்ல. ரகசிய ஆயுதங்கள். இது ஒரு சீக்ரெட் ஆப்ரேஷன். இந்தியாவில் ஒரு கோடி குழந்தைகளுக்கு மேல் சீனா பொம்மை வைத்திருக்கிறார்கள். அதாவது சீனாவுக்கு இந்தியாவுக்குள்ளேயே ஒரு கோடிக்கு மேல சோல்ஜர்ஸ் இருக்காங்கன்னு அர்த்தம். இன்னையிலிருந்து அந்த ஆப்ரேஷன் ஆக்டிவ் ஆகுது… ” உயரதிகாரியின் எமெர்ஜென்சி மெசேஜ் இண்டெலிஜன்ஸ் துறையின் இளம் அதிகாரி கிஷோருக்கு மண்டைக்குள் அலாரமாய் இற‌ங்கியது.

நெஞ்சுக்கு நேராய் நீட்டிக்கொண்டிருந்த கிச்சாவின் பொம்மை துப்பாக்கியை பதட்டமாக திரும்பி பார்த்தான். மேட் இன் சீனா என்ற சின்ன வாசகம் கண்ணில் பட்டது.

 

  1. ரிவைண்ட்

”காலம் வளைந்து செல்லுமா. அதற்கான ப்ரூஃப் இருக்கிறதா” என்றார் ஹார்வார்ட் யுனிவெர்சிடியின் ப்ரொபசர் ஹென்றி. மாணவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர். செந்தில் மட்டும் கையைத்தூக்கினான். “காலம் வளைந்து செல்லுவது மட்டுமல்ல, யூ டர்ன் கூட அடித்து பின்னோக்கி செல்லக்கூடியது.” என்றான். “நிரூபிக்க முடியுமா” என்றார் ப்ரொபசர். “ஐன்ஸ்டீனின் தியரி ஆஃப் ரிலேடிவிடி படி தான் இதை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள முடியும். அதாவது இந்த காலம் யூ டர்ன் அடித்து பின்னோக்கி செல்வதை அறிய நீங்கள் தமிழ் நாட்டில் பிறந்திருக்க வேண்டும்.” ப்ரொஃபசர் ஆச்சரியமாக “எப்படி” என்று செந்திலை பார்த்தார்.

செந்தில் ஒரு சின்ன மவுனத்திற்கு பிறகு சொன்னான் “குறிப்பாக நீங்கள் இளையராஜா ரசிகராக இருக்க வேண்டும்”.

 

 

  1. வைல்ட் லைஃப்

”வைல்ட் லைஃப் போட்டோகிராஃபராகணும். அந்த குறிப்பிட்ட விலங்குகள் உண்பதை, உறங்குவதை, உறவு கொள்வதை போட்டோவா எடுக்கணும்” வெறியுடன் சொன்னான் மாருதி . கேமராவும் கையுமாக இருந்த மாருதியை அம்மாவும் அப்பாவும் கவலையாகப்பார்த்தார்கள் “தம்பி இது ரொம்ப ஆபத்தான விஷயம்.” என்றார்கள். “அவை இங்கே வந்து ஒரு பிரச்சினையும் இல்லாமல் திரும்பி போகின்றன, ஆனால் நாம் அங்கு போக ரொம்ப யோசிக்க வேண்டும். விலங்கினங்களிலேயே மிக கொடியவை அவை தான் என்பது நம் மூத்தோர் அனுபவம்” என்றாள் அம்மா.

“இருந்தாலும் உன் ஆர்வத்திற்கு எங்கள் ஆசிகள்” என்ற பெற்றோரை வணங்கி கேமராவுடன் கிளைக்கு கிளை தாவியபடி புறப்பட்டான் மாருதி. காட்டிலிருந்து தொலைவில் தெரியும் நகரத்தை நோக்கி.

 

29. அகதிகள்

 ’’எல்லா சொந்தங்களையும் இழந்த இந்த பூமியில் இனியும் வாழமுடியாது. எதற்காகத்தான் இத்தனை வெறுப்புகள், ஆயுதங்கள், மரணங்கள்” சேபியன் மனதிற்குள் அழுத படி விண்வெளி கலத்தை கிளப்பத்தயாரானான். யாராவது கூட வருவதாக இருந்தால் கூட கூட்டிக்கொண்டு போய் விடலாம். எட்டிய தொலைவில் பிணங்களை தவிர வேறு யாருமில்லை. சேபியன் பட்டனை அழுத்தவும் வெளியே ஒரு குரல் கேட்டது. ஒரு வயதான தாத்தா கைகள் நடுங்க நின்றுகொண்டிருந்தார். கதவை திறந்து அவரை ஏற்றிக்கொண்டான். கலம் புறப்பட்டது. “எங்கே செல்லுகிறோம்” என்றார் தாத்தா. “எனக்கே தெரியாது இது வரை ஸ்பேசில் நான் பயணித்ததில்லை” என்றான் சேபியன்.

“எனக்கு வழி தெரியும். இடப்பக்கமாக திரும்பி செங்குத்தாக மேல் நோக்கி போ” என்றார் தாத்தா. “நீங்களும் அகதி தானா” என்றான் “ஆம்” “உங்கள் பெயர்” நடுங்கும் உதடுகளால் சொன்னார் “ஒவ்வொரு நாட்டிலும் எனக்கு ஒவ்வொரு பெயர். இந்த யுத்தங்களே எனது பெயரால் தான்”.

 

30. ஐஸ் க்யூப்ஸ்

”சொல்லாமல் மறைத்த காதலின் நினைவுகள் எல்லாம் சப் கான்ஷியஸ் மைண்டின் அடி ஆழத்தில் தண்ணீர் மாதிரி தேங்கி விடும். வாழ்க்கை முழுக்க உள்ளே தழும்பிக்கிட்டே தொந்தரவு செய்யும். அந்த தண்ணீரை ஐஸ் க்யூப்களாக மாற்றி, சேமிக்கப்போறோம். அது தான் இந்த ப்ரோஜக்டின் திட்டம். மனித குலத்திற்கே இது ஒரு வரப்பிரசாதம்” என்றான் மைண்ட் எஞ்ஜினியரீங் துறையின் ஆராய்ச்சியாளன் இந்திரன். கலைந்த முடி உறக்கமில்லாத கண்களுடன் சிரித்தான். தன் வெளிறிய லேபின் நூற்றுக்கணக்கான ஃப்ரீசர்களில் இருக்கும் ஐஸ்க்யூப்களை பழைய யுனிவெர்சிடி நண்பர்களுக்கு காட்டி கொண்டிருந்தான். ஒவ்வொரு ஃப்ரீசரும் பெயர் எழுதப்பட்டு சீல் செய்யப்பட்டிருந்தது. எல்லாரும் ஆச்சரியத்தில் வாய் பிளந்து நின்றனர். “எதுக்கு சேமிக்கணும்” என்றாள் சவுமியா, அதே பழைய துடுக்குடன். இந்திரன் புன்னகைத்தான்.

சட்டென்று அருகிலிருந்த ஃப்ரீசரிலிருந்து ஐஸ் க்யூப் உருகி ஒரு கோடாக கீழிறங்கி சவுமியாவின் பாதங்கள் வழியாக மேலே ஏற ஆரம்பித்த்து. அந்த ஃப்ரீசரின் மீது எழுதி இருந்த பெயரை கவனித்தாள். இந்திரன்.

அஞ்ஞானச் சிறுகதைகள் 05

tamil advertising

3

21. நான்

நான் இப்போ இந்த நிமிஷம், இந்த நொடி, சந்தோஷ் நாராயணன் எழுதிய இந்த அஞ்ஞானச்சிறுகதையை பிளாகில் படித்து கொண்டிருக்கிறேன். அதில் ஒரு குறிப்பு வருகிறது. ஆல்டெர்நேடிவ் யுனிவெர்ஸ் பற்றி. அதாவது என்னைப்போலவே இன்னொரு யுனிவெர்ஸில் இன்னொரு நான் இதே போலவே படித்துக்கொண்டு இருப்பான் என்று. சில நொடிகள் முன் பின் இருக்கலாம். ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

 

நான் இப்போ இந்த நிமிஷம், இந்த நொடி, சந்தோஷ் நாராயணன் எழுதிய இந்த அஞ்ஞானச்சிறுகதையை பிளாகில் படித்து கொண்டிருக்கிறேன். அதில் ஒரு குறிப்பு வருகிறது. ஆல்டெர்நேடிவ் யுனிவெர்ஸ் பற்றி. அதாவது என்னைப்போலவே இன்னொரு யுனிவெர்ஸில் இன்னொரு நான் இதே போலவே படித்துக்கொண்டு இருப்பான் என்று. சில நொடிகள் முன் பின் இருக்கலாம். ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

 

22. தூரம்

”ஸ்மார்ட்ஃபோனில் இது ஒரு புரட்சி. உங்களால் இந்த ஃபோன் மூலமாக உலகின் எங்கோ ஒரு மூலையில் எதிர்முனையில் இருப்பவரின் அறையில் நுழைந்து, அவர் அருகில் அமர்ந்து, தொட்டு பேச முடியும். தூரம் என்பது தொழில்நுட்பம் முன் ஒரு மாயை. இதை டெமோவாக இங்கே காட்ட இருக்கிறார் நம் இந்திய சீஇஓ மணிமாறன். சென்னையிலிருக்கும் தன் மனைவியுடன் பேசப்போகிறார்” பலத்த கரவொலியுடன் மும்பையில் அந்த ஃபோனை அறிமுகம் செய்து பேசினார் நோக்சங் நிறுவனத்தின் தலைவன் ஷிஹிமோட்டா.

மேடையில் வீடியோ திரை ஒளிர்ந்தது. மனைவி திரையில் தெரிந்தாள். “ஏங்க நேத்திலிருந்தே ஒரே குளிர் ஜுரம்” என்றாள்.“சென்னைக்கு அடுத்த ஃப்ளைட் எப்போ” என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தான் மணிமாறன்.

