ஒன்லைன் விமர்சகர்கள்!

tamil advertising

oneline

 

இணையத்தில் அதுவும் குறிப்பாக ஃபேஸ்புக், ட்விட்டர் போன்ற இன்னபிற சமூக வலைத்தளங்களில் சினிமா விமர்சனங்களை உடனுக்குடன் படிப்பதில் சில அனுகூலங்களும் சில பிரச்சினைகளும் இருக்கின்றன.

முதலில் அனுகூலம்.

வெள்ளிக்கிழமை முதல் ஷோ ஆரம்பித்து இண்டெர்வெல் விடும் போதே, ஒன் பாத்ரூம் போயிட்டே ஒன்லைனில் ஸ்டேட்டஸ்மெசேஜையும், டீ,சமோசா சாப்பிட்ட படி ட்விட்டரில் ஒரு கீச்சையும் தட்டி, ஓபனிங் ஷோ முடியுறதுக்குள்ளே ஒபீனியன் கிரியேட் பண்ணி விடுகிறார்கள்.

படம் பார்க்காத சக நெட்டிசன்கள் கூட ஆப்பிஸ் வேலைக்கு மத்தியிலும் ’கர்மவீரனே…’கணக்காக இதை லைக்கிட்டும் ஷேர் செய்தும், மேட்னி ஷோ முடிவதற்குள் இணையத்தை மெர்சலாக்கி படம் எடுத்தவர்களை பதைபதைக்க வைக்கிறார்கள்.

நல்ல படமென்றால் கொண்டாட்ட ஸ்டேட்டஸ் போட்டு கும்மி அடிக்கவும், மொக்கை என்றால் காமெடி மீமி போட்டு அம்மி மிதிக்கவும் செய்வதால், இது வரை பார்க்காதவர்களும் ஆறின கஞ்சி பழங்கஞ்சி ஆகுறதுக்குள் பிளாக்கில் டிக்கட் எடுத்தாவது படத்தை பார்க்கவோ, தலை தப்பியது ட்விட்டர் புண்ணியம் என்று எடுத்த டிக்கட்டையே இலவசமாக கொடுக்கவோ தயாராகி விடுகிறார்கள். மற்றவர்களயும் வீக் எண்டில் படம் பர்க்கலாமா அல்லது பர்சை பத்திரப்படுத்தலாமா என்று ஒரு முடிவுக்கு வர வைக்கிறார்கள்.

இனி பிரச்சினை.

என்னவென்றால், ஒரு படத்தை கொஞ்சம் ஓவராகவே கொண்டாடி விடுவதால் அடுத்த வாரம் படம் பார்ப்பவர்களை ’கொடுத்த பில்ட் அப் அளவுக்கு ஒர்த் இல்லையோ’ எனவும், கதறக் கதற கமெண்ட் போட்டு கலாய்த்த ஒரு படத்தை பார்க்கும் போது ’அந்த அளவுக்கு மரண மொக்கை இல்லியே’ எனவும் யோசிக்க வைத்து விடுவது தான்.

சோ, இந்த அவசர விமர்சகர்கள், எதையும் சற்று ஓவராக பண்ணி விடுவதால், நல்ல படத்துக்கு கெட்டது செய்கிறார்களா? அல்லது மோசமான படத்துக்கு நல்லது செய்கிறார்களா? என்ற குழப்பங்களையே தலைக்குள் தட்டாமாலையாக சுற்ற விடுகிறார்கள்.

சினிமா விமர்சகர்கள்: ஒரு இன வரைவியல்.

tamil advertising

தமிழ்நாட்டில் கவிஞர்கள், கலைமாமணிகளுக்கு பிறகு அதிகமாக வாழும் இனம் என்று சினிமா விமர்சகர்களை சொல்லலாம். அதிலும் உள்பிரிவுகள் உண்டு. அவை யாவன என்றால் படம் வெளியாகிற அன்றே சக பதிவர்களுடன் தியேட்டர்களுக்கு சென்று இண்டெர்வெல்லில் தம்மடித்துக்கொண்டே பாதிப்படத்துக்கு விமர்சனத்தை பேசியே ஆரம்ப்பித்து, வீட்டுக்கு அல்லது அலுவலகத்துக்கு போனதும் முதல் வேலையாக பிளாகில் விமரசன்ம் போடுபவர்கள். எடிட்டர்களின் அழுத்தத்தின் காரணமாகவோ, தெரிந்த சினிமா நண்பர்களின் அழைப்பின் காரணமாகவோ படம் பார்த்து பஞ்ச் வைத்து வாத்தியார்கள் போல மார்க் போட்டு விமர்சனம் ரெடி பண்ணும் வார இதழ் பாத்திரிகையாளர்கள், இயக்குனரே யோசிக்காத ஆங்கிளில் யோசித்து 80களின் இலக்கிய சுளுக்கு மொழியில் தலைப்புகளிட்டு திரைவிமர்சனங்கள் எழுதும் சிறுபத்திகையாளர்கள், இவர்களுடன் தங்கள் தனிப்பட்ட பிரியங்களுக்காக இயக்குனர்களை ஹிட்ச்காக்குடனோ குரசோவாவனுடனோ ஒப்பிட்டு முடிசூட்டி கையில் செங்கோல் வழங்கும் இலக்கிய எழுத்தாளர்கள். தொலைக்காட்சி சேனல்களில் சொடக்கு போட்டு விமர்சனம் செய்பவ்ர்கள்.

