சுராவும் சுஜாதாவும்.

இலக்கியம்

sura sujatha

நான் ஒரு எழுதுபவனாக இல்லை, ஒரு வாசகனாகவே இதை எழுதுகிறேன். பதினொன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் போதே புளியமரத்தின் கதை வாசித்து விட்டேன். ஜெ.ஜெ. சில குறிப்புகள் எல்லாம் கல்லூரி காலத்தில் தான் படித்தேன்.(இந்த புத்தகங்களுக்கும் பிற்காலத்தில் அட்டை வடிவமைப்பு செய்திருக்கிறேன் எனபது இங்கே தேவையற்ற உபதகவல்). சுராவின் பெரும்பாலான சிறுகதைகளை படித்திருக்கிறேன். கட்டுரைகளையும்.

சொந்த ஊர் அருமனை என்றாலும் பத்தாம் வகுப்பு வரை வளர்ந்தது நாகர்கோவில் என்பதால் அதன் மீது ஒரு வசீகரம் உண்டு. வேப்பமூடு ஜங்ஷனும், மீனாட்சிபுரம் குளத்து பஸ் ஸ்டாண்டும், கோட்டாறும், தியேட்டர்களும் என் சிறுவயது ஞாபகங்களுடன் பிணைந்தவிட்ட ஒன்று. புளியமரத்தின் கதையில் சுரா அளிக்கும் பழைய, எனக்கும் பரிச்சயமற்ற நாகர்கோவில் பற்றிய சித்திரமே முதல் வாசிப்பில் என்னை கவரும் அம்சமாக இருந்தது. அன்றிருந்த இளம் மனநிலையில் அந்த அளவிற்கே என் வாசிப்பும் இருந்தது. பிறகு இரண்டு மூன்று தடவை புளியமரத்தின் கதையை வாசித்திருக்கிறேன். வெவ்வேறு வயதுகளில், சென்னையில். ஒவ்வொரு முறை வாசிக்கும் போதும் மனித மனங்களின் உள்ளடுக்குகள், அதன் கீழ்மைகள், அதன் பெருமிதங்கள், அதன் தந்திரங்கள் எல்லாம் இழைகளாக பிரிந்து கிண்டலும் கேலியுமாக என் முன்னே எழுந்து திரிவதை பார்த்திருக்கிறேன். இன்னும் ஒரு முறை வாசித்தால் பழைய வாசிப்பில் நான் தவறவிட்ட சுவராஸ்யமான இண்டு இடுக்குகள் கண்ணில் தட்டுபடலாம்.

ஜெ.ஜெ சில குறிப்புகள் வாசிக்கும் காலத்தில் ஓரளவுக்கு தமிழ் எழுத்தின் பின்புலத்தையும், வாழ்க்கையின் கலைடாஸ்கோப் சிக்கல்களையும் பற்றிய அறிமுகமும் ஓரளவு புரிதலும் உருவாகி விட்டிருந்தது. ஜெ.ஜெ அவற்றின் மீது ஒரு மரண அடி அடித்தான். மெல்லிய தெளிவையும் எல்லையற்ற குழப்பத்தையும் உருவாக்கினான். கேள்விகளால் வாசிக்கும் என்னை சீண்டினான். எல்லாவற்றையும் கொஞ்சம் மறுபரிசீலனை செய்யக்கோரினான். ஜெ.ஜெ என்னை தொந்தரவு செய்தது போலவே எல்லாரையும் தொந்தரவு செய்தான். இத்தனைக்கும் ஜெ.ஜெ.சில குறிப்புகள் நான் வாசித்தது தொண்ணூறுகளின் கடைசியில். அது வெளியான போது இன்னும் ச்லனங்களை உருவாக்கியது என்பது நமக்கு தெரியும்.

மனிதர்களின் சிடுக்குகளை ஒரு சர்ககஸ் மேஜிக் கண்ணாடியின் கோணல்களான கேரிக்கேச்சர்கள் போல புளியமரத்தின் கதை சித்தரித்தது என்றால், ஜெ.ஜெ அந்த சிடுக்குகளை முடிவில்லாத கேள்விகளால் தீவிரமான ஒரு பெயிண்டிங் போல நமக்குள் அழுத்தமாக வரைந்து செல்கிறது.