 

23. ஆப்

“மச்சி இந்த ஆப் பேரு கிராவிடி. என்னோட இன்வென்ஷன். இத இன்ஸ்டால் பண்ணினேனா நீ கேக்குற எதையும் ஏராளமா, ஏராளமா உன்னை நோக்கி கவர்ந்து இழுக்கலாம்”  கடற்கரையில் உட்கார்ந்தபடி சொன்னான் தாணு. “இத எப்படி மச்சி ஃபோன்ல இன்ஸ்டால் பண்ணுறது வழக்கம் போல தானா” என்றான் ஷிவ். இருவரும் இன்ஸ்டிட்யூட் ஆஃப் அட்வான்ஸ்ட் சயின்ஸ் மாணவர்கள்.  “அட லூசு இத ஃபோனுக்காக நான் பண்ணல. இது ஒரு ஹ்யூமன் பாடி ஆப். இத அப்டியே விழுங்கிடணும். அது உன் உடம்புக்குள்ள போய் ஆட்டோமேட்டிகா இன்ஸ்டால் ஆகிடும் என்றான் தாணு.” “சூப்பர் மச்சி ” என்றபடி விழுங்கினான் ஷிவ். தொண்டையில் சூடாக உரசிக்கொண்டு இறங்கியது. உடலில் அசாதாரண மாற்றத்தை உணர்ந்தான். மூச்சு இரைத்தது. தொண்டை வறண்டு போனது போல இருந்தது.

தண்ணி தண்ணி என்று கேட்டான் ஷிவ். வழக்கத்துக்கு மாறான பேரிரைச்சல் கேட்கவும் தாணு திரும்பி ஒரு கணம் கடலை பார்த்தான். ஒரு கணம் தான் பார்த்தான்.

 

 

24. கடவுள் துகள்

ப்ரொஃபசர் பீதாம்பரம் கடவுள் துகளை தன் மாணவர்களுக்கு காட்டினார். கண்ணாடிபுட்டியில் பெப்பர் தூள் போல இருந்தது அது. இந்த வருட நோபல் தனக்குத்தான். கடவுளையே துகளாக சிறைபிடித்த கர்வம் குரலிட “இந்த வெற்றியை கொண்டாட இன்றிரவு என்னுடன் மது விருந்து” என்றார் தன் மாணவர்களை பார்த்து. இரவு கொண்டாட்டமாக கழிந்தது. ஹேங் ஓவருடன் விடிந்த காலையில் அந்த கண்ணாடிப்புட்டி காலியாக இருந்தது. ஏப்பம் விட்ட படி அதிர்ச்சியாக தன் உதவி மாணவனை அழைத்து புட்டியை காட்டினார். “நேற்று நீங்கள் போதையில் ஆம்லேட்டுக்கு அதிகமாக பெப்பர் போட்டீர்கள்” என்றான் அவன்.

 

 

25. செல்ஃபி

 கடவுள் உலகை படைத்தார், மரம், செடி, கொடி, பூச்சிகள், விலங்குகள் எல்லாவற்றையும் படைத்தார். ஓய்வாக இருந்த ஒரு கணத்தில் தன் கையிலிருந்த ஸ்மார்ட் ஃபோனை பார்த்தார். அவருக்கு செல்ஃபி எடுக்கணும் என்று ஒரு ஆசை வந்தது. தான் படைத்த இந்த உலகை பின்னணியாக வைத்து ஒரு செல்ஃபி எடுத்தார். ஃபோனில் என்ன பிரச்சினையோ செல்ஃபி சரியாக வரவில்லை. அப்படியே ஃபோனை தூக்கி போட்டுவிட்டு அவர் அடுத்த பிரபஞ்சத்தை படைக்க போய்விட்டார்.

தூக்கி போட்ட அந்த ஃபோனிலிருந்த அவருடைய செல்ஃபி உருவம் வளைந்து நெளிந்து வெளியே வந்தது. இந்த உலகம் எனக்குதான் என்றது. தனக்கு தானே பெயர் வைத்து கொண்டது. ’நான் மனிதன்.’

அஞ்ஞானச் சிறுகதைகள் 04

tamil advertising

santhosh narayanan 2

16. மேட்ச்

காலம் கி.பி. 2100

” சார் டி.என்.ஏ மேட்ச் ஆகுது. இது சரியா இருக்கும்”என்றார் டாக்டர்.கோவர்த்தன்.

“இதுல கிராஸிங் கோட் எதுவும் இல்லியே”என்றார் சீத்தாரமன்.

“சுத்தமா இல்ல.ப்யூரா இருக்கு. எல்லா கோடோன்ஸிலயும் சிஸ்டோசின்லருந்து தைமின் வரைக்கும் ஆராய்ஞ்சாச்சு. 2000 வருஷ ஹிஸ்டரிய நானோ மில்லிமீட்டர்ல படிச்சிட்டேன். நத்திங் டு ஒர்ரி” என்றார் டாக்டர்.கோவர்த்தன்.

சீத்தாராமன் திருப்தியாக“ஓகே பண்ணிடலாம் இல்ல”என்றபடி மொபைலை எடுத்து டயல் செய்து காதுக்கு கொண்டு போனார். பூரிப்புடன் சொன்னார் “ஐ காஸ்ட் மேட்ரிமோனியலா. எங்களுக்கு இந்த பையன் ஓகே சார்”.

 

  1. ரிவெஞ்ச்

”வேலைக்குன்னு வெளியப்போன ஆயிரக்கணக்கான பேர் வீடு திரும்பும் பாதையை மறந்து தெருவில சுத்துறாங்க. கூட்டம் கூட்டமா தற்கொலை பண்ணிக்கிறாங்க.எனக்கு பி.எம்க்கு பதில் சொல்லியாகணும்” அரசு தலைமை விஞ்ஞானி அனில் மிட்டல் ஆவேசமாக கத்தினார்.

இளம் ஆராய்ச்சியாளர் பார்த்தி எழுந்து “வெவ்வேறு இடங்களிலிருந்து ரிப்போர்ட் வந்திருக்கு சார். கோடிக்கணாக்கான தேனீக்கள் செல்போன் டவர் ரேடியோ டிரான்ஸ்மீட்டர்கள் மீது அப்பிக்கொண்டு தாங்கள் ரீங்கரிக்கும் ஃப்ரீக்வன்ஸியை செல்போன் ரேடியோ ஃப்ரீக்வன்சில கலந்திட்டே இருக்கு. அது செல்போன் உபயோகிக்கிறவங்க மூளையில ஊடுருவி அவங்க வீடு திரும்பும் பாதைகள் எல்லாம் மறந்து…திசை தவறி…ஒரே குழப்பம். இவ்வளவு தேனீக்கள் எங்கிருந்து வருதுன்னு கண்டுபிடிக்க முடியல சார்” என்று நிறுத்தாமல் பேசினான்.

“புல்ஷிட். என்ன விளையாடுறீங்களா” கத்திய அனில் மிட்டல் ஜன்னலை நோக்கி எதேச்சையாக திரும்பினார். அங்கே தூரத்திலிருந்து கருமேகம் ஒன்று தாழ்வாக பறந்து வருவது போல மங்கலாக தெரிந்தது. மெல்ல ரீங்கரிக்கும் சத்தம் அதிகரித்தபடி வந்தது.

 

  1. யின் யாங்

”எல்லா நல்லவனுக்குள்ளயும் ஒரு கெட்டவன் இருக்கிறான். இந்த டிவைட் மெஷின் அந்த நல்லவனையும் கெட்டவனையும் தனிதனியா பிரிச்சி கொடுத்திடும். அப்புறம் அந்த கெட்டவனை அழிச்சிடலாம். நீ தைரியமா உள்ள போ” என்றார் இன்வென்டர் கிருஷ். அர்ஜுன் உள்ளே நுழைந்தான். கிருஷ் ஸ்விட்ச் ஆன் பண்ணினார். பீப் பீப் பீப். ப்ராஸஸ் சக்சஸ். ரெண்டு அர்ஜுன் வெளியே வந்தார்கள். கிருஷ் துப்பாக்கியை கையிலெடுத்து “இப்போ நல்லவன் கெட்டவனை சுட்டு விடலாம். இதோ துப்பாக்கிய வாங்கிக்கோ” என்றார். ரெண்டுபேருமே துப்பாக்கியை வாங்க கை நீட்டினார்கள்.

 

 

  1. நியோ

உலக பங்கியின் தலைவர் ஜிம் கிம். மூன்றாமுலக நாடுகளின் பொருளாதார திட்டங்கள் குறித்த ஒரு ரகசிய மீட்டிங்கை முடித்து கொண்டு, இப்போது தான் அறைக்கு வந்திருந்தார். பரிசாக வந்த அந்த சிறிய சிகப்பு நிற பெட்டியை சந்தேகத்துடன் பார்த்தார். யார் தந்தது என்று ஞாபகம் வரவில்லை. ஆவலுடன் பிரித்தார். ஒரு கண்ணாடிப்பெட்டிக்குள் சிறிய மிகச்சிறிய கார்ல் மார்க்ஸ் உட்கார்ந்திருந்தார். முதலில் பொம்மை என்று நினைத் ஜிம் கிம் உற்றுபார்த்த போது தான் மார்க்ஸ் அசைவதை கவனித்தார். அதிர்ச்சியில் பெட்டியை கீழே போட்டார். கண்ணாடியுடன் மார்க்ஸ் பொம்மையும் உடைந்து சிதறியது. அப்பாடா என்று நிம்மதி பெருமூச்சு விட்ட அடுத்த கணம் அதை கவனித்தார். சிதறிய மார்க்ஸ் பொம்மையின் ஒவ்வொரு உடைசலும் ஒவ்வொரு மார்க்ஸாக உருமாறி அசைய ஆரம்பித்தது. ஜிம் கிம் கையில் கிடைத்த ஏதோ ஒன்றை எடுத்து வரிசையாக ஒவ்வொரு மார்க்ஸையும் உடைக்க ஆரம்பித்தார். மீண்டும் அந்த ஒவ்வொரு உடைசல்கள்ளும் ஒவ்வொரு…

 

 

  1. ஊடுருவல்

“ஒருத்தன் மூளைக்குள்ள இந்த ட்ரான்ஸ்மீட்டர் சிக்னல அனுப்பி அவன் வாங்க வேண்டிய ப்ராடக்டுகளையும், பிராண்டையும் பெனிடிரேட் பண்ணி, அவனை கன்ஸ்யூம் பண்ண தூண்ட முடியும். டிவியோ, ரேடியோவோ தேவை இல்லை. இது பயோ அட்வெர்டைசிங். அவன் மூளை அந்த பிராண்ட் பேரை சொல்லி கிட்டே இருக்கும். அவன் வாங்கியே தீருவான்” என்றான் அந்த ட்ராண்ட்ஸ்மீட்டரை உருவாக்கிய திவாகர். அசந்து போன இந்தியாவின் பிரபல தொழிலதிபரான கிஷோர் ரத்தனி உடனடியாக அந்த ட்ரான்ஸ்மீட்டர்களை வாங்க ஆர்டர் கொடுத்தார். விளம்பரத்துகென்று கோடிகள் கொட்டி கொடுப்பது இனி மிச்சம். “காலையிலிருந்தே பகவான் பெயர் தான் மனசுல ஓடிட்டே இருந்தது. ஏதோ நல்லது நடக்க போகுதுன்னு நினைச்சேன். நடந்திடிச்சு பாத்தீங்களா” என்று வாய் நிறைய பல்லாக சிரித்து விட்டு ”ஆமா உங்களோட இந்த ட்ரான்ஸ்மீட்டருக்கு என்ன பேரு வச்சிருக்கீங்க” என்றார். ராகவன் புன்னகையுடன் சொன்னான் “பகவான்”.