1

முதல் வகை பிளாக் எழுத்தாளர்கள் பெரும்பாலும் இளைஞர்கள். இவர்களுடைய வாசகர்கள் கம்பெனி வேலை நேரத்தில் அவசரமாக சின்ன பசங்க செக்ஸ் புக் படிக்கிற மாதிரி  பிளாக் படிப்பவர்கள். அதனால் இவர்களது மொழியும் ஆக்‌ஷன் சினிமா மாதிரி அவசர வேகத்தில் ஒரு மஜாவாக இருக்கும். சினிமா விமர்சனம் என்று சொல்லி பெரும்பாலும் இவர்கள் கலாய்ப்பது கதையை தான் கடைசி இரண்டு பாராவில் கேமரா சூப்பர் (5Dயா 7Dயா) , ஹாரிஸ் கலக்கியிருக்கிறார், ஜீ.வியின் பின்னணி சொதப்பல் என்கிற மாதிரி சினிமாவின் தொழிநுட்பத்தையும் சைடிஷ் மாதிரி தொட்டு கொள்வார்கள். ஹிரோயின்களுடைய குளோசப் ஷாட்டையோ கிர்ரடிக்கும் ஒரு சினிமா ஸ்டில்லையோ பதிவுக்கு நடுவில் படமாக போட்டு படிப்பவர்களில் பல்சை ஆப்பிஸ் நேரத்திலேயே அசரடிப்பவர்கள்.

இவர்கள் தங்களுக்கு என்று நெருங்கிய ஒரு வாசக வட்டத்தை கொண்டிருப்பவர்கள். அந்த வாசகர்களும் தங்களுக்கென்று ஒரு பிளாக் வைத்திருக்கும் பதிவர்களாகவே இருப்பார்கள். ஆக ஒரு ம்யூட்சுவல் அண்ட்ர்ஸ்டேண்டிங்க் அடிப்படையில் இவர்களின் விமர்சனங்களுக்கு ஒரு கம்மெண்டை போட்டு உசுப்பேத்திவிட்டு விடுபவர்கள். “தல விமர்சனம் சூப்பர்” “இன்னைக்கு ஈவ்னிங் ஷோவுக்கு புக் பண்ணி இருந்தேன். உங்க விமர்சனத்த படிச்சா போகவா வேணாமான்னு குழப்பமா இருக்கு” ”தியேட்டர்ல நானும் இதையே தான் ஃபீல் பண்ணினேன்” என்கிற வகை மாதிரிகளில் அந்த கமெண்ட் இருக்கும்.

2

இரண்டாவது வகை வார இதழ் விமர்சகர்கள். நல்லதோ கெட்டதோ பெரும்பாலும் இவர்கள் பெயர் வெளியே தெரிவதே இல்லை. இவர்களின் கருத்துக்கள் இதழ்களின் கருத்துக்களாவே அறியப்படும். இவர்கள் சில சமயம் தனியாகவோ அல்லது கூட்டம் கூட்டமாகவோ விமர்சனங்கள் எழுதுவார்கள். இதழாசிரியர்களின் வீக்கெண்ட் பிரெஷ்ஷர் காரணமாக தனியாக திய்ட்டர் தியேட்டராக அலைந்து டிக்கெட் எடுத்து விமர்சனம் எழுதிவிட்டு வவுச்சருடன் டிக்கெட்டை பின் பண்ணி அக்கவுண்ட் மாமாக்களிடம் கொடுத்து பெட்டிகாஷ் வாங்கிகொள்ள்ளும் பாவப்பட்டவ்ர்களாகவும் சிலநேரங்களில் விமர்சனக்குழுக்களாக தியேட்டரில் பன்னும் பட்டர்ஜாமும் சாப்பிட்டு படம் பார்த்து கூடிப்பேசி குத்துமதிப்பாக மதிப்பெண் போட்டு விமர்சன விமோசனம் அடைபவர்களாகவும் இருப்பார்கள். இவர்கள் போடும் ஓகே, நன்று, மிகநன்றுவுக்காக இயக்குனர்களோ, தயாரிப்பு தரப்பு ஆட்களோ போன் போட்டு நன்றி சொல்லி ஆனந்தகண்ணீர் வடிப்பதும், இப்படி பண்ணிட்டீங்களே பாசு என்று ரத்தகண்ணீர் வடிப்பதும் சகஜம்.