சுராவின் கறாரான இலக்கியமதிப்பீடுகள் பற்றி நாம் அறிந்ததே. அது எப்போதும் தேவையாகவும் இருக்கிறது. நான் காலச்சுவடில் டிசைனராக பணியாற்றிக்கொண்ருந்தபோது அவரை சில முறை நாகர்கோவில் வீட்டில் சந்தித்து பேசியுமிருக்கிறேன். அவரை சந்திப்பது என்பது எல்லாரையும் (வாசித்தவர்களை சொல்கிறேன்) போல எனக்கும் ஒரு கனவாக இருந்தது. முதல் சந்திப்பிலேயே மூன்று நான்கு மணி நேரம் என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். கிட்டத்தட்ட ஒரு சிறுவனாக இருந்த என்னிடம் அவர் ஒரு சக வயதுக்காரனைப்போல சினிமா பற்றியும் இளைஞர்களின் லைஃப்ஸ்டைல் பற்றியும் ஆர்வமாக – என்னை பேசவிட்டு அவர் தான் -கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அரவிந்தன், அடூர், ஜான் ஆப்ரஹாம் பற்றி அவர் ஒரு முறை பேசியது சுவராஸ்யமாக இருந்தது. இந்த மூவருடனும் அவருக்கு நேர்ப்பழக்கம் உண்டு. ”அடூர் திட்டமிட்டு நேர்த்தியாக ஒரு வங்கி மேலாளரைப்போல ஒரு சினிமாவுக்கான வேலைகளை செய்வார், ஜான் அதற்கு நேரெதிரான ஆள் எந்த திட்டமும் இல்லை வேலைகளும் முழுமையாக இருக்காது. ஆனால் அரவிந்தன் இந்த இரு ஆளுமைகளுக்கும் நடுவில் இருப்பவர். அவரே எனக்கு மிகப்பிடித்தமான கலைஞர் ” என்றார். ஒரு வகையான சமநிலை கொண்ட பார்வை. இந்த பார்வையே சு.ராவின் கலைநோக்கின் மைய்யம் என்பது என் புரிதல்.

கலை மற்றும் வாழ்வு பற்றிய இந்த தீவிரமான பார்வையை அவர் எப்போதும் கொண்டிருந்தார். அதை நுட்பமும், மெல்லிய அதே நேரம் கூர்மையான அங்கதத்தையும் கொண்ட வசீகரமான மொழியால் எழுதினார். விமர்சனங்களை உருவாக்கினார். அதனாலேயே சம காலத்தில் எழுத வந்த இளம் எழுத்தாளர்களுக்கு ஆதர்சமாக, ஒரு மைய ஈர்ப்பாக இருந்தார். இப்போதும் இருக்கிறார். சுராவின் மொழி மைக்கேல் ஏஞ்சலோவின் உளியைப்போல கூர்மையாகவும் கச்சிதமாகவும் இருக்கிறது. தேவையற்ற ஒரு சொல்லின் பிசிறு கூட இல்லை. இந்த புரிதல் எல்லாம் ஒரு வாசகனாக எனக்கு இருக்கிறது. சு.ராவின் இடம் என்ன என்பது எனக்கு தெரியும்.

ப்போது சுஜாதா. சுஜாதாவை கணேஷ் வசந்த் டிடெக்டிவ் கதை எழுதுகிற, ஏன் எதற்கு எப்படி எழுதுகிற, முதல்வன் போன்ற படங்களுக்கு கலாட்டாவாக வசனம் எழுதிய ஒரு ஜாலியான ஜனரஞ்சக எழுத்தாளராகத்தான் அறிமுகம் செய்து கொண்டேன். நமது தமிழ் சமூகத்தின் எல்லாவிதமான பக்கங்களையும் தொட்டு செல்லும் வணிக சினிமாவைப்போலத்தான் சுஜாதாவையும் நினைத்தேன். நானெல்லாம் தீவிர இலக்கிய வாசகன் என்னும் ஒரு விதமான போலியான பாவனையில் இருந்தேன். அதனால் கிட்டத்தட்ட சுஜாதாவை பற்றிய கொஞ்சம் உதாசீனமான பார்வைதான் எனக்கு இருந்தது.