அஞ்ஞானச் சிறுகதைகள் 03

tamil advertising
  1. santhosh narayanan-1a11. மெட‌மார்ஃபோஸிஸ்சென்னையின் பிரபல பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி நிபுணர் டாக்டர் அவினாசி லிங்கம் நிமிர்ந்து பார்த்தார். எதிரில் குனிந்து உட்கார்ந்திருந்தான் ரவிஷங்கர். கோடம்பாக்கத்தின் மோஸ்ட்வான்டட் இயக்குனர். “சொல்லுங்க ரவி என்ன தான் உங்க பிரச்சினை” “டாக்டர் மறுபடியும் அதே பிரச்சினை தான்” என்ற படி நிமிர்ந்த ரவிஷங்கர் சொன்னான் “மறுபடியும் என் மூக்கு சப்பையாயிடிச்சு, புருவங்கள் மேல் நோக்கி தூக்கிக்குது, கண்கள் இடுங்கி போய் சின்னதாகுது”. “இத்தோட நாலுவாட்டி உங்களுக்கு ஆப்ரேஷன் பண்ணியாச்சு. ஆனா மறுபடி மறுபடி இப்படி ஆகுதுன்னா அத சரி பண்றதுக்கு ஒரே வழிதான் இருக்கு. நீங்க நிறுத்தணும். ராத்திரி பகலா பாக்கிறத நிறுத்தணும்” “எத சொல்றீங்க சார்” “DVDகளை” என்று மெல்லிசாக சிரித்தார் அவினாசி லிங்கம்.

 

  1. Copy catகடவுளுக்கு அந்த பையனை பார்க்க பெருமையாக இருந்தது. இவன் மூளை சாதாரண மூளை அல்ல, எதை யார் எங்கிருந்து காப்பி அடிச்சாலும் கச்சிதமாக கண்டுபிடித்து விடுவான். இந்த இசையா இது பீட்டில்ஸ் அறுபதுகளில் போட்ட ப்ளீஸ் ப்ளீஸ் மீயிலுருந்து சுட்டுருக்காங்க, அந்த சினிமாவா போஸ்டரிலிருந்து சீன் பை சீன் எங்கேருந்து அடிச்சிருக்காங்க என்று ஃபேஸ்புக்கில் புட்டு புட்டு வைப்பான். ஃபென்டாஸ்டிக்,இப்படி ஒருத்தனை படைத்தற்காக தன்னை தானே பாராட்டிக்கொண்டார் கடவுள். அவன் முன்னால் தோன்றி அவனை அதிசயப்படவைக்க வேண்டும், அவனுக்கு வேண்டிய வரத்தை அது என்னவாக‌ இருந்தாலும் கொடுக்கவேண்டும் என்று நினைத்தார். சட்டென்று அவன் முன் தோன்றினார் “தம்பி, நான் தான் கடவுள்.” என்றார் “போங்க சார் ப்ரூஸ் அல்மைடில வந்த‌ மார்கன் ஃப்ரீமேன் தான நீங்க”என்ற படி சாவகாசமாக நடந்து போனான் பையன்.

 

  1. வாய்ஸ் எக்ஸ்பெர்ட்

    ப்ரொஃபசர் ராகவாச்சாரி தன் முன்னால் படுக்க வைக்கப்பட்டிருந்த பாடகர் ‘கானா’ கபாலியை பார்த்தார். ஆழ்ந்த மயக்கத்திலிருந்தான். சங்கீதத்தின் சாஸ்திரீய அம்சத்தையே சேதப்படுத்தும் இவர்களை போன்றவர்களை இப்படியே விட்டு விட முடியாது என்பதே ராகவாச்சாரியின் மிஷனின் முதல் நோக்கம். ராகவாச்சாரியின் சீக்ரெட் மிஷனின் முதல் பலியாடு இவன். கபாலிக்கு தெரியாமல், மறைந்த இசைமேதை மருங்கூர் சுப்ரமண்ய சாஸ்திரிகளின் வோக‌ல் கார்டை கபாலிக்கு பொருத்தப்போகிறார். உதவிக்கு ஒன்றிரண்டு மருத்துவ மாணவர்கள். ஆப்ரேஷன் வெற்றி. எழுந்து உட்கார்ந்தான் கபாலி. “இப்போ பாடு பாக்கலாம் கானா” என்றார் நக்கலாக‌ ராகவாச்சாரி. கபாலி எப்போதும் போலவே பக்காவாக பாடினான். ராகவாச்சாரி டென்ஷன் தாங்க முடியாமல் கத்தினார் “ஹவ் இட் இஸ் பாஸிபில். வோகல் கார்டை மாத்தின பிறகும் எப்டி அதே மாதிரி பாடுறான்”. ஒரு மருத்துவ மாணவர் பவ்யமாக குனிந்து அவர் அருகில் வந்து சொன்னான் “சார், அதுக்கு நாம அவன் ரத்தம், நாடி, நரம்பு எல்லாத்தையும் தான் ஃபுல்லா மாத்தணும்”.

 

  1. மன் டே

    “மன்டே ஆஃப்பிஸுக்கு போக யாருக்கு தான் பிடிச்சிருக்கு”. கிருஷ்ண மூர்த்தி தனக்குப்பதிலாக ஆஃப்பிஸ் செல்ல தன்னைப்போலவே அசலாக ஒரு ரோபோவை உருவாக்கினான். அதற்கு ரோபோ கி.மூ என்று பேரிட்டான். ஏற்கனவே எந்திரம் மாதிரி வேலை செய்து கொண்டிருந்த தான், இனி ஜாலியாக வீட்டில் இருக்கலாம் டிவி பார்க்கலாம் புக் படிக்கலாம் பிளாக் எழுதலாம் பேசாமல் படுத்து தூங்கலாம். ரோபோ கி.மூ ஒழுங்காக வேலைக்கு சென்று திரும்பியது. ஒரு நாள் கழிந்தது, ஒரு வாரம் வெற்றிகரமாக முடிந்த‌து. அடுத்த மன்டே மார்னிங் வந்தது. கிருஷ்ணமூர்த்தி ஹாயாக ஹாலில் சோஃபாவில் உட்கார்ந்து டிவியை ஆன் பண்ணினான். பக்கத்தில் ரோபோ கிமூவும் வந்து உட்கார்ந்த்தான். டிவி பார்க்க ஆரம்பித்தான். கிருஷ்ணமூர்த்தி கோபமாக ” ஏய் ஆஃப்ஃபிஸ் போகல நீ” என்று கேட்கவும் ரோபோ கி.மூ லேசாக சிரித்தான். அறைக்குள்ளிருந்து இன்னொரு ரோபோ வெளியே வந்து ஆப்பிஸ் ஷூவை மாட்டிக்கொண்டு வெளியே கிளம்பியது.
    கிருஷ்ண மூர்த்தி திரும்பி கி.மூவை பார்த்தான். கி.மூ சொன்னான் “மன்டே ஆஃப்பிஸுக்கு போக யாருக்கு தான் பிடிச்சிருக்கு.” ஒரு நாள் கழிந்தது, ஒரு வாரம் வெற்றிகரமாக முடிந்த‌து. அடுத்த மன்டே வந்தது…

 

  1. கேப்சூல்

”அடோல்ஃப் ஹிட்லர எரிச்ச பிறகு அந்த சாம்பல சின்ன சின்ன மைக்ரோ கேப்சூல்ல அடச்சு நாஜிக்கள் குழு ஒண்ணு அத பத்திரமா பாதுகாத்திட்டு வருது தெரியுமா” என்றார் ப்ரொஃபசர் லர்ஹிட். ஆந்த்ரோ போலஜி மாணவனான சக்தி மேவாயை தடவினான். “இப்போ அது கிடைக்குமா” என்றான். “விற்பனைக்கே கிடைக்கும். ஆனா அது ஹை சீக்ரெட் அண்ட் கோடிக்கணக்குல விலை போகுது” என்றார் ப்ரொஃபசர். “யாராவது அத வாங்கி இருக்காங்களா” “ஆமா இரண்டாயிரத்துக்குப் பிறகு அதுல ஒண்ணு இந்தியாவுக்கு வந்ததாகவும் இன்னொண்ணு இலங்கைக்கு அனுப்பப்பட்டதாகவும் குறிப்புகள் இருக்கு” “கடைசியா யாரு வாங்கினாங்க” “இஸ்ரேல்”.