நடிகைகளின் தொப்புள் படங்களை போட்டு வரிசைபடுத்தி புதிர்போட்டி வைக்கும் பக்கங்களுக்கு அடுத்தபக்கத்திலேயே இவர்கள் சினிமாவிமர்சனத்தில் கலாச்சாரம் பற்றி கவலைப்படுவதும், விரசமான காட்சிகளுக்கு விமர்சனக்குட்டு வைப்பதும் கறுப்புகாமெடி. இவர்களின் விமர்சனம் சினிமா ஹீரோக்களைப்போல ஒரு பஞ்ச் டயலாக்குடன் தான் முடியும். பெரும்பாலும் படத்தின் தலைப்பையே இந்த பஞ்ச்க்கு பயன்படுத்துவார்கள். மற்றபடி கேமரா பசுமை, இசை இனிமை என்று எதுகை மோனையில் எளக்காரம் காட்டுவார்கள்.

3

மூன்றாம் வகையினரான சிறுபத்திரிகை சினிமா விமர்சகர்கள் உலகசினிமாவை ஊறுகாயாய் தொட்டுக்கொள்ளும் சுத்த சினிவாசிகள். இவர்கள் பெரும்பாலும் பேராசிரியர்களாகவோ, இலக்கிய மரிக்கொழுந்துவாகவோ இருந்து தொலைப்பது இயக்குனர்களின் வரம் அல்லது சாபம். எடுத்த உடனேயே தார்கோஸ்வ்கியுடையதோ, கீஸ்லோஸ்கியுடையதோ ஒரு சினிமா பற்றிய ஒரு பொன்மொழியை பிள்ளையார்சுழியாகப்போட்டு விமர்சனத்தை ஆரம்பிப்பது இவர்கள் தலைமுறை தலைமுறையாக தொடர்ந்துவரும் பழக்கம். மொக்கை படத்துக்கு விமர்சனம் எழுதும்போது கூட பின்நவீனத்துவ கைப்பழக்கத்தில் குழப்பத் தலைப்புகளிட்டு கும்மியடிப்பது இவர்களின் கூட்டு நனவிலி மனோபாவம். அதில் கதாநாயகனின் மரணம் முதல் தயாரிப்பாளர்களின் மரணம் வரை கட்டுடைப்பு வேறு நிகழும். ஹீரோவின் விக், நாயகிகளின் கொலுசு, காமெடி நடிகர்களின் நக்கல் என்று எல்லா இடத்திலும் குறியீடுகளை தேடி அடைவார்கள்.  ஒவ்வொரு ஃப்ரேமுக்கு இடையிலும் இருக்கும் நுண்ணரசியலை சினிமா டூயட்டுகளில் வரும் ஹீரோக்களைப்போல தடவி தடவி கண்டுகொள்வார்கள். தங்கள் மார்க்சிய, ஃபிராய்டிச, கோப்பர்னிச இன்னபிற இசங்களின் ரசங்களை வைத்து பகுப்பாய்வு பரோட்டா வீசுவார்கள்.

பெரும்பாலும் இரானிய சினிமா எங்கேயோ போயிட்டுருக்கு கொரிய சினிமா கொல்லைக்கு போயிட்டுருக்கு இவனுங்க என்ன படம் எடுக்கிறானுங்க டைப் நெகடிவ் விமர்சங்கள் செய்வது இவர்கள் வழக்கம். சினிமா புரிந்த அளவுக்கு இவர்கள் விமர்சனம் புரியவில்லையே என்று வாசகனை வரட்டி எடுக்கும் மொழியே இவர்களின் தனிச்சிறப்பு. தமிழ்சினிமா இயக்குனர்கள் இலக்கியம் படிப்பதில்லை என்பதே இவர்களுடைய நெடுநாளைய விமர்சன மரபு. இந்த நிலமை இன்று கொஞ்சம் மாறத்துவங்கி இயக்குனர்களும் இலக்கியம் படிக்க ஆரம்பித்து இதழுக்கு ஆயுள் சந்தாவும் கட்ட ஆரம்பித்து விட்டதால் இவர்கள் விமர்சனத்தில் கரிசனத்தின் சிறு நிழல்களும் படிய ஆரம்பித்து விட்டது புதிய மரபு.