ஆனால் இரண்டாயிரத்திற்கு பிறகு தான் உண்மையில் சுஜாதாவை வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். மெல்ல மெல்ல ’தீவிரமான பாவனை’ என்னும் மலச்சிக்கலிலிருந்து வெளியே வந்து பார்க்க ஆரம்பித்தது அப்போது தான். கொஞ்சம் திறந்த மனதுடன். சுஜாதாவின் மொழி நுட்பம் அப்போது தான் என்னை வசீகரிக்க ஆரம்பித்தது. அவரது சிறுகதைகள் (வாராந்திர டெட்லைன் அவசரங்களில் எழுதியதாக அவர் கூறிக்கொண்டது உட்பட), விளையாட்டுத்தனமும்,அறிவியலும், சமூகம் பற்றிய பகடியும் இழைகளாக ஓடும் விஞ்ஞானச்சிறுகதைகள், கணையாழியின் கடைசி பக்கங்கள் எல்லாம் படித்தபோது ஏற்கனவே எனக்குள்ளிருந்த சுஜாதா என்னும் பிம்பம் உடைந்து -டெர்மினேட்டரில் உருகிய மெட்டல் ரோபோ மீண்டும் அர்னால்டாக மாறுவதைப்போல- புதியதாக மாறி எழுந்து நின்றது.

கணையாழி கடைசிப்பக்கத்தில் கிட்டத்தட்ட சுஜாதா தன் முப்பதாவது வயதில் எழுத ஆரம்பித்திருக்கிறார். டெல்லியில் உலக சினிமாக்களை பார்த்து விட்டு ஸ்ரீதரையும் கோபாலகிருஷ்ணனையும் இயக்குனர்களே இல்லை என்று கலாய்க்கிறார். நவீன நாடகங்களை பார்த்து விட்டு சென்னையின் பழைய சிரிப்பு நாடகங்களை கிண்டல் செய்கிறார். இதழ்களின் குண்டு தீபாவளி மலர்களை கேலி செய்கிறார். சத்யஜித்ரேயை கொண்டாடுகிறார். லா.சா.ரா, க.நா.சு வை பற்றி எழுதுகிறார். சுராவின் புளியமரத்தின் கதையின் உயர்தர நகைச்சுவையை யாரும் கொண்டாட வில்லையே என்று கவலைப்படுகிறார். ஜி.நாகராஜனின் நாளை மற்றுமொரு நாளேயில் இருக்கும் சர்ரியலிசத்தன்மையை சுட்டிக்காட்டுகிறார். இப்படி எல்லாவற்றை பற்றிய விமர்சனமும் மதிப்பீடுகளும் சுஜாதாவுக்கும் இருந்திருக்கின்றன. கூடவே ஜாலியாக லேட்டரல் திங்கிங் புதிர்களை போடுகிறார், ரூபே கோல்ட்பெர்க் என்னும் சித்திரக்காரனின் நகைச்சுவை சித்திரங்களை தந்து அதிலிருக்கும் விளையாட்டுத்தனத்தை பகிர்ந்து கொள்ளுகிறார், குறுக்கெழுத்து போட்டி வைக்கிறார். வாசிப்பவர்களை சற்று இலகுவாக்குகிறார்.

அதுவே சுஜாதாவின் வசீகரம். எழுத்தாளனோ வாசகனோ எப்போதும் இறுக்கமாகத்தான் இருக்க வேண்டும், எந்நேரமும் தீவிரமாக மோட்டுவளையை பார்த்து சிந்திக்க வேண்டும், உன்னதத்திலேயே மிதக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பியதாக தெரியவில்லை. அதே நேரம் நகர, மத்திய வர்க்க வாழ்க்கையின் சித்திரங்களை அவரது கதைகளிலும் நாடகங்ககளிலும் அமைதியாகவும், அங்கதமாகவும் சித்தரிக்கவும் செய்திருக்கிறார். வாராந்திரிகளின் ரசனைக்கு எற்றவாறு இறங்கி வந்தும் சிக்சர் அடித்திருக்கிறார். அதற்கான இடம் எது என்பதும் அவருக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருக்கும். இதில் ஒரு விளையாட்டுத்தனம் இருக்கிறது. நானெல்லாம் சீரியசான இலக்கிய்யகாரன் என்ற பாவனை இல்லை. ஆனாலும் அவ்வகையான எழுத்துகளில் கூட வசீகரமான ஃப்ரெஷ்ஷான ஒரு மொழி இருக்கிறது. கிரியேடிவிட்டி இருக்கிறது.