கர்ணனின் கவசம்

tamil advertising
கண்காட்சிகள் தோறும் நான் வாங்கிய புத்தகங்கள், நான் வடிவமைத்த புத்தகங்கள் என்று வீட்டில் நிறைந்து கிடக்கும் புத்தகங்களில் பாதிக்கு மேற்பட்டவை படிக்காமலே கிடக்கிறது. பெரும்பாலும் தீவிரமான புனைவு அல்லது அபுனைவு புத்தகங்கள். பிரசவத்திற்காக சென்றிருக்கும் ஷர்மியுடன் இருக்க‌ வாராவாரம் வெள்ளிகிழமை தஞ்சாவூருக்கு ரயிலிலோ பேருந்திலோ பயணம் செய்யும் இந்த நாட்களில் வாசிப்பதற்காக ஒரு ஃபுல் ஃப்லெட்ஜ்ட்என்டெர்டெயின்மென்ட் நாவலை தேடிக்கொண்டிருந்தேன். YMCAவில் மிக ரகசியமாக நடந்து கொண்டிருந்த புத்தகக் கண்காட்சியில் “கர்ணனின் கவசம்” வாங்கினேன். வாங்கிய கையோடு வெளியே போட்டிருந்த சாமியானாவிற்கு கீழே உட்காந்து குல்ஃபி சாப்பிட்டபடி படிக்கவும் ஆரம்பித்து விட்டேன்.
karnanin
சமீப காலங்களாக நாம் சினிமாக்களில் காணும் ‘நான் லீனியர் எடிட்டிங்’கை நாவலில் கொண்டு வந்திருக்கிறார் ஆசிரியர். முதல் அத்தியாயம் முடிவதற்குள்ளாக வெவ்வேறு இடங்கள் வெவ்வேறு பாத்திரங்கள் என்று மூன்று பாராவுக்கு ஒரு ‘கட்’ கொடுத்து அடுத்தடுத்த இடங்களுக்கு நம்மை அழைத்து செல்கிறார். ஒவ்வொரு ‘கட்’டுகளிலும் ஒவ்வொரு முடிச்சு. ஹாலிவுட் படங்களில் வருவது போல பிரமாண்டமான ஓபனிங். புத்திசாலித்தனமான நரேஷன் என்று வேகமெடுக்கும் முதல் அத்தியாயம் நம்மை அடுத்த‌ அத்தியாயங்களுக்கு ஆர்வமுடன் துரத்துகிறது. ஓவ்வொரு முடிச்சு அவிழும் போது புது முடிச்சு ஒன்று விழுந்து கதையை ஒரு வலையாக பின்னிச்செல்கிறது.
.
பலவருடங்களாக பார்க்காமலிருந்து பார்க்க ஆசைப்பட்ட தஞ்சை பெரிய கோவிலை சில வாரங்களுக்கு முன்புதான் நண்பர் செந்தமிழனுடன் போய் பார்த்தேன். இப்போது இந்த நாவலில் தஞ்சாவூரும் பெருவுடையார் கோவிலும் ஒரு மைய்யமாக எழுந்து வந்த போது பிரமித்து போய் படிக்க ஆரம்பித்தேன். வெள்ளிக்கிழமை இரவு ரயிலில் டிக்கட் கிடைக்காமல் தஞ்சை செல்லும் பேருந்தை தி.நகரில் இரவு பத்து மணிக்கு பிடித்து ஏறி உட்கார்ந்தேன். கையில் கால்வாசி படித்து மீதியை படிக்க தயாராக வைத்திருந்த கர்ணனின் கவசம் இருந்தது. எனது பக்கத்து சீட்டில் உட்காந்திருந்த பெரியவர் தான் பரமேஸ்வர பெருந்தச்சனோ, முன் சீட்டில் உட்காந்திருக்கும் இளம்பெண் தான் தாராவோ, பேருந்தில் ஏறும் போது புன்னகை சிந்திய டிரைவர் “பகவான் கிருஷ்ணரா”, ஒரு வேளை நானும் இந்த கதையில் ஒரு கதாபாத்திரம் தானோ என்கிற பிரமையும் இப்போது இந்த கணத்தில் தஞ்சை செல்லும் இந்த பேருந்தில் இருப்பது என் தவிர்க்க முடியாத விதியோ என்ற நினைப்பும் வந்து எனக்கே சற்று குழப்பமாக இருந்தது.
.
அறிவியல் புனை கதை, தொன்மங்கள், புராணக்கதாபாத்திரங்கள், “எவற்றின் நடமாடும் நிழல்கள் நாம்” என்பது போன்ற‌ நவீனத்தின் லங்குவேஜ் மிக்ஸ், கணித விதிகளின் கபடியாட்டம், காலம் பற்றிய ஐன்ச்டீன் விதி, கிராவிடி, இன்செஃப்ஷன் டைப் ஹாலிவுட் காட்சிமொழி, கர்ணனின் கவசம், என்று கலந்து கட்டி வாசகன் மூளைக்குள் கால்பந்து ஆடுகிறார் ஆசிரியர்.
.
ஒரு லெவலுக்கு மேல் கணவனே கண்கண்ட தெய்வம், மணாளனே மங்கையின் பாக்கியம் ரேஞ்சுக்கு யாளியின் தலையை திருகினால் விலகும் கதவுகள், அண்டர் கிரவுன்ட் சுரங்க பாதைகள், தண்ணீருக்குள் ஒளிரும் உலகம் என்று அவ்வப்போது தட்டும் அலுப்பை ஆசிரியரின் புத்திசாலித்தனமும், பரந்து பட்ட பன்முக வாசிப்பின் அறிவும் அதை அனாயசமாக அடுக்கி கொண்டே போகும் விதமும் நம்மை ஆச்சரிய படுத்தி கடந்து போக வைத்து விடுகிறது.
.
இப்படி ஒரு மாயாஜால உலகத்தை எழுத்துகளின் பக்கங்கள் வழியாக கடந்து கதை முடிந்த பின்னும் திகைத்து போய் நிற்கிறதே ஒரு உருவம் அது வேறு யாருமல்ல… வாசகன் தான்.
.
ஸ்ரீமான் கே.என். சிவராமன்  அவர்களால் நந்தன‌ வருடம் மார்கழி மாதம் எழுத ஆரம்பித்து விஜய வருடத்தின் துவக்கத்தில் முடிந்த இந்த கதை படிப்பவர்களின் மனதில் ஈரேழு பதினான்கு லோகங்களையும் ஸ்ரிஸ்டித்து பலவாறான மாயாஜாலங்களை நிகழ்த்தும் வண்ணம் எழுதப்படிருக்கிற படியால் கதை வாஸிக்க பிரியப்படுபவர்கள் தவறாது இந்த புத்தகத்தினை வாசித்து சகல இன்பங்களையும், ஷேமங்களையும் பெறுவார்கள் என்பதனை இதன் மூலம் தெரியபடுத்தி கொள்கிறோம். இந்த கதையினை வடிக்க உதவி புரிந்தவர்களாக அறியப்படும் யுவகிருஷ்ணா மற்றும் நரேன் ஆகிய சிறுவர்களையும் இந்நேரம் நினைத்து பார்க்க கடவது வாசகர்களுக்கு மேலும் பலன் செய்யக்கூடியதாக இருக்கும். 

சோமாலியா கொள்ளையர்களும் தமிழ் இலக்கியமும். : அத்தியாயம் ஆறு

tamil advertising

somali1

(முன்கதை சுருக்கம்: சோமாலியா கப்பல் கொள்ளையர்களிடம் ஏராளமான தமிழ் இலக்கிய புத்தகங்களுடன் மாட்டிக்கொள்கிறான் ஜெய்கிருஷ்ணன் சுப்ரமணியம். என்ன நடந்தது தெளிவாக தெரிந்து கொள்ள முன் அத்தியாங்களை படிக்கவும். கண்டினியூட்டி முக்கியம் பாஸ்!)

“யோவ் அது டைனோசர் முட்டை இல்ல. முதுமக்கள் தாழி “ என்று விட்டு அதன் அருகில் சென்று தட்டி பார்த்தான். உள்ளே ஏதோ சத்தம் கேட்டது.

“திறந்து பாக்கலாமா” என்றான் ஜெய்.

“திறந்திடாதீங்க” என்று அதனுள்ளிலிருந்து ஒரு அசரீரி வந்தது.

“உள்ளே யாரு” என்றான் ஜெய்.

“நான் பேயோன்.” என்று பதில் வந்தது. கூடவே “சமகால எழுத்தாளன்” என்றும்.

“இங்கே என்ன பண்ணிகிட்டு இருக்கீங்க. தாழிய திறக்கவா”

“வேண்டாம். அவசரமா ஒரு வாசகர் கடிதம் எழுதிட்டு இருக்கேன்”

”யாருக்கு”

“எனக்கு தான்.”

“உங்களுக்கேவா”

“ஏன் தம்பி என் ரைட்டர்பேயோன் டாட் காம் ரெகுலரா படிக்கிறதில்லியா. அதான் ஆச்சரியப்படுற”

“அய்யோ சார் நீங்க எப்டி இங்க” என்றான் ஜெய்

“எதுக்கு பதறுறீங்க. நான் எப்பவுமே இப்படி தான வாழ்ந்திட்டு இருக்கேன்”

“எப்பவுமேவா. நீங்க ஒசாகாவுல இருக்கிறதா இல்ல நான் நம்பிட்டு இருக்கேன்”

” ஒசாகாவுல தான் இருந்தேன். அப்பப்போ போரடிக்கும் போது இப்படி முதுமக்கள் தாழிக்குள்ள புகுந்து கடலில மிதக்க ஆரம்பிச்சுடுவேன். இதுக்குள்ளேயே wi-fi எல்லாம் வச்சிருக்கேன் தெரியுமா”

“அதான பாத்தேன் உங்கள பாக்கணும்னு கொலவெறியில திரியிற பயபுள்ளைக கையில மாட்டாம இருக்க இப்டி ஒரு டெக்னிக் இருக்கா” என்று ஆச்சரியம் காட்டினான் ஜெய்.

“புத்தக கன்காட்சி நடக்குதுல்ல அங்கேயெல்லாம் போக மாட்டீங்களா பேயோன் சார்” என்றான் ஜெய்

“அங்கே போனா ஒரே வாசகர்கள் தொந்தரவு. ஒரு லோட்டா ரத்தத்துக்கு நான் பல லோட்டா ரத்தம் சிந்த வேண்டியதா போகும்.  அதுலையும் சில வாசகர்கள் இருக்காங்க நான் கலாய்ச்சு எழுதுற நவீனக்கவிதைகளையே நல்லா புரிஞ்சுக்காம படிமங்கள் பிரமாதம்ணு பிட்டப்பொடுறாங்க. விஷயம் தெரியாத சில விடலை வாசகிகள் விகடன்ல நான் எழுதுன ‘வட்டியும் முதலும்’ சூப்பர்னு எனக்கே எனிமா குடுக்குறாங்க. இதுக்கு தான் இந்த வாசகர்கள் கூட வச்சிக்கக்கூடாதுங்கிற‌து. அதனால தான் வாசகர் கடிதங்கள கூட நானே எழுதிடுவேன். அதுவுமில்லாம என் பதிப்பாளர் காலையிலிருந்து சாயங்காலம் வரைக்கும் பக்கத்திலேயே பிடிச்சு உட்கார வச்சு போட்டோ எடுத்து ஃபேஸ்புக்குல வேற அப்டேட் குடுக்கணும் வாங்கண்ணு அடம் பிடிச்சாரு. இந்த இரத்தப்படலத்துக்கெல்லாம் நாம பலியாக வேண்டாமென்று இந்த வருஷம் இப்படியே எஸ்கேப் ஆயிட்டேன். ”

“சூப்பர் சார் நீங்க. அப்புறம் இந்த சாரு, மு.ராமசாமி,எல்லாம் உள்ளூர் படத்துல தான் ஜூனியர் ஆர்டிஸ்ட் வேஷம் கட்டுனாங்கன்னா நீங்க உலகப்படத்துலேயே நடிச்சிட்டீங்களெ சார்” என்றான் ஜெய்.

“என்ன சொல்றீங்க” என்றார் பேயோன்

“விளையாடாதீங்க சார். அகிர குரசோவாவோட செவன் சாமுராயில நீங்க நடிச்ச விவசாயி கதாபத்திரம் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்தது”

“ஓ அத சொல்லுறிங்களா.”