4

இவர்கள் மூன்றாம் வகை விமர்சகளாக இருந்து பரிணாம விதியின் அடிப்படையில் நான்காம் இடத்திற்கு வந்தவர்கள். பெரும்பாலும் இலக்கிய ஆளுமைகள் என்று அறியப்படுபவர்கள். இவர்கள் இன்று எண்ணிக்கையில் பரவலாக காணாப்படாவிட்டாலும் காட்டில் புலிகள் குறைவானாலும் கெத்துக்கு குறைவிருக்காது என்ற வகைப்பாட்டில் அடங்குபவர்கள். விமர்சனங்களின் வழியே இயக்குனர்களுக்கு சர்டிஃபிகேட் கொடுக்கும் இலக்கிய இணைவேந்தர்கள். இயக்குனர்கள் நண்பர்களாக இருக்கும் பட்சத்தில் உலகப்படமாகவும் இயக்குனர்களுடன் மனஸ்தாபம் வந்து விட்டால் உள்ளூர் குப்பைகளாகவும் தெரியும் மப்பு மாலைக்கண் இவர்களிடையே பரவலாக காணப்படும் ஒன்று. ஒலக அழகிகளையே அறிமுகப்படுதும் இயக்குனர்களுக்கு ஒலகசினிமாவையே அறிமுகப்படுத்தும் உயரிய இடத்தில் இருப்பவர்கள். இவர்கள் இன்று சினிமாவை விமர்சிப்பவர்கள் என்கிற நிலையைதாண்டி சினிமாவில் எந்த பஜாரில் எந்த டிவிடி கிடைக்கும், இந்த சீனுக்கு எந்த படத்தில் உருவலாம், என்கிற மாதிரியான குழுவிவாதங்களில் பங்கெடுப்பவர்களாகவும், கும்மாங்குத்து ஹீரோக்களுக்கு பஞ்ச் டயலாக் பற்றவைப்பவர்களாகவும், குத்துப்பாட்டிற்கு குரூப் டான்ஸ் ஆடுபவர்களாகவும் டார்வினின் பரிணாமவிதிகளுக்கே பம்பரம் சுழற்றுபவ்ர்கள்.

5

தமிழுக்கு தொலைக்காட்சி வந்தபோதே சினிமா விமர்சனம் செய்கிறவர்கள் கால்மேல் கால் போட்டுக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற அடிப்படையை விதியை அசைக்காமல் பின்பற்றுபவ்ர்கள். சிலர் நடந்து கொண்டோ தவழ்ந்துகொண்டோ கூட விமர்சனம் செய்வது உண்டு. இடையிடையே இங்கிலீஷ் பேசி பயம் காட்டுவது இவர்கள் இயல்பு. சினிமாக்காரர்கள் நம்பி கொடுத்த கிளிப்பிங்ஸ்களையே போட்டு முழுசினிமாவையும் காட்டி பார்வையாளர்களை தியேட்டர் பக்கமே போகவிடாமல் செய்துவிடும் காமெடிடிராஜடிகளும் உண்டு. சினிமாக்காரர்கலை அதட்டுவது போலவோ மிரட்டுவதுபோலவோ பாவ்னையில் பேசுவதும் இவர்கள் வழக்கம். கத்திரிக்காய் எடைபோடுவது போல சினிமாவை எடை போடுவதும், சினிமாக்களை ஒண்ணாப்பு படிக்கும் குழந்தைகள் போல ஒன்று இரண்டு என்று வரிசைப்படுத்தி மொக்க சினிமாக்களை பத்தாமிடத்திலும் மரணமொக்கைகளை முதலிடத்திலும் வைப்பது இவர்களது விமர்சன அரசியல்.

பின்குறிப்பு: இது அவசரகோலத்தில் எடுத்த ஒரு சர்வே. முழுமையானது அல்ல என்பதை தெரிவித்துக்கொள்கிறோம். இதையே தீஸிஸாக எடுத்து யாரேனும் மானுடவியல் நோக்கில்  முனைவர் பட்டத்துக்கு ஆய்வு செய்வதாக இருந்தால் இந்த கட்டுரையை தாராளமாக பயன்படுத்திகொள்ள அனுமதி வழங்கப்படுகிறது.