தொடர்ந்து கலைச்சொல்லாக்கம் பற்றி கவலை படுகிறார். கணினியில் தமிழ் வந்த போது அதன் சாத்தியங்களை குறித்து திரும்ப திரும்ப எழுதுகிறார். பன்முகத்தன்மையுடன் எல்லாவற்றையும் அணுகுகிறார். பல்வேறு விஷயங்களின் மீதான ஆர்வம் காரணமாகவே மேலோட்டமான ஆழமற்ற படைப்புகளை எழுதி இருக்கிறார் என்று ஒரு க்ரூப் இப்போதும் குற்றம் சொல்கிறது. ஆனால் சுஜாதா அவ்வாறான கிளைம்களை கோரி நின்றதாக எனக்கு தோன்ற வில்லை. மனிதர் தான் செய்வதை ஜாலியாக உற்சாகமாக செய்து கொண்டிருந்திருக்கிறார். அதை படிப்பவர்களுக்கு கடத்தவும் செய்திருக்கிறார். கடைசி நாட்களில் கற்றதும் பெற்றதும் எழுதுவது வரை இளம் எழுத்தாளர்களை அடையாளம் காட்டுகிறார்..

இந்த கலவையான பன்முகத்தன்மை தான் ஒரு சாரார் அவர் மீது வசீகரம் கொள்ளவும் ஒரு சாரார் விமர்சனங்கள் வைக்கவும் காரணமாக இருக்கிறது. ஆனால் மொழி பி.சி.சர்க்காரின் கையிலிருக்கும் மேஜிக் ஸ்டிக் போல அவர் விரல்களில் சுழல்கிறது. இந்த புரிதல் எல்லாம் ஒரு வாசகனாக எனக்கு இருக்கிறது. சுஜாதாவின் இடம் எது என்பதும் எனக்கு தெரியும்.

சுராவை இறுக்கமும் தீவிரமும் கொண்டவராகவும் சுஜாதாவை ஆழமற்ற விளையாட்டுத்தனம் கொண்டவராகவும் எதிரிடையாக வைத்து ஒப்பீடுகள் செய்து அதன் வழியாக இலக்கிய மதிப்பீடுகளை உருவாக்கப்பார்க்கிறார்கள். தராசுகளில் வைத்து யார் எடை கூடியவர் என்று பார்க்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. தராசுகளை கையில் வைத்திருக்கும் அதிகாரம் யாருக்கு யார் கொடுத்தது. ஆனால் ஒரு வாசகனாக யார் யாருக்கு என்ன இடம் என்பது எனக்கு தெரியும். அது வாசிப்பதன் வழியாக நமக்கு உருவாகும் பார்வை. இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் தூய, உன்னத, அதி தீவிர கவித்துவ பாவனையிலேயோ அல்லது எல்லாவற்றையும் ஜஸ்ட் லைக் தேட் மேலோட்டமான மனநிலையில் மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டோ தான் இருக்க வேண்டும் என்று இல்லை. பாவனைகள், ஆழமின்மை இந்த இரண்டையும் உதறி விட்டு சுவராஸ்யமான, நேர்மையான, சமநிலையான பார்வையுடன், ஒரு இடத்தில் நின்று கொள்ள வாசகர்களாக நமக்கு உரிமையுள்ளது தானே.

அது மட்டுமல்ல ஒரு வாசகனுக்கு இதெல்லாம் அவன் வாழ்வின் ஒரு சிறு பகுதி. இந்த வாசிப்பு அவன் வாழ்வில் உள்ளே ஒரு மெல்லிய இழையாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் தான். ஒரு பார்வையை உருவாக்கி இருக்கும். ஆனால் அதை எல்லாம் மீறி இன்று இருக்கும் அரசியல், பொருளாதாரம், மருத்துவம், கல்வி, நுகர்வு, உணவு, மத அழுத்தம், இயற்கை அழிப்பு எல்லாம் அவன் மீது செலுத்தும் தாக்கம், என்று அவன் அன்றாடங்களில் எதிர்கொள்ள ஆயிரம் முரண்கள் உள்ளன. இலக்கியம் ஒன்றும் சகலரோஹ நிவாரணி இல்லை. இலக்கியத்துக்கும் எழுத்துக்கும் வெளியேயும் வாழ்க்கையும் இயற்கையும் விரிந்து கிடக்கிறது.