“சார் நீங்க தான ட்விட்டர்ல தட்டுனத எல்லாம் புக்கா கொண்டு வர பிள்ளையார் சுழி போட்டு ஆரம்பிச்சது. இன்னைக்கு ஆளாளுக்கு அராஜகம் பண்னிட்டு திரியிறாங்க. அது உங்களுக்கு தெரியுமா” என்று கேள்வியில் கொக்கி போட்டான் ஜெய்.

” நானும் பாத்திட்டு தான் இருக்கேன். நான் ஜோதிடன் இல்லை வெறும் சமகால எழுத்தாளன் அல்லவா. எதிர்காலைத்தை கணிக்கத்தவறி விட்டேன் இந்த போக்கு இப்படி கொடூரமாக இருக்கும் என்று யூகிக்காமலே ஆழி செந்தில் நாதனிடன் என் ட்வீட்டுகளை அன்று கொடுத்தது தவறு தான் என்று இப்போது தோன்றாமலில்லை”

“அது மட்டுமில்ல நீங்கள் எழுதின புத்தகங்களையும் இப்போ உங்கள் தளத்தில் மின்னூலாக வெளியிட்டுருக்கீங்க.”

“பிடிஎஃப்னு சொல்லுங்க. அப்போதான் சமகால வாசகர்களுக்கு புரியும் என்பது என் அபிப்ராயம்”

“சரிதான். எப்படி சார் பதிப்பாளர் கிட்ட ஒப்புதல் வாக்குமூலம் வாங்கிட்டிங்களா இல்லையா”

“நானென்ன‌ ரவுடி மாதிரி ஒரு ஆளையா போட்டேன். என் புக்கத்தானப்பா போட்டேன். இருந்தாலும் நான் இன்னும் எழுதாம இருக்கிற புஸ்தகத்த போடுவேனே தவிர விக்காம இருக்கிற‌ புஸ்தகத்த போட மாட்டேன். காசு கொடுத்தே 300 காப்பிக்கு மேல‌ வாங்கிப்படிக்கல மெனெக்கட்டு டவுன் லோட் பண்னி எவன் படிப்பான் என்கிற ஒரு புரிதல் தான்”

தாழிக்குள்ளிலிருந்து வெளியே வராமலே குரலால் மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருந்த அசரீரி சத்தத்துக்கு அரண்டு போன தலைவன் “யாருப்பா இவரு முகத்த காட்டாம முக்கா மணி நேரமா பேசிட்டு இருக்காரு” என்றான்.

“இதுக்கே இப்படி டென்ஷன் ஆகுறீங்க இவரு தமிழ் நாட்டு வாசகர்களுக்கே தலைய காட்டாம தண்ணி காட்டிட்டிருக்காரு முக்கா மணி நேரத்துக்கே முந்திரிக்கொட்ட மாதிரி முழி பிதுங்குறீங்களே பாஸ்” என்றான் ஜெய் பெருமையாக.

” பேயோன் சார். சும்மா ரைட்டர் சார் மட்டுமில்ல ஓவியர் சார் கூட. அவரு குட்டி குட்டியா போடுற ஓவியங்களுக்கின்னே ஒரு ரசிகர் படை இருக்கு தெரியுமா” என்று கூடவே ஒரு குறிப்பும் கொடுத்துவிட்டு தாழியை நோக்கி குனிந்து

“பேயோன் சார். ஷெர்லாக் ஹோம்ஸுக்கு அப்புறம் எங்களுக்கு செல்லமான டிடெக்டிவ் இன்ஸ்பெக்டர் குமார் தான். அவருக்கு இன்ஸ்பிரேஷன் யாரு” என்றான்

”இன்ஸ்பெக்டர் குமார் என்கிறது சுமார் மூஞ்சி குமார் மாதிரி ஒரு கதாபாத்திரம் மட்டுமே. நான் இன்ஸ்பிரேஷனுக்காக எந்த நடமாடும் மனிதர்களையும் அதிக நேரம் உற்று நோக்குவதில்லை. நான் தொடர்ந்து திரைக்கதை விவாதங்களுக்குச்செல்லும் எவிஎம் ஸ்டுடுடியோவின் செக்யூரிட்டியின் பிரதி வடிவின் ஒரு விதமான புனைவு தான் இன்ஸ்பெக்டர் என்றும் வைத்து கொள்ளலாம்”

“அடுத்து என்ன பண்றதா உத்தேசம் சார்”

“இந்த சோமாலியா கொள்ளையர்களும் தமிழ் இலக்கியமும் என்று தொடர் வருதுல்ல சந்தோஷ்னு ஒருத்தர் எழுதுறாரு. அத்தியாயம் அஞ்ச முடிக்கும் போது அடுத்து பேயோன் தான்னு சொல்லி இருந்தாரு. உங்களுக்கு படிக்கிற பழக்கம் இருந்தா அந்த தம்பியிடம் சொல்லுங்க. திருநெல்வேலிக்கே அல்வாவா திருப்பதிக்கே லட்டா என்று திருவள்ளுவர் சொல்லி இருக்காரில்ல அதுபோல பகடி எழுத்துல பட்டம் வாங்கின எனக்கே மகுடியா?” என்று விட்டு “அடுத்து ஒரு பயணக்கட்டுரை தான் எழுதிட்டு இருக்கேன். போர்ஹேவின் புதிர் படிகள்.” என்று சொல்லி விட்டு கிசுகிசுப்பான குரலில் “மாமனார் கம்பல் பண்ணினதால மாலை போட்டு மலைக்கு போயிருந்தேன். இந்த நேரத்துல மேகசின்ல இருந்து அவசரமா ஒரு பயணக்கட்டுரை கேக்குறாங்க. அதான் சபரிமலை அனுபவத்தையே இப்படி அடிச்சி விட்டிலாம்ணு ஆட்டைய போட்டாச்சு. ஓகே தம்பி ஓரமா மிதந்து போயிட்டிருந்த என்ன கோக்குமாக்கா கோணங்கி தூக்கிட்டு வந்து இப்படி பண்ணிட்டாரு. திரும்பவும் சோழிய உருட்டுற மாரி இந்த தாழிய உருட்டினீங்கனா அடுத்த புக்ஃபேருக்கு அங்கே சென்னையில சந்திப்போம்” என்ற படி அவரே தாழிக்குள் உருண்டிருக்க வேண்டும். தண்ணீருக்குள் விழுந்த தாழி அலைகளில் மிதந்து விலகியது. “கடைசி வரைக்கும் அவரு முகத்த பாக்காம போனமே” என்று கவலைப்பட்டான் ஒரு கொள்ளையன்.

“பாஸ் நாம கரைய நெருங்கிட்டோம்னு நினைக்குறோம்.” என்றான் ஒரு கொள்ளையன்.

கரையில் கஸ்டம்ஸ் ஆப்பிஸர் போல ஒருவர் கம்பீரமாக நின்று கொண்டிருந்தார்.

ஜெய் கைகளை கண்களுக்கு மேல் குவித்து உற்று பார்த்து விட்டு சொன்னான்

“விமலாதித்த மாமல்லன் போல இருக்கு”

“அய்யய்யோ… கப்பலை கமுக்கமா திருப்பி சோமாலியாவுக்கே விடுங்க. இந்த விளையாட்டே வேண்டாம் ” என்று டெரர்ராகி கத்தினான் கொள்ளைக்கூட்ட தலைவன்.

(தொடரும்)

முள் முடி

tamil advertising

mulmudi2

அரவிந்த் நெடுநேரமாக அந்த காந்தியின் படத்துக்கு முன்னால் தனிமையாக உட்கார்ந்திருந்தார். எல்லாம் திட்டமிட்டு செய்தது இல்லை. கடந்த சில மாதங்களாக தன்னை சுற்றி நடந்த, நடந்து கொண்டிருக்கிற‌ எல்லாம். இந்த சீழ்பிடித்த அரசமைப்பை எதிர்த்து தனி ஒரு மனிதனாக தன் குரலை உயர்த்த ஆரம்பித்த போது இதெல்லாம் நடக்கும் என்று ஒரு போதும் நினைத்ததில்லை. ஆனால் ஒரு ஆத்ம பலம் மட்டுமே இருந்தது. ஒரு ஆத்ம நம்பிக்கை. இந்த கிழவனிடம் இருந்து பெற்றது என்று கூட வைத்து கொள்ளலாம்.

இந்த கிழவனின் வழி வந்த அன்னாவின் மீது இப்போதும் எப்போதும் போல மதிப்பு இருக்கிறது. அவரின் நேர்மை மீது எந்த சந்தேகமும் இல்லை. அவரில்லை என்றால், தான் இன்று இங்கே இந்த நிலமையில் இல்லை என்பதும் அரவிந்துக்கு தெரிந்தே இருந்தது. ஆனால் காந்தியின் காலமில்லை இது. வெள்ளைக்காரர்கள் அளவுக்கு இன்று நாட்டை ஆளும் கொள்ளைக்காரர்கள் யோக்கியமில்லை. வெறுமனே போராட்டம் நடத்துவதும், உண்ணா விரதமிருப்பதும் மட்டுமே அவர்களை அசைக்கப்போவதில்லை ஆகவே மக்களின் உதவியுடன் அதிகாரத்துக்கு வருவதே சரியான வழி என்று தான் முடிவெடுத்ததிலும் தவறு இருப்பதாக அரவிந்துக்கு தோன்ற வில்லை.

மக்களே தன்னுடைய முடிவையும் ஆதரித்தார்கள் இல்லையென்றால் இப்படி தலஸ்தானத்தில் அதிகாரத்தில் வந்திருக்க முடியாது தானே. ஆனால் எப்படியோ கசப்பு உருவாகி விட்டத்து. சரி செய்ய முடியுமா. தெரியவில்லை. ஆனால் தனது நேர்மை அதற்கு பதில் சொல்லும் என்றும் அரவிந்த் நினைத்துக்கொண்டார்.

இன்று மக்கள் தன்னை ஆபத்பாந்தவனாக பார்த்து செங்கோலை தன் கைகளில் கொடுத்துவிட்டார்கள். இது மக்களின் செங்கோல். ஊழலுக்கும், கொள்ளைக்கும், மதவாதத்திற்கும் எதிரான செங்கோல். இதை தாங்கி பிடிப்பது அவ்வளவு எளிதல்ல. தான் நம்பும் கடவுள் இவை எல்லாவற்றுக்குமான ஆத்ம பலத்தை அளிப்பார் என்றே அரவிந்த் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறார். இது காந்திக்கு கூட கிடைக்காத வாய்ப்பு அல்லவா?

ஆனால் எங்கோ எதுவோ குறைகிறது என்பதையும் அரவிந்த் உணராமலில்லை. இது இன்று தான் மட்டுமே பிடித்திருக்கும் செங்கோல் இல்லை. இன்னும் நிறைய கைகள் அதை தாங்கி உள்ளன. அவர்களின் நேர்மையை முற்று முழுதாக தன்னால் அறிந்து கொள்ள முடியாததையும், அவர்கள் நோக்கம் பற்றிய தெளிவு இன்னும் சரியாக பிடிபடவில்லை என்பதையும் நினைக்கும் போது சஞ்சலமாக இருந்தது. எதிரிகள் கையிலிருக்கும் ஆயுதமும் இது தான் என்பதும் தெரியும். மனிதர்களின் மனதை ஸ்கேன் செய்ய முடியாது தானே.  இது எறும்புகள் இழுக்கும் சக்கரைக்கட்டி. நாலா பக்கமும் இழுபடும். ஜனநாயகத்திற்கு நாமளிக்கும் விலை. ஆனால் எங்கோ எதுவோ குறைகிறது.

அரவிந்த் பக்கத்திலிருந்த கிளாசிலிருந்து தண்னீரை எடுத்து மிடறு மிடறாக குடித்தார். தான் அளித்த வாக்குறுதிகளில் இதுவும் ஒன்று. தண்ணீர். வாக்குறுதிகளின் பட்டியல் தன் மனக்கண் முன்பு நீண்டு கொண்டே செல்கிறது. எல்லாவற்றையும் சாத்தியமாக்கி காட்ட முடியுமா. உழுத்து போன இந்த அமைப்பை வைத்துகொண்டு. ஆனால் செய்து தான் ஆகவேண்டும். தன்னுடைய தோல்வி மக்களை ஏமாற்றமடைய வைக்கும். இது போல இன்னும் எழுந்து வருபவர்களை சோர்வடைய செய்யும். அதுவே பிசாசுகளின் ஆட்டத்தை மேலும் மோசமானதாக்கி விடும். பிறகு இப்படி ஒரு மாற்றம் வர இன்னும் காலங்கள் பிடிக்கும்.

இன்று கட்சியில் எங்கெங்கோ யாராரோ இணைந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள். பெரும்பாலும் இளைஞர்கள். அவர்களின் நம்பிக்கை. நேற்று வரை வழக்கமான ஊழல் பெருச்சாளிகளுக்கு தங்கள் கையிருக்கும் ஒரே ஆயுதமான ஓட்டுச்சீட்டு என்னும் அங்கீரத்தை அளித்தவர்கள். இவர்கள் கூட மாற்றத்தை விரும்புகிறார்கள். ஆனால் மாற்றம் என்பது மேலிருந்து மட்டுமே வர முடியும் என்று நம்புகிறார்கள் அல்லவா. அது எல்லா பக்கத்திலிருந்தும் வர வேண்டும் என்பதை ஒத்துக்கொண்டாலும் தங்கள் வாழ்க்கையின் அன்றாடங்களுக்காக எந்த குற்றவுணர்ச்சியும் இன்றி அவர்களும் இந்த மாபெரும் ஊழல் எந்திரத்தின் சிறு கண்ணியாக இயங்கியவர்கள் தான். அவர்களும் இன்று தன் கூட வருகிறார்கள்.

கட்சியிலிருக்கும் இந்த கலவையான மனிதர்கள். பத்திரிகையாளர்கள் முதல் தொழிலதிபர்கள் வரை. இவர்களை இணைக்கும் கண்ணி எது. இவர்களை கைகோர்க்கவைத்த மைய்யம் எது. ஊழலற்ற நிர்வாகம் ஒன்று மட்டும் தானே. அதுவே போதுமானதா. எங்கோ எதுவோ குறைகிறது என்று தான் அடிக்கடி நினைத்துக்கொள்ளும் அது எது. ஊழல் மட்டுமே தான் இன்று நமது பிரச்சினையா? இந்த சமூக அமைப்பில் அடிமட்டத்திலிருந்து பார்த்தால் சாதி ஒரு முக்கியமான பிரச்சினை அல்லவா? மதம்? அடிப்படை ஆத்ம நேர்மை அற்ற சமூகத்திடம் ஊழல் பற்றி மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். ஊழலின் ரிஷிமூலமான பொருளாதார அமைப்பு பற்றி என்ன மாற்றுக்கருத்து இருக்கிறது என்னிடம். இங்கே ஒரு கூட்டுக்குள் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கிற, மூச்சு முட்டுகிற தேசிய இனங்கள் பற்றி என்ன முடிவு இருக்கிறது. இப்படி ஈரும் பேனுமாக இந்த தேசத்தின் அன்னை தலையை பரட்டையாக விரித்து போட்டிருக்கிறாளே. இதற்கான ஒற்றை மூலிகையாக நான், எனது கட்சி இருக்க முடியுமா?

கேள்விகள் தனது குல்லாய் போட்ட மண்டைக்குள் ஈசல்கள் போல எழுந்து வந்தபடியே இருந்தது. அவற்றை அவ்வளவு எளிதாக பெருக்கித் தள்ள தன்னால் முடியவில்லை என்பதை நினைக்கும் போது அரவிந்துக்கு தண்ணீருக்குள் அமிழ்ந்து இருப்பது போலிருந்தது. காந்தியின் கண்ணாடி போட்ட கண்களை பார்த்தார். அவரின் புன்னகையை தன்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. கேலியா அல்லது கருணையுடன் பார்க்கிறாரா?

சட்டென்று அரவிந்தின் மூளையில் அந்த வாசகம் தோன்றியது. சித்தாந்தம். அந்த வார்த்தை தான் எதுவோ ஒன்று குறைவதாக தான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் கேள்விக்கான பதிலாக தோன்றியது. எல்லா கட்சிகளுக்கும் ஏதோ ஒரு வகையில் ஒரு சித்தாந்தம் இருக்கிறது, கம்யூனிசமோ? பாஸிசமோ? அவர்களை தெளிவாக வரையறுத்துக்கொள்ள, மெலும் முன்னெடுக்க சித்தாந்தம் அவசியம் அல்லவா? எங்களுக்கென்று என்ன இருக்கிறது. எதன் அடிப்படியில் ஒன்று திரளுகிறார்கள்? சித்தாந்தமன்ற ஒன்று எந்த சித்தாந்தத்தை விடவும் ஆபத்தானது அல்லவா? நாமும் அதை நோக்கித்தான் போவோமா?

இன்று, இந்த குறுகிய காலத்திற்குள்ளாகவே இந்த அமைப்பில் எதிர்குரல்கள் எழுகின்றன. ஆளுக்கு ஒரு கருத்தை சொல்ல ஆரம்பித்து விட்டார்கள். இது எதிரிகளுக்கு நன்மையளிக்கும் விஷயம் தான். இது இவ்வளவு தான் என்று இப்போது அவர்கள் உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். கடவுளே எதை நம்பி நான் முன்னே செல்வது.

அரவிந்துக்கு வாழ்க்கையில் இது வரை சந்திக்காத குழப்பமான மனநிலையை என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. எழுந்து அறையை விட்டு வெளியே வந்தார். வாசலில் கூட்டம். புதியதாக கட்சியில் தங்களை இணைத்துக்கொள்ள ஆர்வமோடு இருப்பவர்கள். இதில் உண்மையின் முகம் எது. சந்தர்ப்ப வாதமெது. தன்னால் ஒரு முடிவுக்கு வர முடியவில்லை. இந்த விளையாட்டுக்கு முடிவு எது. குழப்பமாக இருப்பதை காட்டிக்கொள்ளக்கூடாது. அதுவே மற்றவர்களை நம்பிக்கையிழக்கச்செய்து விடும்.

முற்றத்தில் இறங்கி காரை நோக்கி நடந்தார். கோஷங்கள் காதுக்குள் வலிப்பது போல வந்து மோதி மோதி சென்றன. காருக்குள் ஏறும் முன் கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் உருவத்தைப்பார்த்தார். தலையில் குல்லா. அது கிரீடமா? முள்முடியா என்று ஒரு கணம் தோன்றியது.

 

தேநீர் காதல்!

tamil advertising

 

Tea_love_by_lena483

1

”புல்ஷிட். டீ நல்லா போடுறான்னு ஒருத்தன லவ் பண்னுவியா” என்றாள் ஸ்ரீஜா. எல்லாரும் கிண்டலாக சிரித்தனர். மது என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் எல்லாரையும் பார்த்தாள்.

“என்ன சொல்றீங்க எனக்கொண்ணும் புரியல” என்று தீபா தலையை சொறிந்தாள்.

“அட உனக்கு மேட்டரே தெரியாதா. மது நம்ம ஆப்பிஸுக்கு டீ சப்ளை பண்ற தினேஷை லவ் பண்றாளாம்” என்றாள் கிறிஸ் என்கிற கிறிஸ்டினா.

மதுவுக்கு முகம் சிவந்தது. கையில் கடிக்க எடுத்த பர்கரை அப்படியே பிளேட்டில் வைத்து விட்டு கத்துகிற தொனியில் சொன்னாள் “நிறுத்துங்க… என்ன காமெடி வேண்டி கிடக்கு. நான் சீரியசா தான் சொல்லுறேன். எனக்கு தினேஷ பிடிச்சிருக்கு. அவன் டீ போடுற ஆளு தான். எனக்கு அவன் போடுற டீ ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. அதனால அவன பிடிச்சிருக்கு. அந்த பிடிச்சிருக்கு இப்போ லவ்வா தோணுது. நான் நல்லா சம்பாதிச்சிட்டு இருக்கேன். அவன் டீ மட்டும் போட்டு குடுத்தா போதும் அவன் டீக்காகவே அவன் கூட வழ்வேன். ஒரு ஆள லவ் பண்றதுக்கு ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு காரணம் இருக்கலாம். எனக்கு டீ. இதுல என்ன தப்பு”

எல்லாரும் ஏதோ அதிசயத்தைப்பார்ப்பது போல அவளைப்பார்த்து கொண்டிருந்தனர். “இல்ல மது நாங்க என்ன சொல்ல வரோம்னா…” என்று ஸ்ரீஜா இழுக்கவும். “தெரியும். நான் சொல்லுறது முட்டாள்தனமா கூட உங்களுக்கு தோணலாம். ஏண்டி கிறிஸ்டி நீ பிரசாத் பிரசாத்னு ஒருத்தன உருகி உருகி லவ் பண்றே இல்ல. எத வச்சு அவன லவ் பண்ற அவன் அழ்கா இருக்கான்னா. இல்ல நிறைய சம்பாதிக்கிறான்னா. எதாவது ஒரு காரணம் இருக்கும் இல்ல” கிறிஸ்டி என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் குடித்த கோலாவை தொண்டையில் விழுங்கினாள்.

“நீ எதுவும் சொல்ல வேண்டாம். காரணத்தையும் நான் தெரிஞ்சுக்க விரும்பல. ஆனா ஒண்ணு மட்டும் தெரியும் எதாவது ஒரு காரணம் கண்டிப்பா ஒரு காரணம் நான் மேலே சொன்னதுல ஏதாவது ஒண்ணு இல்லன்னாலும் வேற ஏதாவது ஒரு காரணம் கண்டிப்பா இருக்கும். உங்க எல்லாருக்கும் ஏதாவது ஒரு காரணம் இருக்கும். நீங்க யாரையும் லவ் பண்ணலன்னாலும் அதுக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கும் இல்ல அதுபோல தான் நான் தினேஷ லவ் பண்றதுக்கும் டீ தான் காரணம். என்னோட ஃப்யூச்சர் கீச்சர்னு எதாவது இனிமேலும் இந்த விஷயத்தில பேசினீங்கன்னா நான் இப்பவே கிளம்பிடுறேன்” என்று முடித்தாள் மது.

இவ்வளவு சீரியசா இருக்கும் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை போல எல்லாரும் வாயடைந்து உட்காந்திருந்தனர். அடுத்து என்ன பேசுவதென்றே யாருக்கும் தெரியவில்லை. அமைதியாக பர்கரை கடித்தும் கோலாவை குடித்தும் கொஞ்சம் நேரத்தை ஓட்டினார்கள்.

“சாரிடி. நீ இவ்வளவு சீரியசா இருக்கன்னு நாங்க நினைக்கல” என்று அமைதியை கலைத்தால் கிறிஸ். ஆமா என்பது போல மற்றவர்கள் தலையை அசைத்தனர்.

”சரி நீ தினேஷ் கிட்ட விஷயத்த சொல்லிட்டியா” என்றாள் தீபா.

”இல்லடி. நேத்து கூட அவன் கிட்ட விஷயத்தை சொல்லலாமுன்னு பக்கத்துல போனா. என்ன மேடம் டீயில சக்கர இல்லியான்கிறான்” என்றாள். யாரும் சிரிக்காமல் அவளையே பார்த்து கொண்டிருந்தனர்.

“அவன் மேடம்னு கூப்பிடவும் எனக்கு ஒரு மாதிரியா ஆயிடிச்சு. அப்படியே அறைஞ்சிடலாம் போல இருந்திச்சு. போடா லூசுன்னு கத்தலாம் போல இருந்திச்சு” என்றாள்.

“சரி அவனுக்கு எப்படி தெரியும் நீ எப்படியும் சொல்லி தானே ஆகணும். இல்ல நாங்க பேசவா” என்றாள் தீபா. மது முறைத்தாள்

“ஒண்ணும் வேண்டாம் என் லவ்வ எனக்கு சொல்ல தெரியும்”

மற்றவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.

2

மது செல்லும்போது தினேஷ் பாலில் டிக்காஷனை விட்டு ஆற்றிக்கொண்டிருந்தான்.

“வாங்க மேடம். நீங்க கேபினில இல்ல அதான் டீய அங்க வைக்கல. மீட்டிங் கீட்டிங் போயிட்டீங்கன்னு நினச்சேன். சொல்லுங்க டீ எடுக்கவா” என்றான்

“தினேஷ் முதல மேடம்னு என்ன கூப்பிடாதீங்க. மதுன்னே சொல்லுங்க” என்றாள். தினேஷ் சட்டென்று புரியாமல் விழ்த்தான்.

“உங்க கிட்ட ஒரு விஷ்யம் சொல்லப்போறேன். எனக்கு உங்க டீ ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு”

தினேஷ் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான் “எப்படி பிடிக்காம போவும் என் கைப்பக்குவம் அப்டி. யாருக்குப்பிடிக்காது சொல்லுங்க”

“லூசு மாதிரி பேசாதீங்க தினேஷ். நான் சொல்ல வரறத முழுசா கேளுங்க. என்னகு உங்க டீ மட்டும் பிடிக்கல உங்களையும் பிடிச்சிருக்கு. உங்கள கல்யாணம் பண்னிக்க விரும்புறேன்”

தினேஷுக்கு முகம் பீதியில் ஒரு கணம் வியர்த்தது. யாராவது பார்க்கிறார்களா என்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான்.

“மேடம் நீங்க…”

“ஷட்அப் தினேஷ். மேடம்னு கூப்பிடாதீங்க”

கைய்லிருந்த டிக்காஷன் தவறி தரையில் கொட்ட லேசாக நடுங்கி விட்டான் தினேஷ்.

“யோசிச்சு சாயங்காலம் வரும்போது சொல்லிடுங்க” என்றபடி ஒரு ஏற்கனவே ஊற்றி வைத்திருந்த டீயை எடித்து கொண்டு ஒரு சிப் அங்கேயே சாப்பிட்டு விட்டு கேபினை நோக்கி நடந்தாள் மது.

3

பால் கேனை கழுவியபடி ஜெயன் கேட்டான் “லூசாடா அந்த பொண்னு. உன் பொழைப்பில மண்ணள்ளி போட்டுடுவா போல இருக்கு”

பால் பாக்கெட்டை கத்தரித்து அடுப்பிலிருக்கும் பாத்திரத்தில் ஊற்றியபடி தினேஷ் சொன்னான் “அதான் மச்சி எனக்கு ஒரு எளவும் புரியல. எனக்கே காய்ச்சல் வர மாதிரி இருக்கு. சாயங்காலம் திரும்பவும் ஆப்பிஸ் போறதுக்கே பயமா இருக்குடா”

ஜெயன் சிரித்தான் “மச்சி. ஒரு வேள சும்மா உன்ன கலாய்க்கிறதுக்காக சொல்லியிருப்பாளோ.”

“அப்டி தெரியலடா. அவ ரொம்ப பேசுற டைப் கிடையாது. எப்பவும் கொஞ்சம் சீரியசா வேலைபாத்துக்கிட்டு தான் இருக்கும். நான் டீ கொடுக்கும் போது கூட சிரிக்க கூட செய்யாம தான் டீயை வாங்கும்.” என்ற படி இன்னொரு அடுப்பில் வேறொரு பாத்திரத்தை தூக்கி வைத்தான் தினேஷ்.

”உன்னப்பத்தி அந்த பொண்னுக்கு ஒண்ணும் தெரியாது. ஊருல அத்தப்பொண்ன வேற நீ லவ் பண்னிட்டு இருக்கிற. நீயாவது காலையிலேயே அத அவ கிட்ட சொல்லி இருக்கலாம் இல்ல”

“இல்ல மச்சி அந்த டென்ஷன்ல எனக்கு வாய்பேசவே வரல அப்புறம் எப்டி நான் இதெல்லாம் சொல்றது”

“உன்னோட டீ பிடிச்சிருக்கு அதுனால உன்ன பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்றது எல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர் மச்சி. ரொம்ப காமடியா தான் இருக்கு” என்றான் ஜெயன். தினேஷ் அப்பாவியாக அவனைப்பார்த்தான்

“சரி இப்போ சாயங்காலம் என்ன தான் சொல்லப்போற”என்றான் ஜெயன்.

”தெரியலடா” என்றான் தினேஷ்

“சரி நான் ஒரு ஐடியா சொல்லிறேன் பண்றியா” என்றான் ஜெயன்

“சொல்லுடா” என்று ஆர்வமானான் தினேஷ்

4

சாயங்காலம் ஆப்பிஸில் நுழையும் போதே கைகால் லேசாக உதறுவது போல இருந்தது. இருந்தாலும் தைரியத்த தக்கவைத்த படி பால்கேனை வைத்து விட்டு பையிலிருந்து டிக்காஷன், சக்கரை எல்லாம் மேஜை மேல் எடுத்து வைத்தான்.

பாலில் அளவே இல்லாமல் டிக்காஷனை ஊற்றினான். சக்கரையை கணக்கே இல்லாமல் கொட்டினான். அவன் வாழ்க்கையில் இது வரை இப்படி ஒரு மோசமான டீ போட்டத்தில்லை. ஒரு கப்பில் ஊற்றி கொண்டு மதுவின் கேபினைநோக்கி நடந்தான்.

தேடிச்சோறு.

tamil advertising

ico130205cvr copy

”வீக் எண்ட் ஆப்பிஸ் வர சொன்னாலே கடுப்பா இருக்குது மச்சி. மண்டேயிலருந்து ஃப்ரைடே வரைக்கும் முதுகெலும்பு தேய உழைக்கிறோம். …த்தா இந்த சனியும் ஞாயிறும் மட்டும் தான் கொஞ்சம் ஃப்ரீயா இருக்கலாணு பாத்தா அர்ஜெண்ட் ப்ராஜெக்ட், டெட்லைன் மண்டே மார்னிங்ன்னு நம்ம மண்டைய காய வைக்கிறானுங்க” பாலாஜியின் முகம் கம்ப்யூட்டரின் பின்பக்கம் போலவே சூடாக இருந்தது.

நான் டீயை உறிஞ்சியபடி சொன்னேன் “என்ன பண்றது மச்சி. ஒண்ணாம் தேதியானா ஒரு லட்சம் ரூபா அக்கவுண்ட்ல கிரெடிட் ஆகுது. எவன் தருவான். இதுக்காக நம்ம முதுகெலும்பு இல்ல மூளையே கரைஞ்சு காணாம போனாலும் செஞ்சுதான ஆகணும்”

பாலாஜி வெறுப்பாக என்னை பார்த்தான். நான் தொடர்ந்தேன் “வீக் எண்ட்ல இஎ மால்ல ஷாப்பிங், அப்டியே எஸ்கேப்ல ஃபிலிம், திங்கிறதுக்கு கே.எஃப்.சி சிக்கன் குடிக்கிறதுக்கு கொகோகோலா, பெப்சி. உடுக்கிறதுக்கு லீவைஸ்ல ஜீன்ஸ், அடிடாஸ்ல அல்ட்ரா மாடர்ன் டி ஷர்ட், ஓட்டுறதுக்கு இம்போர்டட் பைக் இப்படி போட்டுக்கிட்டே போற லிஸ்டுக்கு இன்னும் வெள்ளைகாரனுக்கு என்னன்னெ டெடிகேட் பண்ணனுமோ அத்தனையும் பண்றோம். அதுக்காகதான மச்சி இந்த அசுர உழைப்பு. இதுல நொட்ட சொல்லிக்கிட்டு திரிஞ்சா உனக்கு பின்னாடி பாரு எத்தன பேரு கையில ரெஸ்யூமோட க்யூவில நிக்கிறானுங்க. அவ்ளவு தான் ஊருக்கு போய் உங்கப்பா நிலத்துல ஏரோட்டக்கூட முடியாது. அத்தனையும் பிளாட் போட்டு அலேக்கா வித்திட்டு இருக்கானுங்க ”  என்று முடித்தேன்.

பாலாஜி இப்போது என்ன சொலவது என்று தெரியாமல் விழித்தான். நான் சொன்னது அத்தனையும் அவனுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்தது தான். ஆனாலும் மனுஷன் தானே. எவ்வளவுதான் கார்ப்பரேட் அடிமையாக இருந்தாலும் அவனுக்குள்ளும் தூங்கி கொண்டிருக்கும் அன்னியன் அவ்வப்பாது  விழித்துக்கொள்வான். வீடியோ கேமில் திக்கு தெரியாமல் மாட்டிகொண்ட கேரக்டர் போல நின்றிருந்தான் பாலாஜி. நாலாபக்கத்திலிருந்தும் வினோத மிருகங்கள் தாக்க வருகின்றன. என்ன பண்ணுவான் பாவம். இன்று பாலாஜி. சில சமயம் அவன் நிற்குமிடத்தில் நான். நான் இப்போது அவனுக்கு சொன்ன அதே டயாலாக்கை தான் அவன் எனக்கும் சொல்லுவான்.

” சரி எப்டியோ நாளைக்கு வரதுன்னு ஆயிடிச்சு. இன்னைக்கு நைட்டயாவது சந்தோஷமா கொண்டாடுவோம் மச்சி” என்றேன். பாலாஜி வண்டியை கிளப்பி பிரேக் அடித்த இடம் தண்டர் பார். பீரு கூலாவே இருக்காத டாஸ்மாக் பார்களுக்கும் கூலிங்கிற்கும் சேர்த்து லம்பா கொள்ளையடிக்கும் உயர்தர பார்களுக்கும் இடைத்தரத்தில் இருக்கும் பார் இது. கூலிங்கும் இருக்கும் கொள்ளையும் குறைவு.

ஆளுக்கு ஒரு பீர் ஆர்டர் பண்னிக்கொண்டு கொறிக்க வைத்திருந்த வறுகடலையை வாயில் தூக்கி தூக்கி போட்டபடி பேச ஆரம்பித்தான் பாலாஜி

“ஓகே மச்சி இந்த ஆப்பிஸ் கடுப்பு பத்தியெல்லாம் பேச வேண்டாம். ஏதோ கொஞ்சம் நேரமாவது சந்தோஷமா இருப்போம்ணு தான் இங்க வந்திருக்கோம் அந்த நேரத்தையும் ஆப்பிஸ் மேட்டர் பேசி நம்மள நாமே ஏன் கடுப்பேத்தணும். சொல்லு”

அதுவும் சரிதான் என்பதைப்போல நான் அவனைப்பார்த்தேன். “லைஃப்ல ஜாலியா இருக்கணும் மச்சி. அதுக்கு தான நாம பொறந்திருக்கோம். இப்படி எவனுக்கோ உழச்சி கொட்டி நம்ம வாழ்க்கைய ஓட்டுறதுக்கா இந்த பூமிக்கு வந்திருக்கோம். சொல்லு” பாலாஜி எப்படியும் சுற்றி இங்கே தான் வருவான் என்பது எனக்கு தெரியும்.

“நீ சொல்றது கரெக்ட் தாண்டா. ஆனா என்ன பண்றது நீயே சொல்லு” என்றேன்.

“அது தான் சரியா தெரியலையேடா. கொய்யால கம்ப்யூட்டர் படிச்சா நல்ல ஃப்யூச்சர்னு எங்க ப்ளஸ் டூ வாத்தியான் அன்னைக்கு சொல்லும் போதே நான் அவன் வாயக்கடிச்சிருக்கணும்” என்றான்.

“அப்டி பாத்தா நான் என்னோட அப்பா வாயத்தான் கடிச்சிருக்கணும்.

அவங்களுக்கெல்லாம் நம்ம மேல ஒரு அக்கற அதான் அப்டியெல்லாம் சொல்லியிருப்பாங்க. பாவம் அவங்களுக்கு என்ன தெரியும். பயபுள்ளைக படிச்சு நாலு காசு சம்பாதிச்சு நல்லா இருந்தா சரின்னு நினச்சுருப்பாங்க.”

“காசு மட்டுமே மேட்டர் இல்லன்னு இப்ப தெரியுது. ஆனா விட முடியல. எதாவது பண்ணனும் மச்சி. எவன் கீழயும் வேல பாக்கக்கூடாது. நம்ம டைம் நம்ம கைல இருக்கணும். இதெல்லாம் தான் மச்சி இப்போ முக்கியமா தோணுது.” என்றான். பேச்சுக்கு இடையில் மேஜைக்கு வந்துவிட்டிருந்த பீரில் சில சிப்கள் அடித்திருந்தோம்.

தம்மை பற்ற வைத்தபடி பாலாஜி சொன்னான் “இங்க பாரு மச்சி. நம்ம ஃபீல்டுக்கு யூனியன் கீனியன் எல்லாம் கிடையாது. அதெல்லாம் அறைகுறையாத்தான் இருக்கு. அதெல்லாம் வந்தாலும் நம்மள மாதிரி பயபுள்ளைகள வச்சிட்டு அவனுக என்னத்த பண்ணமுடியும். இழக்கிறதுக்கு ஒண்ணுமே இல்ல ஆனா பெறுவதற்கு இந்த உலகமே இருக்குன்னு சொல்லி தான் உழைக்குறவனுங்கள ஒரு காலத்துல ஒண்ணா சேத்தானுங்க. ஆனா இன்னைக்கு நமக்கு இழக்குறதுக்கு சில விஷயங்கள் இருக்கு ஆனா இழக்கவும் தயாரா இல்லை இதுல எங்கே ஒண்ணா சேக்கிறது” என்றான்.

கண்ட கண்ட புத்தகங்கள் படிக்கும் பழக்கம் இருப்பதால் பாலாஜி அவ்வப்போது இப்படி சில அரிய கருத்துக்களையும் எடுத்து விடுவான் நமக்கு அந்த கருமமெல்லாம் தெரியாத காரணத்தால் அசந்து போய் பார்ப்பதோடு சரி. அவன் சொலவதை ஜீரணித்து கொள்ள இன்னொரு மிடறு பீரை தொண்டையில் இறக்கினேன். அவன் கையிலிருந்து தம்மை வாங்கி ஒரு பஃப் இழுத்து புகையை மூக்கு நுனிக்கு ஊதினேன். கண்கள் முன்னால் புகை கலைந்து மறைந்தது.

”மச்சி ஆப்பிஸ் விஷயம் பேசக்கூடாதுன்னு அதையே தாண்டா பேசிக்கிட்டு இருக்கோம்.”  இது நான். அதுக்குள்ளாக ஒரு பீரை காலி செய்துவிட்டு அடுத்ததிற்கு ஆர்டர் செய்து விட்டு என்னை நோக்கி திரும்பினான் பாலாஜி.

“இங்க பாரு மச்சி. இப்படியே போனா எல்லாம் ஒரு நாள் தலைய பிச்சுக்கிட்டு தெருவில அலையப்போறானுங்க பாரு” என்றான்.

“சரி மச்சி இப்போ என்ன தான் பண்றது நீயே சொல்லு” என்றேன்.

“எல்லாத்தையும் விடணும்டா. ஊருல போய் சொந்தமா நாலு மாடு வாங்கி மேச்சாலும் மேய்க்கணுமே தவிர இந்த மானக்கெட்ட கூட்டத்துக்கு கூட மாரடிக்கக்கூடாது. எப்போ பாரு டெட்லைனு, டார்கெட்டு, மார்கெட்டு டாய்லெட்டுன்னு.”

“எல்லாத்தையும் உடனே விட்டுர முடியாதுல்ல ம்ச்சி”

“த்தா பாரு ஒருத்தனுக்கும் தன்னம்பிக்கையே இல்ல. தன் சொந்த காலில நிக்கணும்கிற எண்னமே கிடையாது. உன் சொந்த ஊருல போய் பாரு எவனும் பிழக்கலையா. என்னமோ எல்லா பயகளும் கார்ப்பரேட் ஆப்பிஸ்ல வேல செஞ்சு தான் காலத்த ஓட்டுற மாதிரி சொல்லுற”

“நான் எப்போ மச்சி சொன்னேன்” என்றேன் கூடவே” எனக்கும் ஒரு எளவும் புரிய மாட்டேங்குது” என்று முடித்தேன்.

நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருப்பதை பக்கத்து டேபிளில் இருந்த ஒருத்தர் புன்னகையுடன் பார்த்து கொண்டிருந்தார். நடுத்தர வயது. வெள்ளைச்சட்டை போட்டிருந்தார். நான் அவரைப்ப்பார்க்கவும் பாலாஜியும் திரும்பி அவரை பார்த்தான்.

சப்ளையர் பையன் பில் கொண்டு வந்தான். பாலாஜி நான் பே பண்ணுறேண்டா என்றவாறு பர்சிலிருந்து கிரெடிட் கார்டை எடுத்து பையனிடம் கொடுத்தான். பக்கத்து டேபிள் ஆசாமி இப்போதும் புன்னைகையுடன் கிரெடிட் கார்டை பார்த்து கொண்டிருந்தார்.

பில் சைன் பண்னிக்கொடுத்துவிட்டு டேபிளை விட்டு எழுந்து போது பாலாஜி பக்கத்து டேபிள் ஆசாமியிடம் சென்று கூறினான் “சார் இவ்வளவு பேசுறானுக. கடைசில ஏதோ ஒரு கார்ப்பரேட் பேங்கோட கார்ட தான் பில்லுக்கு பே பண்ண நீட்டுறன்னு நீங்க நக்கலா நினைக்கலாம். இது ஒரு சோகமான முடிவு தான். ஆனா என்ன பண்றது சார். இந்த பில்லுக்கும் சேத்து தான நான் நாளைக்கு அதுவும் சனிக்கிழம அதுவுமா வேலைக்கு போக வேண்டி இருக்கு” என்றான்.

அந்த ஆள் சிரிப்பதா வேண்டாமா என்பது போல பார்த்து கொண்டிருந்தார். பாலாஜி கடைசியாக சொன்னதின் அர்த்தம் எனக்கு சரியாக விளங்க வில்லை. ஆனால் ஏதோ சொல்ல வருகிறான் என்பது மட்டும் புரிந்தது!